Lezing: ‘Ouder worden als roeping’

Oud worden is leuk, maar oud zijn niet’. Deze uitspraak hoor je nog wel eens om je heen. Niemand ziet uit naar de beperkingen die de
ouderdom kan opleveren. Precies in die beperkingen van energie, actieradius en gezondheid ziet Jean Jacques Suurmond kansen tot
geestelijke groei. Want wanneer het tempo lager wordt kan de aandacht meer naar binnen gaan. En juist wanneer oren en ogen minder worden
kan een mens de werkelijkheid beter waarnemen, schrijft Suurmond, de werkelijkheid van God.

Hoe reëel is Suurmond, kun je je afvragen. Ziet hij dan niet hoe onhandig die gehoorapparaten zijn? En hoe zuur het is als je niet meer
daar kunt komen waar je graag naar toe wilde? Om nog maar niet over ergere aftakeling te spreken. Maakt hij de ouderdom niet te mooi?
Aan de andere kant sluit hij met dit betoog wel aan bij de ‘zachte krachten’ en de kwetsbaarheid waarin volgens de christelijke traditie
juist menselijkheid aan het licht kan komen.

De werkgroep pastoraat van de Dominicusgemeente nodigt oud en jong uit om te komen luisteren en het gesprek aan te gaan met Suurmond en
elkaar.

Jean-Jacques Suurmond is werkzaam als geestelijk verzorger in een zorgcentrum, schrijft wekelijks een column in Trouw, en publiceerde
vorig jaar het boekje ‘Meer geluk dan grijsheid’.

Woensdag 14 mei 2014 – 14.00 tot uiterlijk 16.00 uur lezing en gesprek met Suurmond. Daarna is er gelegenheid tot ontmoeting met elkaar bij een glas wijn. Locatie: Pastorie, Spuistraat 12, 1012 TS Amsterdam (open vanaf 13.30 uur). Richtbedrag deelname: € 7

Graag aanmelding via mirjam.wolthuis@icloud.com of via de telefoonlijn van de pastores van de Dominicus: 020 6226171

Bagage

Wat sleept een mens allemaal mee in zijn leven? Ik ben net verhuisd en dan weet je weer wat een boel spullen je hebt. Uit de krochten van het huis, komen dingen waarvan ik het bestaan niet meer kon vermoeden. Soms weet  ik ook niet meer waar het vandaan komt, van wie ik het gekregen heb, maar vaak komt er een verhaal boven, een ervaring met een mens of een groep mensen die ver in je verleden ligt.

Namen en gezichten doemen op en het filmpje begint.  En dat zijn leuke verhalen, minder leuke verhalen of verhalen die je liever vergeet.

Zo is het ook met de bagage die we innerlijk meedragen, bewust of onbewust. We weten wat we in onze mars hebben, zijn vaak trots op wijsheid en ervaring, kennis en inzicht. Zeggen tegen elkaar: ‘Nou, nou die heeft veel in zijn rugzak!” Het is eigenlijk je innerlijke CV die je zelf graag wilt vertellen aan anderen.  En soms straalt al dat moois ook af op je familie, je omgeving. Dan wil ik wel graag bij je horen vanwege je wijsheid en alles wat je naar mij meebrengt.

Maar het kan ook bagage zijn die je liever weg wilt stoppen, gevoelens van verdriet, boosheid, depressie, twijfel. En misschien weet je wel wie geholpen heeft om die gevoelens er in te stoppen. Ouders die geen van allen volmaakt zijn, docenten op school, familieleden die je ooit gekwetst of gekraakt hebben. En wat doe je daarmee met zulke bagage, want wegstoppen helpt vaak niet. Dan komt het op de meest onmogelijke momenten en plaatsen weer naar boven. Juist als je er geen controle over hebt. Of het spookt in je onderbewuste, je gaat naar dromen en er komt een heftigheid boven in jezelf die je misschien niet kent en ook niet wilt.

Met bagage is het zo dat je het het beste voorzichtig (en soms met hulp) uit kunt pakken, want je draagt het nu eenmaal bij je. En geen mens krijgt van zichzelf bewust levenslang.

Ds.Marina Slot
marinaslot@kpnmail.nl