Rien van Dort overleden – vrijdag 3 januari afscheidsviering

In de week vóór Kerstmis is Rien van een trapje gevallen en met zijn hoofd tegen een deurstijl gekomen. Hij is opgenomen geweest en een paar dagen voor Kerst uit het ziekenhuis ontslagen. Rien was verheugd om de kerstnachtviering in De Duif bij te wonen.

Rien wilde zijn leven anders inrichten: niet meer op zondagen werken, meer tijd met kinderen en kleinkinderen doorbrengen. Helaas is hem dat niet meer gegund.

Maruja Bredie, de schoonzus van Rien, leidt op vrijdagmiddag 3 januari om 13:30 uur een afscheidsbijeenkomst in De Duif.

Kerstgroet

Popov

… En daarom, mevrouw de kantonrechter, verzoekt mijn cliënte de arbeidsovereenkomst met de heer Popov te ontbinden. Cliënte twijfelt niet aan zijn artistieke kwaliteiten, maar zowel zijn collega’s als de leidinggevenden hebben het vertrouwen verloren dat hij op een goede wijze als ziekenhuis clown zal kunnen functioneren. Hij is verkrampt en onzeker. Cliënte heeft hem veel begeleiding gegeven maar dat heeft onvoldoende geholpen. Ik persisteer bij het verzoek.

Mijnheer Popov, u mag nog kort reageren.

Mevrouw de rechter, iek hep alles al kezegt. Iek wiel graag als clown blijwen werken. Iek geloof dat ik dat kan.

Dank u wel. Ik zal dan over drie weken uitspraak doen. Dat is de 30e. Ik sluit de zitting.

De rechter en de griffier bleven in de zittingszaal achter. Het bleef een tijdje stil. Wat denk jij er van? Poeh, moeilijk. Met sommige van zijn collega’s liep het niet goed, maar met anderen wel. Ik wil er nog eens goed over denken en alle verklaringen nalezen. We hebben nog even de tijd.

Bijna drie weken later parkeerde Popov zijn auto en nam de dienstingang van het brandwondencentrum. Hij liep direct naar Julia, supervisor van de kinderafdeling. Dag Andrei, jij komt voor Julien en voor Nathalie? Ben je alleen? Popov knikte. Hij hield er niet van om in zijn eentje voor kinderen op te treden. Met z’n tweeën kon je beter werken. De ene clown hing dan de clown uit, en de ander lette op de reacties van het kind, en vertaalde de grappen in iets voor het kind zelf. Zodat het kind weer even een gewoon kind kon zijn, en niet een heel ziek kind. Aandacht voor wat het nog wel kon, in plaats van wat op dit moment niet meer ging. Ja iek ben alleen.

Popov liep zachtjes naar de kinderkamer. Hij was hier nu voor de derde keer. Zou het de laatste keer zijn? Zijn advocaat had hem gezegd dat als hij ontslagen werd, dat dat per het einde van de maand zou zijn. In dat geval zou hij deze kinderen niet meer zien. Hij vond het moeilijk.

Hij zag Julien in bed een beetje bewegen. Nathalie lag stil. Ze sliep. Popov zette zijn rode neus op en liep naar Julien en tuitte zijn lippen. Hij zou heel zachtjes doen. Julien keek hem aan. Popov wist van de supervisor dat Julien veel van muziek hield. Hij speelde viool, had ze verteld. Dat ontroerde Popov, want dat had hij vroeger ook gedaan. Tot zijn veertiende, en toen was hij gaan dansen. Hij had dat aan Julien verteld, en had danspasjes gemaakt. Julien en Nathalie hadden gelachen. Nu was Popov ernstiger. Hij pakte een denkbeeldige viool, en zette die aan zijn kin. Hij draaide aan de stemknoppen. Julien begreep het en knikte. Popov pakte zijn strijkstok en spande de haren. Julien keek met grote ogen en probeerde iets meer rechtop te zitten. Popov zag dat het hem lukte en ging verder. ‘Iek had een hele lieve viool juuf. Zij leerde mij Honkaarse moeziek. Zal ik voor jou spielen? Julien knikte weer. Popov pakte voorzichtig zijn strijkstok, en zette ‘m op de denkbeeldige snaren. Ssst, Nathalie slaapt nog. Popov begon zijn onhoorbare liedje.

Hij zag Nathalie bewegen. Ze was wakker geworden, en zij had gezien hoe hij speelde. Ik wil het ook horen, zei ze zachtjes. Behalve zijn rode neus had Popov niks bij zich. Julien keek verwachtingsvol. Dan moeten juulie je ooken dikt doen. Popov putte uit zijn herinnering, en begon toen te fluiten.

Xxx

Het bleef een tijdje stil. Nathalie zei, dat was vast een winterliedje, als de dieren liggen te slapen. En van later als de vogels weer willen gaan zingen.

Julia was even komen kijken. Ze zag hoe aandachtig de kinderen keken en luisterden. Wat was die Popov een bijzondere man. Hij was wel verlegen, maar ook heel goed voor de kinderen. Het leek alsof hij snapte wat het was om helemaal ingepakt in verband te zitten, in je eigen coconnetje. Jammer dat hij misschien voor het laatst was, want dat was wat ze van de stichting gehoord had. Er waren blijkbaar problemen.

Popov knikte. Hij moest gaan. Wieten jullie, probier zelf liedjes in je hoofd te maken. Elke dak liedjes, nu over de wienter, en straks over de lente en de dieren in de duinen hier vlakbij. Dan zijn jullie liedjesmaker. Probier het maar, jullie kunnen het vast. Ik heb voor juulie alebei een clowns neus. Als je een liedje wilt maken, dan zet je die neus op, dan kaat het vanzelf.

Popov liep terug naar zijn auto en startte hem.

Julia belde op naar de stichting en kreeg de personeelsfunctionaris. Ik wil toch even verslag doen van Popov. Jullie hadden gezegd dat hij misschien voor het laatst zou komen, maar dat zou echt jammer zijn. De twee kinderen hier zijn zo blij geworden door zijn bezoek. Ik hoop dat Popov kan terugkomen. De personeelsfunctionaris keek voor zich uit. Zojuist had hun advocaat gebeld en gezegd dat de kantonrechter vervroegd uitspraak had gedaan en het verzoek had afgewezen. De verstoorde arbeidsverhouding was onvoldoende onderbouwd. De advocaat was verontwaardigd en wilde gelijk langskomen. De personeelsfunctionaris dacht na. Misschien heb ik het verkeerd gezien. Misschien had ik er niet op moeten letten wat Popov niet goed deed, maar had moeten kijken naar wat er wel goed ging. Net als de clowns bij de kinderen moesten doen: focussen op wat die nog wel konden. Misschien moesten ze de afwijzing echt accepteren en erkennen. Hij pakte gedachteloos de rode neus die op zijn bureau lag, en zette hem op. Ook in hem was een nieuw kind geboren. Hij pakte de telefoon en belde Popov.

Het begon zachtjes te sneeuwen.

tekst Gerrard Boot

Vredesvluchten en samenwerking met Pax Christi

“Vrede en alle goed”, hoe vaak wensen we elkaar dat niet toe tijdens breken en delen?

Vrede is samen met waarheid en rechtvaardigheid een belangrijke toekomstdroom om in te geloven.

We weten hoe belangrijk het is om al het vredewerk te benadrukken, om iedereen te bemoedigen die zich voor vrede inzet. Vrede lijkt immers zo ver weg.

Het idee van Pax Christi is heel simpel. Vier keer per jaar wijden we een viering aan een Vredesvlucht. Dat doen we met een steeds grotere groep andere kerken, inmiddels 60! Onze verbondenheid met een persoon of organisatie die aan vrede werkt, of juist meer zou moeten werken, benoemen we en maken we bekend.

Meer over de vredesvluchten vanuit De Duif

Een droom hebben of ervan wakker liggen

Bij de overweging van 15 december 2013 van Bert van der Meer.

– Teleurstelling: je veroorzaakt het zélf.  Zo ongeveer was de strekking van Berts overweging vanmorgen. Hij zei nog heel veel mooie dingen, maar dit was de kern. Jij maakt zelf de beelden, jij koestert verwachtingen, jij hebt er emoties omheen gemaakt – en de werkelijkheid zal daar nooit aan voldoen.

Tiltenberg
Na afloop van de viering praat ik met Hilda, een oud collega van me. Ze is voor het eerst in De Duif en het beviel haar. We praten na en natuurlijk komen we op De Tiltenberg. 15 jaar geleden ongeveer hebben we onze geliefde Tiltenberg moeten sluiten, de financiën kregen we niet rond. Zij was er hoofd van de keuken en ik was de directeur. Ik zie haar nog in volle glorie, genietend de scepter zwaaien in de keuken, of in vergadering met haar gastvrouwen. Ik zie haar overstuur in de deuropening van mijn kantoor. We hebben er keihard voor gewerkt, zei ze. Ja, het was een droom – een prachtig retraitecentrum, een geliefde plek van velen – we gingen er vol tegenaan.

Wakker liggen
Vorige week zei ik in mijn overweging: de belangrijkste vraag in je leven is welke pijn je wilt lijden. Waarvóór ben je bereid pijn te lijden. Droom je van een eigen bedrijf of lig je er al wakker van? Vele nachten lag ik wakker. Zoveel nachten, dat mijn coach zich terugtrok. Hij had vol vertrouwen gezegd dat hij de helft van zijn gage zou terugbetalen als het niet lukte om het centrum van de grond te krijgen. Het geld kregen we terug. En ik deed een stapje terug in mijn carrière,  geen eindverant­woording meer: maak mij maar onderbaas.

Tijdens de kerstborrel op mijn werk vroeg iemand me: Is dat niks voor jou, zou jij niet aan het roer willen staan? Ik betwijfel het. Houd ik genoeg van leiding geven om er weer voor wakker te liggen? Of koester ik misschien de verkeerde verwachtingen?

Gewijzigde locatie voorbereiding liturgie op 2 december

Maandagavond 2 december wordt de viering van 15 december (voorganger Diana Vernooij) voorbereid bij Jan Meijer in het revalidatiecentrum Reade.

Adres: Reade, Overtoom 283 te Amsterdam. De zaal is open van 19.30 tot 22.00 uur.

Gedoopt: Anne

Vandaag werd Anne Saar Cristine Meeuwissen (6 mnd) gedoopt tijdens een feestelijke viering van Schrift en Tafel vol zang, dans en levendigheid van een grote schare jonge kinderen.

Geboren: Alexandra

Vrijdagavond is ons dochtertje Alexandra geboren.
We zijn gezond en heel gelukkig.

Alexandra is dochter van Irina Antonova en Iwan Ursu en zusje van Christina en Maria.

De slak en de vuurdoop

cov20131124hsEr stond een slak op het boekje van afgelopen zondag. De slak stak zijn voelhorens uit. Kom opnieuw tevoorschijn, dat was het thema van Helma’s viering. “Eerst je voelhoorns uitsteken, en dan… verwonderd om je heen kijken.” Helma had een prachtige zachte kracht opgeroepen om ons aan te moedigen van de negatieve ervaringen in ons leven en van de aardse beperkingen te leren. Met zachte kracht kunnen we afscheid nemen van het gevecht en blijven groeien.

Na deze uitnodiging repte ik mij van De Duif naar een andere kerk: Vrijburg in Amsterdam-Zuid, waar de Indiaanse sjamaan Emaho al een paar dagen les gaf. Ik schoof de laatste dag aan. Hij danste met zijn leerlingen en gaf hen een vuurdoop, aangevuurd door drums en een didgeridoo.

Entertainment
“Vermaak”, zei Emaho aan het eind van zijn sessie, “dat zijn we gewend. We zijn gepokt en gemazeld door een wereld van entertainment, waarin we op afstand ons niet echt laten raken.” Hij had me aangekeken en tegen me gezegd dat het niet eenvoudig was zo’n eerste keer. Hij vermoedde dat ik bang was geweest en daarom niet had deelgenomen aan de sjamanistische dans en het vuurdoopritueel. Ik vouwde mijn handen en boog. Bang nee, maar afstand ja, ik had afstand gevoeld. De sfeer was vreemd geweest, het zweet, de bellen en de kralen zetten me op afstand.

Voorzichtig 
We bidden in De Duif, we mediteren en luisteren. We nemen ook deel door te zingen en brood en wijn te delen met elkaar. We worden geraakt in De Duif, maar voorzichtig. Dansen in een viering – daar kijken we naar als er een danser is uitgenodigd. Maar zelf: nee, dansen dat doen we niet in de kerk. Dopen gaat met water en het gebeurt ook maar eens in je leven. Een vuurdoop is voor ons iets figuurlijks. De sjamaan trekt iedereen mee. Hij roept stevige aardse krachten op, hij laat iedereen stampen en schreeuwen, hij blakert je voorhoofd door hete was en vuur. Je wordt geraakt in je passie en liefde voor het leven en de aardse krachten. Hij wil je hart openen, en je krachtig laten handelen uit liefde. Niet om op afstand te blijven, maar erin mee te gaan! Ik zag zijn wildheid en zijn zachtheid, ik zag de overgave bij zijn leerlingen, hun stilte te midden van de drums. Ik zag de kinderen zich vol vertrouwen overgeven. Ik werd geraakt.

Geen afstand
Een slak komt heel voorzichtig tevoorschijn, hij betast en proeft zijn wereld. Een slak kan helemaal geen afstand houden, hij kan alleen voorzichtig zijn of zich terugtrekken. Maar als hij er is, is hij er helemaal.

Waarheid van religie in kleren van cultuur

“De waarheid van de religie komt in de kleren van de cultuur”
zo omschreef Esther Mombo, hoogleraar theologie in Kenia, de zoektocht naar de ondersteunende kracht van religies voor vrouwen. Musdah Mulia haar islamitische collega uit Indonesië was het van harte met haar eens: de Koran is het woord van God ja, maar de vertaling ervan gaat in menselijke woorden en is dus door de mannencultuur bepaald.

Dragende kracht

Van 12 tot 15 september 2013 waren professor Musdah Mulia en professor Esther Mombo uitgenodigd om afgevaardigden van de vrouwenvredesgroepen, die zich in het Platform Vrouwen & Duurzame Vrede hebben verzameld, te trainen in het vinden van de dragende kracht van religies.

Een Burundese vrouw vertelde bij de introductie dat haar man vindt dat vrouwen geen leiders kunnen zijn; in de bijbel staan toch ook geen vrouwelijke leiders. Ze gaat uiteraard tegen hem in, zegt ze, maar innerlijk geeft ze hem gelijk. Waarom is het zo met de bijbel?

In twee afzonderlijke groepen onderzochten zo’n veertig christelijke en islamitische vrouwen hun heilige teksten samen met de inleidsters en twee Nederlandse theologische trainers: Lieve Troch en Adulwahid van Bommel. Tussen de workshops door ontmoetten de groepen elkaar en ontdekten zij dat moslimvrouwen en christelijke vrouwen hetzelfde pad gaan. We kunnen bepaalde statements en omissies in onze heilige teksten alleen begrijpen als we de cultuur van die tijd begrijpen en de context waarin de tekst geschreven is. Dat betekent niet alleen dat we patriarchale interpretaties van later eeuwen van de tekst moeten afschrapen, dat we alles wat we al “weten” over de tekst moeten bevragen, maar ook dat de teksten zélf in hun patriarchale context begrepen dienen te worden. De vrouwenstemmen zijn gemarginaliseerd, vrouwennamen vergeten maar waar zij er zijn, gaat het om krachtige vrouwen die een leidende rol vervullen. Haar verhaal kunnen we opdiepen.

Universeel

Musdah Mulia maakt onderscheid tussen universele verzen en specifieke verzen in de Koran. De universele verzen verwijzen naar de basale waarden van de islam: rechtvaardigheid, gelijkheid, solidariteit, compassie, vrijheid en vrede. De specifieke verzen met de geboden en aanwijzingen moeten in de context van deze universele worden gelezen en geïnterpreteerd – de concrete uitwerking in de dagelijkse praktijk mag nooit in tegenspraak zijn met de universele waarden. Dat kunnen geen goddelijke geboden zijn.

Ook Esther Mombo erkent een hiërarchie in de teksten van de bijbel. Sommige teksten geven de basis-intuïtie van het Christendom weer, andere niet, die zijn doordrenkt van de heersende cultuur. Het scheppingsverhaal is voor haar het uitgangspunt. In de schepping zijn man en vrouw naar Gods beeld en gelijkenis geschapen, en daarmee gelijk aan elkaar. Gelijkheid is de basis van de Schrift, en de interpretaties van de andere verhalen mogen daarmee niet in tegenspraak zijn. Het scheppingsverhaal gaat over het leven: wat niet goed is voor het leven is niet Bijbels.

Als we de Koran, het Evangelie, het Goede Nieuws dus, bevrijden van de patriarchale context kunnen we tot de kern van ons geloof komen.

Transformatie

De Keniaanse en Indonesische hoogleraren als kernsprekers van de training brachten van de start af aan de culturele gevoeligheid in het programma. De twee Nederlandse trainers: Abdulwahid van Bommel en Lieve Troch, zorgden ervoor dat die kern van het geloof ook echt helemaal eigen werd gemaakt.

Abdulwahid vroeg de vrouwen naar hun eigen geloof: Waarom God? Er ontstond een indringend gesprek en een uitspreken van alle vrouwen van hun diepste bron van geloof. Wij zijn zelf heilige teksten, zoals we hier zitten. Als je vragen krijgt over je eigen religie betekent het dat je je moet verdiepen in de Koran. Abdulwahid introduceerde de Koran als vriend, je moet durven omgaan met de Koran als met een werkboek en dat vraagt moed. Kijk niet als eerste naar de geboden. De verzen laten zien dat de eerste stappen kennis en begrip zijn. Vrijwel alle geboden tot goeddoen in de Koran kennen geen gender. Ook vrouwen worden dus tot vredesluiten aangespoord: de kernactiviteit van vredeswerk!

Het zelf lezen van de koran, zelf nadenken en zelf als vrouwen interpreteren van de Koran was een ontroerende ervaring. De werkvorm was het bevragen van een soera van de Koran waarbij de terughoudendheid werd overwonnen dat dit niet zou mogen. Met een overzicht van een eeuw tekstgeschiedenis en ontwikkeling van een koranvers dat eeuwenlang alleen maar in het nadeel van vrouwen werd geïnterpreteerd, werden de vrouwen zich bewust van hun eigen positie bij de interpretatie van sleutelwoorden.

Lieve Troch gebruikte de “Dans van bevrijding en transformatie”, een kritische wijze van bevrijdende tekstinterpretatie, door theologe Elisabeth Schüssler Fiorenza ontworpen. In stappen wordt een Bijbeltekst gelezen waar vrouwen in voorkomen: allereerst de eigen eerste ervaring met de tekst, voelt het als een bevrijdende tekst? Dan wordt de context van het verhaal geanalyseerd. Door het aanscherpen van je kritische denken krijg je oog voor het functioneren van de tekst: wiens macht wordt er bezongen, wie spreekt, wie krijgt geen naam of geen stem? Door dan opnieuw te kijken hoe de tekst bruikbaar is voor bevrijding kun je tot een nieuwe interpretatie komen, dat vrouwelijk leiderschap kan ondersteunen.

Bij nader onderzoek van de tekst van de bloedvloeiende vrouw (Marc 5: 21-43), blijkt het om een verhaal in een verhaal te gaan. De overste van de synagoge komt Jezus halen om zijn dochter te redden, vervolgens onderbreekt de vrouw zijn gang. Zij gaat tegen het gezag van de synagoge in. Zij is het beu uitgesloten te zijn en accepteert dit soort onderdrukking niet meer. Publiekelijk staat Jezus aan haar kant en roemt haar geloof.

Pijn en passie

Kontakt der Kontinenten (hun logo is: “Haal de wereld binnen!”) bleek een prachtige ontmoetings­plaats voor de kleurrijke verzameling vrouwen die het Platform bij elkaar had gebracht. Zo’n veertig vrouwen, van zeer verschillende leeftijden, kleuren, geboortegronden, loyaliteiten en organisaties stortten zich op hun heilige teksten om er de bevrijdende boodschap in te kunnen vinden. Hun vredeswerk doen de vrouwen vanuit de pijn en de passie en in het verlangen om geweldssituaties te transformeren. De Bijbelse teksten, vertelde Lieve, laten eenzelfde motief zien bij de Bijbelse vrouwen: vanuit pijn en met verlangen naar een betere wereld, gebeurt het goddelijke in de verhalen. Vaak is het verhaal van vrouwen maar een paar regels in een lange context, en ook is de vrouw vaak zonder naam – de patriarchale context heeft de waarde van het verhaal niet onderkend en er is een pareltje te ontdekken.

Het wordt een jonge Congolees-Nederlandse vrouw duidelijk dat de vertaling van de zeer dynamische godsbegrippen JWHW en Elohim met “De Heer” ten onrechte een statisch en feodaal autoritair godsbeeld oplevert. Ze is ervan onder de indruk: wat een prachtige beelden van God in de Bijbel. Ze is van plan het in te brengen in haar evangelische kerk, zegt ze. Ze vraagt zich af wat de mannen, wat haar vader en broers zullen zeggen.

Ook al was er veel nieuwsgierigheid naar elkaar, de groepen Islamitische vrouwen en Christelijke vrouwen waren apart in workshops aan de slag gezet. Dat bleek een gouden greep. Door apart te werken kreeg iedere vrouw inzicht in de patriarchale elementen en bevrijdende krachten van de eigen religie. Deze ontdekking en de wetenschap dat de andere groep hetzelfde werk verrichtte, sloeg de brug – en de wandelgangen deden de rest. Tijdens de afsluitende interreligieuze viering droegen stemmen met islamitische recitatie de woorden van een christelijke tekst, en daarna droeg een lieflijk christelijk gezang de woorden van de Koran. Dat wij met onze religies elkaars bevrijding mogen dragen!

___________________________________________

Diana was betrokken bij de organisatie van de training,
deed mee met de training en interviewde professor Mombo voor enkele tijdschriften.

Duncan Dennert overleden

Na een verblijf van 13 maanden in het hospice, is in de avond van 7 november Duncan Dennert, de man van Yvonne van der Velde, overleden.