De Zonnekoning

Op huwelijksreis in Parijs bezoeken wij o.a. Versailles, die grote goudomrande  schuimtaart  van het  paleis van Lodewijk de 14e, we lopen de benen uit ons lijf om alle kamers, maar ook de tuinen en de andere paleizen van Marie Antoinette en  luxe optrekjes in die tuinen te bezoeken. Een belevenis, maar zoals een Engelsman naast ons in het treintje terug (want toen waren de voeten wel even versleten) zei: “als je je hier achter de gouden hekken terugtrekt, heb je er geen idee van dat mensen daarbuiten sterven van de honger”.

Clochards
Een beetje is dat nog zo in die grote stad, veel gegoede mensen die langs de clochards lopen. Zij zitten dikwijls met een klein  hondje op de stoep  totdat ze weggejaagd worden door de Franse politie die ook lang niet zo aardig is als onze wijkagent.

Meestal zien de mensen er onverzorgd en haveloos uit, behalve tot onze verbazing een jong meisje die op een gegeven moment op de hoek van onze straat zat met een mandje met haar kat. Ze zag er redelijk uit, alsof ze deels nog in het gewone leven functioneerde, maar zat daar wel.

Ik moest nog eens omkijken naar dit vreemde beeld. Wat zit er achter, wat gebeurt er in zo’n leven dat je op straat staat en gaat bedelen.

Sainte Chapelle
‘Mensen kijken’  de hele dag door, mensen in de metro, mensen op straat, toeristen met de meest vreemde uitmonsteringen, je kijkt je ogen uit.  Op een avond gaan we naar een concert in de Sainte Chapelle, de Vier Jaargetijden van Vivaldi staat  op het repertoire. We zitten in die prachtige kapel te wachten op wat komen gaat en op het laatste moment rent een man in het wit langs de rijen stoelen naar de artiesteningang.

Hij blijkt later een leidende rol te spelen in het optreden! De groep om hem heen behandelt hem met alle egards. Hij speelt met verve en enthousiasme, maar zit er dikwijls erg naast  – zoals wij later constateren-, maar dat deert hem niet. Het is alsof de groep om hem heen hem beschermt en naar hem opkijkt. Een wonderlijke avond en ik  moet weer denken aan die Zonnekoning die waarschijnlijk alleen maar jaknikkers om zich heen had verzameld.

Verdoezelen
Alles lijkt een sprookje, een mooie man, een bijzonder instrument, een artistieke uitstraling, een prachtige ambiance en toch klopt er iets niet. Alles en iedereen is er op uit om de werkelijkheid die veel minder mooi is, te verdoezelen. Dat is wat  zulke mensen doen in de wereld, een facade van schoonheid om iets wat eigenlijk niks voorstelt.

De nieuwe kleren van de keizer, de Zonnekoning ten voeten uit.

In Westfriesland hoef je zuks niet te proberen, dan zegt men doe maar gewoon. Maar in Parijs zit de schone schijn nog diep in de poriën van de samenleving. Leuk voor een paar dagen, maar voor alle dagen woon ik veel liever hier.

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Trouwstress

Omdat ik een flink aantal paren heb getrouwd in de Duif en elders, wilde ik, nu ik de liefde van mijn leven heb ontmoet graag met haar trouwen in de Duif, de kerk voor iedereen. Een heerlijk vooruitzicht, want wat is het mooi om dat mooie ritueel van verbinding mee te maken met elkaar. Alles is vrijwel klaar, de kaarten bezorgd,  de liturgie gedrukt, de liederen ingestudeerd, de trouwbeloftes geschreven… dus je zou zeggen dan moet je daar toch alleen maar feestelijk naar toe kunnen leven.

Taartjes
Maar nee de dominee maakt zich druk om taartjes, is er wel genoeg voor iedereen? Moeten we toch niet wat bij bestellen ?Nu ben ik wat taartjes betreft erfelijk belast want mijn moeder was er dol op. Ze gebruikte alles als argument om een taartje te mogen eten, elke gelegenheid in vreugde en in verdriet was aanleiding: als haar bloeddruk goed was, mocht ze een taartje als beloning; als het te hoog was, mocht ze een taartje als troost.

Maar wat vreemd,de zenuwen gieren door mijn keel, niet vanwege het trouwen zelf maar de praktische zaken spelen op. Ik heb de regie niet, moet alles uit handen geven en dat is niet mijn sterkste kant.

Dus bijleren maar weer, loslaten, diep zuchten en vooral veel lachen om mezelf. Wat is het een belevenis om dit mee te maken.

Schijnwerpers
Ik weet niet of het uitmaakt of je 30 of 60 jaar bent, maar ik vind het heel wat. Ik sta wel vaker in de schijnwerpers, maar dan is het meestal in mijn  rol als predikant, dienstbaar aan de gemeenschap.

Maar nu zijn wij het zelf die even de rol van superster spelen en dat terwijl we allebei zo gewoon zijn.

Bijbels wonder
Maar kennelijk toch niet, want ik hoor van heel veel mensen dat ze komen naar de Duif. Gelukkig is er plek voor iedereen en die taartjes zal ook wel loslopen. Hoewel gisteren belde de ceremoniemester op naar Marleen of ze haar familie even wilde bellen. Het ging om haar Surinaamse nicht. Ze had gezegd dat ze iemand meenam, maar toen Marleen aan het eind van het telefoongesprek  concludeerde dat  ze dan totaal met zijn vieren komen, zei de nicht, ja het kunnen er ook zeven zijn. Nou dan weet ik het niet meer, ik hoop op een bijbels wonder als de hele Surinaamse familie meekomt.

We gaan er gewoon heel erg van genieten.

Ds. Marina
marinaslot@kpnmail.nl