Terugblik

Elke zichzelf respecterende krant of tijdschrift staat in deze tijd bol van de terugblikken. En je kunt op veel manieren terugkijken naar het afgelopen jaar. De overgrote meerderheid benoemt de rampen, oorlogen en andere ellende in de wereld, er zijn ook veel sport terugblikken over Oranje, over het geheel van het sportieve veld. En er zijn ook altijd terugblikken op wie er overleden is van de Bekende Nederlanders of wereldwijd van mensen die in de schijnwerpers staan.

Maar er was één terugblik die mij opviel. De terugblik op hoe goed het gaat in Nederland en in de wereld. Dat zie je meestal niet in een krant. Meestal worden de drama’s breed uitgemeten en wordt er nog eens een schepje bovenop gedaan bv over ‘waarom het zo lang duurde’ en ‘wat er fout ging!’ En als je dan zo’n positieve terugblik over het Nederlandse en wereldnieuws leest, is het bijna zó vreemd dat je het niet kunt geloven. Klopt dat nu wel? Is dat wel waar?

Twijfel
Dat is op z’n minst vreemd dat je systeem bij positief nieuws eerder in de twijfel schiet dan bij het gewone ‘beroerde nieuws’ van alledag. Voor een dominee die altijd met het goede nieuws van het evangelie bezig is, is dat helemaal vreemd, want je zou toch zeggen dat de blijde boodschap voor mij dichterbij ligt…

Ach, een dominee is ook maar een mens en ik wordt ook gehersenspoeld door alle kranten die elke dag weer mijn deurmat bedekken. Bij terugblikken valt het mij ook op hoe snel ik vergeet: was dát dit jaar, is dát ook gebeurd? Eigenlijk is het wereldje van een mens klein, we kijken met een schuin oog naar de buurt, naar het dorp en naar de rest van de wereld, maar we zien ook een heleboel niet.

Oecumene
Als ik terugblik, denk ik met blijdschap aan de start van de oecumene in Westwoud dit jaar. We gaan als een speer en wat is het leuk om steeds meer samen te doen, een gezonde mix van verschillende tradities houdt je wakker en levendig.
En verder heb ik genoten van al die mooie ontmoetingen met mensen in vreugdevolle en verdrietige omstandigheden. Ik mag overal bij zijn en wat is dat rijk. Dank voor het vertrouwen!

Columns
In dit afgelopen jaar ben ik ook begonnen met het schrijven van de columns en ik hoor van veel mensen dat ze het leuk vinden,dat ze ze  lezen en er veel in herkennen. Dus daar ga ik bloid mee door, want ik geniet van het schrijven.

Ik wens u allen een heel mooie, vrolijke en liefdevolle jaarwisseling en we zien elkaar in 2015.

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Papa

(i)
“Ja het is druk geweest vanavond. Jullie moeten alle frituurapparaten leeghalen en schoonmaken, het afval moet naar achteren, en de vloeren vóór en achter moeten in de polish. De rest zoals altijd. Ik kom morgenochtend om 9 uur om te controleren.” De bedrijfsleider wachtte niet af of er nog vragen waren, en pakte zijn jas en vertrok. Papa en Quincy bleven achter.
“Man wat een bende zeg. Daar zijn we zeker tot morgenochtend mee bezig.” Papa knikte. Hij werkte al een hele tijd op de McDonalds in Alkmaar om die schoon te maken. Het was hier veel zwaarder dan die in Heerhugowaard. Daar begon je om 12 uur ’s nachts en kon dan om 5 uur weg. Dan bracht hij zijn collega naar Zaandam en was dan op tijd in Amsterdam Zuid-Oost om zijn dochtertje te zien en naar school te kunnen brengen. Bij deze McDonalds moest hij er om half twaalf  ’s avonds zijn. Ze hadden dan een uur of acht werk, maar ze moesten tot 9 uur ’s ochtends blijven wachten, want dan kwam de bedrijfsleider pas om het werk te controleren. En ze werden maar voor vijf uurtjes uitbetaald!

Op radio 2 was de top 2000. Het nieuwsbericht van vier uur was net geweest toen er tegen het raam werd geklopt.
“Papa, daar staat iemand buiten.”
“Wat moet-ie, we zijn toch al lang dicht?” Het kloppen ging door. Papa ging kijken en veegde het glas van de beslagen deur schoon.
“Man, daar staat een meisje met een dikke buik. Die kun je niet buiten laten staan.”

(ii)
Michelle stond te wachten bij de portier van het gerechtsgebouw. Ze was veel te vroeg. Maar ze kon met een begeleidster meerijden uit Deventer en dat scheelde een treinkaartje. Maandenlang zwartrijden was precies de reden dat ze vanochtend moest voorkomen. Haar begeleidster had haar gezegd dat ze alles moest uitleggen. Dat ze een jaar dakloos was geweest en geen uitkering had gehad. Daarom reed ze toen altijd zwart.
Gelukkig was ze in de opvang in Deventer terecht gekomen en had ze daar Mike ontmoet. O, ze was bijna aan de beurt en hoorde hoe iemand vóór haar zei waarvoor-ie kwam.
“Ik kom voor de zaak Papa Yeboah tegen Schoonmaakbedrijf Singh.” Hee, dat was die man uit Alkmaar, die haar twee jaar terug vlak voor kerst bij de McDonalds naar binnen had gelaten!

(iii)
Papa schoot zijn advocaat aan.
“Meester, ik heb iets belangrijks. Ik kwam net een meisje tegen dat een keer op een nacht bij de McDonalds kwam aanlopen. Zij heeft hier om half elf een strafzaak en wij zijn zo om half tien. Ze wil met ons mee naar binnen om de rechter te vertellen wat zij gezien heeft. Daar staat ze.” Mr Dost keek naar de door zijn cliënt aangewezen vrouw. Ze was tenger. Naast haar stond een forse jonge man met een paardenstaart en met een peutertje op zijn arm.
“Vraag maar of ze komt.”

(iv)
De kantonrechter wiebelde wat heen en weer want zijn toga was tussen het wieltje van de bureaustoel gekomen.
“Ik open de comparitie in de zaak van de heer Yeboah tegen Schoonmaakbedrijf Singh. U bent Papa Yeboah en dat is mr. Dost? En namens het schoonmaakbedrijf Keldeep Singh en mr. Van Ittersum? Ik hoorde van de bode dat er ook een getuige is meegekomen. Ik heb in het tussenvonnis van 13 april opgeschreven hoe ik de situatie zie, en ik heb u voor vandaag uitgenodigd. Het komt er heel kort gezegd op neer dat u, en hij knikte naar rechts, claimt dat u voor het schoonmaakbedrijf zeven dagen per week moest werken, minstens 9 uur per nacht, en dat u maar 5 uur per nacht werd uitbetaald. Het schoonmaakbedrijf betwist dat. Ik heb u onder andere uitgenodigd om het over de bewijsmogelijkheden te hebben. Maar mr. Dost, ik zie dat u iemand hebt meegenomen. Kunt u uitleggen wie dat is?”

“Mijnheer de kantonrechter, dank u wel. Mijn cliënt kwam zojuist bij toeval een jonge vrouw tegen die twee jaar geleden een keer heel vroeg in de McDonalds in Alkmaar is binnen geweest. Zij wil daar iets over zeggen. Maar ze heeft hier straks om half elf een andere zitting, dus misschien vindt u het goed dat ze nu kort kan vertellen wat zij heeft gezien.”

De kantonrechter keek op de wandklok, maar die stond stil, en toen op zijn horloge, en knikte. Ja dat is wel praktisch.
“Mevrouw, wat is uw naam en wat kunt u vertellen over het werk van de mijnheer die hier aanwezig is.”

“Mijnheer de rechter, ik ben Michelle Volkers. Ik moet straks voorkomen want ik ben een tijd dakloos geweest en had toen veel problemen. Ik heb een jaar echt gezworven en kon toen terecht bij de opvang in Deventer. Het ging weer wat beter met me en ik leerde Mike kennen, die zit hier op de gang. Ik werd zwanger en we zouden een begeleid wonen plek krijgen.
“Maar vlak voor kerst werd Mike ineens aangehouden en vastgezet want hij had heel veel boetes openstaan. Ik was toen helemaal alleen en zag het niet meer zitten. Ik nam de trein om naar een vriendin in Den Helder te gaan maar ik had geen geld, en bij een kaartjescontrole werd ik gesnapt en werd er in Castricum uit gezet. Ik ben de hele nacht gaan lopen en zag toen een McDonald waar nog licht brandde. Ik heb daar aangeklopt. Die mijnheer deed me open. Het was wel grappig, want ik was al zeven maanden zwanger, en toen ik vroeg hoe hij heette zei hij Papa. Hij had ook een dochtertje, maar die ging al naar school.
“Met zijn collega was hij aardig voor me. Ik had honger en dacht dat ze misschien iets wat overgebleven was voor me hadden. Maar alles was al opgeruimd en schoongemaakt, dus dat kon niet, maar toen kreeg ik eten wat ze voor zichzelf van huis hadden meegenomen, aardappel en kip en zure saus. U vraagt hoe laat dat was? Ik had de hele nacht gelopen. Ik hoorde in de verte een klok slaan. Het was net vier uur geweest.”
“Kunt u zich nog herinneren wat u binnen zag?”
“Ja ze waren aan het werk. Alle stoelen stonden op de tafels. Ze waren bezig met de vloer in de voorste ruimte en de achterste ruimte moest nog helemaal in de was worden gezet. Dus ze waren nog lang niet klaar.”
“Is er verder nog iets wat u hierover wilt zeggen.”
“Nee, alleen dat ik heel dankbaar ben dat mijnheer Papa en zijn collega mij toen hebben geholpen. Ik mocht tot acht uur binnen blijven om op te warmen terwijl zij al die tijd doorgingen met hun werk. Het was de dag voor kerst. Toen ben ik weer weg gegaan. Ik weet het nog, het begon zachtjes te sneeuwen.”

Gerrard Boot

‘Kerst’

Wat is de kersttijd toch een emotionele tijd voor veel mensen: de tederheid van de geboorte van het Christuskind raakt ons en onze samenleving. We gaan bij elkaar zitten, we willen het graag goed hebben met elkaar. De familie moet compleet zijn etc.

Naarmate ik ouder wordt, ervaar ik dat ik meega ik in die trend. Toen ik op kamers woonde, kon ik nog wel net doen alsof ik alleen voor mijn moeder even naar huis ging met kerst. Maar bij ons thuis was het ook niet altijd even gezellig met die dagen. Want sommige mensen passen nu eenmaal niet zo goed bij elkaar, ook niet op een feestje.

Kerststerren
Nu ik als dominee veel bij mensen thuis kom, zie ik dat al die schitterende kerststerren, niet in elk huis schijnen. Juist in deze tijd is het verdriet van mensen zo schrijnend, voor het eerst alleen zonder je man, zonder je vrouw, worstelend tegen een ongeneeslijke ziekte van jezelf of van een geliefde.
Verlies van een geliefde in de kersttijd hakt er zwaar in. Altijd is er de herinnering van die Kerst in tranen en rouw.

Maar ook net zonder werk of al tijden zonder werk en geen geld om iets leuks, lekkers te kopen voor je gezin.

Gelukkig zie ik ook veel mensen die zich verheugen op die tijd, die al maanden bezig zijn met het kerstdiner, met wie we aan tafel gaan.

Ik hoorde van een echtpaar dat hun zoveelste huwelijksjubileum vierde en zij vroegen geld aan hun bruiloftsgasten om voor 10 mensen die alleen zijn een onvergetelijk Kerstdiner te organiseren.

Heel veel mensen zijn bezig met en voor anderen, om alles voor te bereiden, kerstliederen in te studeren, enzovoort.

Ikzelf ben al maanden bezig voor alle kerstvieringen in Hoogkarspel en Westwoud en dat is mooi en intensief. Toptijd voor een dominee.

Veel samen doen, vooruitdenken, taken verdelen, voor de kinder- en jongerenkerst, wie is Jozef en Maria, hebben we een echt kerstkindje???

kerststal-2014

Stoomboot
Heerlijk om te doen, naast het troosten en begeleiden van mensen die het zwaar hebben in deze tijd. Zondag had ik een van de kleinkindjes aan de telefoon: voor een meisje van bijna 3 jaar is het grootste probleem (!) om na die intensieve periode van Sinterklaas de overstap naar Kerst te maken. We hebben ook echt alleen maar over de stoomboot en ‘Dag Sinterklaasje’ kunnen zingen. Toen ik met oma in die prachtige antroposofische winkel de Zaailing in Amsterdam was, wist ik wat te doen.

Ik heb ze ooit een lampje gegeven waar je elk seizoen, elk feest een nieuwe voorkant in kan schuiven. Dus wij hebben spoorslags een Kersttafereel met de geboorte in de stal aangeschaft. Ik hoop dat het meehelpt om de overgang te maken van de ene grote gebeurtenis in dat jonge mensenleven naar de volgende.

Want de geboorte van een kind in een donkere wereld van oorlog en geweld geeft mensen moed voor de toekomst. En brengt zachtheid in de wereld.
Ik wens jullie allen een mooi en gezegend kerstfeest toe.

En je bent allemaal welkom in onze kerken van Hoogkarspel en Westwoud.

Ds. Marina
marinaslot@kpnmail.nl