Terugblik

Elke zichzelf respecterende krant of tijdschrift staat in deze tijd bol van de terugblikken. En je kunt op veel manieren terugkijken naar het afgelopen jaar. De overgrote meerderheid benoemt de rampen, oorlogen en andere ellende in de wereld, er zijn ook veel sport terugblikken over Oranje, over het geheel van het sportieve veld. En er zijn ook altijd terugblikken op wie er overleden is van de Bekende Nederlanders of wereldwijd van mensen die in de schijnwerpers staan.

Maar er was één terugblik die mij opviel. De terugblik op hoe goed het gaat in Nederland en in de wereld. Dat zie je meestal niet in een krant. Meestal worden de drama’s breed uitgemeten en wordt er nog eens een schepje bovenop gedaan bv over ‘waarom het zo lang duurde’ en ‘wat er fout ging!’ En als je dan zo’n positieve terugblik over het Nederlandse en wereldnieuws leest, is het bijna zó vreemd dat je het niet kunt geloven. Klopt dat nu wel? Is dat wel waar?

Twijfel
Dat is op z’n minst vreemd dat je systeem bij positief nieuws eerder in de twijfel schiet dan bij het gewone ‘beroerde nieuws’ van alledag. Voor een dominee die altijd met het goede nieuws van het evangelie bezig is, is dat helemaal vreemd, want je zou toch zeggen dat de blijde boodschap voor mij dichterbij ligt…

Ach, een dominee is ook maar een mens en ik wordt ook gehersenspoeld door alle kranten die elke dag weer mijn deurmat bedekken. Bij terugblikken valt het mij ook op hoe snel ik vergeet: was dát dit jaar, is dát ook gebeurd? Eigenlijk is het wereldje van een mens klein, we kijken met een schuin oog naar de buurt, naar het dorp en naar de rest van de wereld, maar we zien ook een heleboel niet.

Oecumene
Als ik terugblik, denk ik met blijdschap aan de start van de oecumene in Westwoud dit jaar. We gaan als een speer en wat is het leuk om steeds meer samen te doen, een gezonde mix van verschillende tradities houdt je wakker en levendig.
En verder heb ik genoten van al die mooie ontmoetingen met mensen in vreugdevolle en verdrietige omstandigheden. Ik mag overal bij zijn en wat is dat rijk. Dank voor het vertrouwen!

Columns
In dit afgelopen jaar ben ik ook begonnen met het schrijven van de columns en ik hoor van veel mensen dat ze het leuk vinden,dat ze ze  lezen en er veel in herkennen. Dus daar ga ik bloid mee door, want ik geniet van het schrijven.

Ik wens u allen een heel mooie, vrolijke en liefdevolle jaarwisseling en we zien elkaar in 2015.

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Papa

(i)
“Ja het is druk geweest vanavond. Jullie moeten alle frituurapparaten leeghalen en schoonmaken, het afval moet naar achteren, en de vloeren vóór en achter moeten in de polish. De rest zoals altijd. Ik kom morgenochtend om 9 uur om te controleren.” De bedrijfsleider wachtte niet af of er nog vragen waren, en pakte zijn jas en vertrok. Papa en Quincy bleven achter.
“Man wat een bende zeg. Daar zijn we zeker tot morgenochtend mee bezig.” Papa knikte. Hij werkte al een hele tijd op de McDonalds in Alkmaar om die schoon te maken. Het was hier veel zwaarder dan die in Heerhugowaard. Daar begon je om 12 uur ’s nachts en kon dan om 5 uur weg. Dan bracht hij zijn collega naar Zaandam en was dan op tijd in Amsterdam Zuid-Oost om zijn dochtertje te zien en naar school te kunnen brengen. Bij deze McDonalds moest hij er om half twaalf  ’s avonds zijn. Ze hadden dan een uur of acht werk, maar ze moesten tot 9 uur ’s ochtends blijven wachten, want dan kwam de bedrijfsleider pas om het werk te controleren. En ze werden maar voor vijf uurtjes uitbetaald!

Op radio 2 was de top 2000. Het nieuwsbericht van vier uur was net geweest toen er tegen het raam werd geklopt.
“Papa, daar staat iemand buiten.”
“Wat moet-ie, we zijn toch al lang dicht?” Het kloppen ging door. Papa ging kijken en veegde het glas van de beslagen deur schoon.
“Man, daar staat een meisje met een dikke buik. Die kun je niet buiten laten staan.”

(ii)
Michelle stond te wachten bij de portier van het gerechtsgebouw. Ze was veel te vroeg. Maar ze kon met een begeleidster meerijden uit Deventer en dat scheelde een treinkaartje. Maandenlang zwartrijden was precies de reden dat ze vanochtend moest voorkomen. Haar begeleidster had haar gezegd dat ze alles moest uitleggen. Dat ze een jaar dakloos was geweest en geen uitkering had gehad. Daarom reed ze toen altijd zwart.
Gelukkig was ze in de opvang in Deventer terecht gekomen en had ze daar Mike ontmoet. O, ze was bijna aan de beurt en hoorde hoe iemand vóór haar zei waarvoor-ie kwam.
“Ik kom voor de zaak Papa Yeboah tegen Schoonmaakbedrijf Singh.” Hee, dat was die man uit Alkmaar, die haar twee jaar terug vlak voor kerst bij de McDonalds naar binnen had gelaten!

(iii)
Papa schoot zijn advocaat aan.
“Meester, ik heb iets belangrijks. Ik kwam net een meisje tegen dat een keer op een nacht bij de McDonalds kwam aanlopen. Zij heeft hier om half elf een strafzaak en wij zijn zo om half tien. Ze wil met ons mee naar binnen om de rechter te vertellen wat zij gezien heeft. Daar staat ze.” Mr Dost keek naar de door zijn cliënt aangewezen vrouw. Ze was tenger. Naast haar stond een forse jonge man met een paardenstaart en met een peutertje op zijn arm.
“Vraag maar of ze komt.”

(iv)
De kantonrechter wiebelde wat heen en weer want zijn toga was tussen het wieltje van de bureaustoel gekomen.
“Ik open de comparitie in de zaak van de heer Yeboah tegen Schoonmaakbedrijf Singh. U bent Papa Yeboah en dat is mr. Dost? En namens het schoonmaakbedrijf Keldeep Singh en mr. Van Ittersum? Ik hoorde van de bode dat er ook een getuige is meegekomen. Ik heb in het tussenvonnis van 13 april opgeschreven hoe ik de situatie zie, en ik heb u voor vandaag uitgenodigd. Het komt er heel kort gezegd op neer dat u, en hij knikte naar rechts, claimt dat u voor het schoonmaakbedrijf zeven dagen per week moest werken, minstens 9 uur per nacht, en dat u maar 5 uur per nacht werd uitbetaald. Het schoonmaakbedrijf betwist dat. Ik heb u onder andere uitgenodigd om het over de bewijsmogelijkheden te hebben. Maar mr. Dost, ik zie dat u iemand hebt meegenomen. Kunt u uitleggen wie dat is?”

“Mijnheer de kantonrechter, dank u wel. Mijn cliënt kwam zojuist bij toeval een jonge vrouw tegen die twee jaar geleden een keer heel vroeg in de McDonalds in Alkmaar is binnen geweest. Zij wil daar iets over zeggen. Maar ze heeft hier straks om half elf een andere zitting, dus misschien vindt u het goed dat ze nu kort kan vertellen wat zij heeft gezien.”

De kantonrechter keek op de wandklok, maar die stond stil, en toen op zijn horloge, en knikte. Ja dat is wel praktisch.
“Mevrouw, wat is uw naam en wat kunt u vertellen over het werk van de mijnheer die hier aanwezig is.”

“Mijnheer de rechter, ik ben Michelle Volkers. Ik moet straks voorkomen want ik ben een tijd dakloos geweest en had toen veel problemen. Ik heb een jaar echt gezworven en kon toen terecht bij de opvang in Deventer. Het ging weer wat beter met me en ik leerde Mike kennen, die zit hier op de gang. Ik werd zwanger en we zouden een begeleid wonen plek krijgen.
“Maar vlak voor kerst werd Mike ineens aangehouden en vastgezet want hij had heel veel boetes openstaan. Ik was toen helemaal alleen en zag het niet meer zitten. Ik nam de trein om naar een vriendin in Den Helder te gaan maar ik had geen geld, en bij een kaartjescontrole werd ik gesnapt en werd er in Castricum uit gezet. Ik ben de hele nacht gaan lopen en zag toen een McDonald waar nog licht brandde. Ik heb daar aangeklopt. Die mijnheer deed me open. Het was wel grappig, want ik was al zeven maanden zwanger, en toen ik vroeg hoe hij heette zei hij Papa. Hij had ook een dochtertje, maar die ging al naar school.
“Met zijn collega was hij aardig voor me. Ik had honger en dacht dat ze misschien iets wat overgebleven was voor me hadden. Maar alles was al opgeruimd en schoongemaakt, dus dat kon niet, maar toen kreeg ik eten wat ze voor zichzelf van huis hadden meegenomen, aardappel en kip en zure saus. U vraagt hoe laat dat was? Ik had de hele nacht gelopen. Ik hoorde in de verte een klok slaan. Het was net vier uur geweest.”
“Kunt u zich nog herinneren wat u binnen zag?”
“Ja ze waren aan het werk. Alle stoelen stonden op de tafels. Ze waren bezig met de vloer in de voorste ruimte en de achterste ruimte moest nog helemaal in de was worden gezet. Dus ze waren nog lang niet klaar.”
“Is er verder nog iets wat u hierover wilt zeggen.”
“Nee, alleen dat ik heel dankbaar ben dat mijnheer Papa en zijn collega mij toen hebben geholpen. Ik mocht tot acht uur binnen blijven om op te warmen terwijl zij al die tijd doorgingen met hun werk. Het was de dag voor kerst. Toen ben ik weer weg gegaan. Ik weet het nog, het begon zachtjes te sneeuwen.”

Gerrard Boot

‘Kerst’

Wat is de kersttijd toch een emotionele tijd voor veel mensen: de tederheid van de geboorte van het Christuskind raakt ons en onze samenleving. We gaan bij elkaar zitten, we willen het graag goed hebben met elkaar. De familie moet compleet zijn etc.

Naarmate ik ouder wordt, ervaar ik dat ik meega ik in die trend. Toen ik op kamers woonde, kon ik nog wel net doen alsof ik alleen voor mijn moeder even naar huis ging met kerst. Maar bij ons thuis was het ook niet altijd even gezellig met die dagen. Want sommige mensen passen nu eenmaal niet zo goed bij elkaar, ook niet op een feestje.

Kerststerren
Nu ik als dominee veel bij mensen thuis kom, zie ik dat al die schitterende kerststerren, niet in elk huis schijnen. Juist in deze tijd is het verdriet van mensen zo schrijnend, voor het eerst alleen zonder je man, zonder je vrouw, worstelend tegen een ongeneeslijke ziekte van jezelf of van een geliefde.
Verlies van een geliefde in de kersttijd hakt er zwaar in. Altijd is er de herinnering van die Kerst in tranen en rouw.

Maar ook net zonder werk of al tijden zonder werk en geen geld om iets leuks, lekkers te kopen voor je gezin.

Gelukkig zie ik ook veel mensen die zich verheugen op die tijd, die al maanden bezig zijn met het kerstdiner, met wie we aan tafel gaan.

Ik hoorde van een echtpaar dat hun zoveelste huwelijksjubileum vierde en zij vroegen geld aan hun bruiloftsgasten om voor 10 mensen die alleen zijn een onvergetelijk Kerstdiner te organiseren.

Heel veel mensen zijn bezig met en voor anderen, om alles voor te bereiden, kerstliederen in te studeren, enzovoort.

Ikzelf ben al maanden bezig voor alle kerstvieringen in Hoogkarspel en Westwoud en dat is mooi en intensief. Toptijd voor een dominee.

Veel samen doen, vooruitdenken, taken verdelen, voor de kinder- en jongerenkerst, wie is Jozef en Maria, hebben we een echt kerstkindje???

kerststal-2014

Stoomboot
Heerlijk om te doen, naast het troosten en begeleiden van mensen die het zwaar hebben in deze tijd. Zondag had ik een van de kleinkindjes aan de telefoon: voor een meisje van bijna 3 jaar is het grootste probleem (!) om na die intensieve periode van Sinterklaas de overstap naar Kerst te maken. We hebben ook echt alleen maar over de stoomboot en ‘Dag Sinterklaasje’ kunnen zingen. Toen ik met oma in die prachtige antroposofische winkel de Zaailing in Amsterdam was, wist ik wat te doen.

Ik heb ze ooit een lampje gegeven waar je elk seizoen, elk feest een nieuwe voorkant in kan schuiven. Dus wij hebben spoorslags een Kersttafereel met de geboorte in de stal aangeschaft. Ik hoop dat het meehelpt om de overgang te maken van de ene grote gebeurtenis in dat jonge mensenleven naar de volgende.

Want de geboorte van een kind in een donkere wereld van oorlog en geweld geeft mensen moed voor de toekomst. En brengt zachtheid in de wereld.
Ik wens jullie allen een mooi en gezegend kerstfeest toe.

En je bent allemaal welkom in onze kerken van Hoogkarspel en Westwoud.

Ds. Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Bang voor hoop?

Sinds drie maanden weet ik dat de partner van een vriendin van mij ernstig ziek is, kanker met uitzaaiingen, en we hebben regelmatig contact.
De gesprekken die we voeren zijn intensief en nabij. In een tijd als deze valt alle overbodige praat weg en heb je het met elkaar alleen nog over de dingen in het leven die er echt toe doen.
Over liefde en angst om te verliezen, over de zorg voor je geliefde en wat je moet doen om zelf overeind te blijven. Over moed en hoop en welke behandeling wel en welke niet meer.
Over welke richting je opgaat als de dood toch verschijnt, euthanasie of niet.

Onhandig
Je spaart alle geld om toch die laatste behandeling die misschien uitkomst geeft of die wellicht tijd schenkt toch nog te doen.
En dan hoor ik dat er lieve familieleden zijn die onhandige dingen zeggen:  als je met een doodziek mens op stap bent naar weer een behandeling, wordt er gezegd dat je nog maar de reizen moet gaan maken die je altijd nog wilde maken. En dat is superlief bedoeld, want het zijn beiden reizigers en ze hebben ook de spannendste reizen gemaakt. Maar nu hoeft dat niet, nu even allen maar zorg en veiligheid. Een wandeling in de buurt, en misschien als er tijd bij komt, een reisje op termijn naar zon en genoegen.

En dan hoor je ook : je moet je er maar op voor bereiden, op de dood. Alsof je dat niet allang doet, want je leeft in het aangezicht van de dood in zo’n tijd. Als je in de spiegel kijkt met zo’n ziekte dan schijnt het er door heen. Als je naar de mens die naast je is kijkt, zie je de ernstige zieke en laait de angst weer op, angst om het liefste wat je hebt te verliezen.

En toch is er moed om door te gaan en hoop om nog wat tijd te krijgen samen om in ieder geval nog een tijdje te leven samen tot het niet meer kan. En dat is zo belangrijk dat mensen je die hoop laten.

Zekerheden
We spraken over de angst voor de hoop. Mensen houden van zekerheden en als je opeens weer over herstel, hoop op herstel gaat praten terwijl ze er net aan gewend zijn dat je dood gaat, is er verwarring. Hoe kan je nog hoop hebben als je zo ziek bent? Hoe kan je?
Maar lieve mensen, laat de hoop bestaan, volg als iemand in je omgeving die verschrikkelijke boodschap krijgt en houd zelf en voor de ander de moed erin. Want waar leven is, is hoop.

Een vriend van mij had een tumor die tegen de hypofyse aandrukte waardoor hij niet goed meer zag. Hij verkocht  zijn auto en ging de behandelingen in. Door de chemotherapie slonk de tumor en bleek het zicht weer terug te komen. En zie daar, binnen de kortst mogelijke tijd stond er weer een auto voor de deur en reed hij in de nabije omgeving. Hij deed zijn boodschappen weer zelf en kon zich weer redden. En hij kreeg er nog tijd bij. Dat verhaal over hem geeft  hoop. En er zijn meer van die verhalen.

Echt, het is waar en we zien het dagelijks om ons heen, waar leven is, is hoop en ontneem niemand de hoop!

Ds. Marina
marinaslot@kpnmail.nl

De alsmaar korter wordende dagen

Bij de overweging van 23 november 2014 van Bert van der Meer

cov20141123bm300Uitverkiezing en het einde der tijden was het onderwerp van Bert van der Meer, afgelopen zondag in De Duif.
Mooi sinister onderwerp voor een zondag in de meest duistere tijd van het jaar: de tijd dat de blaadjes vallen en de dagen almaar korter worden. Juist dat dreigende van de oprukkende kou en de korter wordende dagen deprimeert me. Mijn geliefde tuin en tuinhuis zijn koud en onherbergzaam, ik moet mijn heil in mijn huis zoeken. Niet alleen dat de vallende blaadjes mij herinneren aan de komst van de winter,  ook de alsmaar korter wordende dagen herinneren mij aan mijn eigen alsmaar korter wordende toekomst. Ik besef dat er ook voor mij persoonlijk een eindtijd is, aan alles komt een eind tenslotte en van leven ga je dood.

Het is niet bepaald een vrolijk onderwerp om mee bezig te zijn, waar je op Facebook een fotootje bij plaatst en waarvan je kunt aanvinken: ‘vind ik leuk’. Maar voor wie boven de 50 is het niet actueel?

Bert haalt Paulus aan, en Paulus schrijft dat bij het einde der tijden vluchten onmogelijk is. En dat is ook zo, zelfs als er geen einde aan de wereld komt met een heuse Apocalyps, als het alleen maar een einde aan mijn eigen bestaan is. Vluchten is onmogelijk. Ik kan mijn ogen sluiten en me voorstellen dat ik nog net zo ben als toen ik 35 was, maar ik kies ervoor te voelen hoe de jaren in mijn lichaam zijn geprint. Toen een journalist hem zei dat hij er ouder uitzag antwoordde Wim Kok: “Ja, er is nog meer leven doorheen gegaan”. Mooi wijs antwoord.

Paulus zei al dat het bij het einde der tijden niet om een veroordeling gaat maar om redding. Zo besef ik dat het niet gaat om een zoeken naar zoveel mogelijk jeugd maar om het doorleven van het ouder worden en het toelaten van de wijsheid die op de deur klopt.

Herinnering

We wonen nu bijna een jaar in ons huis aan het water en opeens is er herkenning. Herkenning van het beeld van een bijna lege haven zonder boten in het water (de meeste staan op een bok op de kant), de vlucht van de vogels in de lucht die de trek naar warmer oorden hebben aangevangen, mijn  boom (zie column dd 18 februari op www.deduif.net, die weer staat te stralen in de zon met zijn mooie blanke berkenbast en ranke takken. Het licht strijkt over het land en over het water en de kleuren van de lucht in de avond zijn weer wonderschoon. Ik zie ons nog voor de openslaande deuren zitten op twee kampeerstoeltjes van de buren met een glaasje wijn op de avond dat we de sleutel van ons nieuwe huis kregen.

Samen herinneren
We genieten van die herinneringen samen, we herkennen nu de beelden. Niet alles is meer nieuw en dat geeft rust. Maar ik besef ook heel goed het geluk van je samen te mogen herinneren. Want voor velen in mijn omgeving is de herinnering van mooie dingen samen, pijnlijk en vol verdriet. Omdat die ander er niet meer is, omdat je niet meer kunt uitwisselen wat zo mooi was en zo goed.

We leven in een tijd van herinnering, in deze maand herdenken wij de overledenen, op Allerzielen en in de week erna en op 23 november in de kerk van Hoogkarspel. De kerk is dikwijls een vrijplaats voor hen die verdriet hebben die gekwetst zijn, die zich eenzaam voelen.

Helaas is de kerk ook wel eens een plek waar je pijn oploopt, waar verdrietige dingen gebeuren met mensen. We leven namelijk in de kerk en dat is niet anders dan er buiten. Het verschil met de wereld is altijd wel, dat wij in de kerk de opdracht hebben om in de liefde te blijven, om te zeggen wat je denkt, maar met compassie voor degene die het aan moet horen.

Onder één dak
Afgelopen zondag waren wij in de kerk van Hoogkarspel verenigd met elkaar met de mensen die vanwege kwetsuren de kerk zijn uitgevlucht. Spannend en mooi tegelijk, dat je dan toch weer onder één dak kunt zitten. Dat je de grootste pijn kunt loslaten, maar dat geldt niet voor ons allen. Soms is de pijn nog te groot en heeft tijd nodig om te helen. Dan moeten oude herinneringen wegslijten door de tijd, dat is vaak met herinneringen van pijn, de scherpe kantjes gaan er echt af. Je stoot en struikelt minder over je eigen kuilen en de weg wordt weer begaanbaar. En dan kan je ook weer om je heen kijken wie er eigenlijk met je oploopt. En dan blijkt het dat je nooit alleen bent.

En dat is een zegen als dat gebeurt.

Ds Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Sint Maarten is een schoenmaatje!

Op zondag 9 november vieren we Sint Maarten met alle kinderen die in De Duif komen en doen we mee met schoenmaatjes van Edukans.
Met schoenmaatjes delen kinderen van hier schoolspullen met een kind dat dat nodig heeft. We helpen kinderen om zichzelf te ontwikkelen!
Edukans geniet de steun van prinses Laurentien en de zangers Nick en Simon.

In de Sint Maarten viering op 9 november gaan we met de kinderen schoendozen versieren‎. Die geven we mee en delen we uit. In de weken erna worden ze gevuld en kunnen op zondagochtend worden ingeleverd, uiterlijk 30 november. Daarna beginnen ze hun reis naar vriendjes in arme landen.

Wat is schoenmaatjes?‎
Kinderen in Nederland vullen een schoenendoos met schoolspullen, toiletartikelen en speelgoed voor leeftijdsgenootjes in ontwikkelingslanden. Zo wordt een simpele schoenendoos een onvergetelijk cadeau! Doe ook mee met dé schoenendoosactie en meld je aan voor Schoenmaatjes.
Kinderen in Nederland doen als Schoenmaatjes iets concreets voor vriendjes in arme landen. De schoendozen gaan naar kinderen op scholen, in weeshuizen, vluchtelingenkampen en opvangcentra voor straatkinderen.

Zij vinden zo’n cadeau erg bijzonder! De schoolspullen uit de schoenendoos helpen de kinderen op school en geven hen een betere toekomst.

Waar delen we de schoenendozen uit?
De gevulde schoenendozen gaan naar kinderen in Ghana,Kenia, Malawi, Oeganda, Albanië, Libanon, Moldavië en Irak. ‎

Meer informatie, waaronder het schoenmaatjes journaal, vind je op http://schoenmaatjes.edukans.nl/wat-is-schoenmaatjes/

Vreemdelingen

reine-des-glaces

La Reine des Glaces

In Hoogkarspel speelt een groep verzorgenden ‘De verhuizing’, over een demente moeder die door haar dochter naar het verpleegtehuis wordt gebracht. Een botsing van gevoelens, werelden, het ophouden van status en verlies ervan zijn zichtbaar aanwezig. De groep brengt op een lichte wijze de hele problematiek voor het voetlicht en de zaal zit vol met mensen en met herkenning. Onverbloemd verkeren ‘vreemdelingen’ bij elkaar en raken aan elkaar gewend. De gedistingeerde moeder, die haar mooie kleren niet meer schoonhoudt tot groot verdriet van haar dochter en het schreeuwerige volkse vrouwmens kunnen niet meer zonder elkaar.

Reine des Glaces
In Frankrijk woon ik even tussen mensen die ook als ‘vreemdelingen in een ander land wonen, Nederlanders, Engelsen en Duitsers en natuurlijk een heleboel Fransen….

De ontmoetingsplek van de ‘vreemdelingen’ is de ijssalon ‘La Reine des Glaces’ van Saskia en Huub. Op woensdagmorgen, de marktdag komt iedereen bij elkaar voor een kopje koffie en/of een (paar) heerlijke ijsjes van de vaardige hand van de ijsmaakster. De salon kent een bovenverdieping met een grote tafel en een bibliotheek waar je je kunt terugtrekken om bij te praten en waar je boeken kunnen lezen, meenemen, alles vrijwillig en in goed vertrouwen. Je mag er ook boeken brengen als je over hebt. De gesprekken gaan over het buitenleven, de gezondheid (oh, the poor thing, she is so ill) , wanneer je bent gekomen, hoe lang je blijft en wanneer je weer weggaat. De vreemdelingen komen graag omdat de sfeer goed is. Huub is altijd goedgehumeurd en vrolijk en Saskia is dikwijls in voor een gesprek. En het fijne is dat er Nederlands, Engels en Duits wordt gesproken. Het is een mix van een Amsterdams café, een aflevering van Coronation Street en de Kneipe om de hoek.

Racontage automatique
Een lange Engelsman in korte broek die wij vorig jaar ook al hebben gespot, blijkt de uitvinder van le racontage automatique. Onophoudelijk spreekt hij met vriendelijke blik en in een bijna onverstaanbare engelse tongval. En ook hij wordt gehoord en begrepen. Vriendschappen ontstaan, bondjes gesmeed. De eigenaresse van de salon heeft paarden, kippen, katten en sinds gisteren ook varkens en zij weet al die nieuwbakken ‘boerderijdiereigenaren’ te helpen met hun vragen. Alle ‘vreemdelingen’ zijn welkom, met een hand, een omhelzing of een knipoog van haar mooie bruine ogen. Zo voel je je opeens minder vreemdeling in dat ruige boerenland van de Perigord Vert. Ik bel met mijn zus, zij hebben uitslag gekregen van het neurogeriatrisch onderzoek van mijn zwager. De diagnose is beginnende dementie ten gevolge van Parkinson.

Verwarring
Ik besef dat hier het vreemdelingschap in mijn eigen familie is ingetreden. En de verwarring. En zoals ik bemerkte aan de mensen om mij heen die zondag tijdens de voorstelling wordt dat eens weer gewoon. Maar nu nog niet. Als troost halen we een lekker ijsje en een lief gesprek over van alles en nog wat en we mogen morgen naar de varkentjes en het nieuwe huis komen kijken van la Reine des Glaces.

En als je zin krijgt in het mooie land en een lekker ijsje, ga dan naar Piégut-Pluviers je bent er welkom.

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Marina heeft vakantie en logeert in het nabij Piégut-Pluviers gelegen heerlijke huis van Ineke en Helma: ‘gite La Lynde‘. 

Je best doen

Wat zit dat er toch ingeheid bij mij. Ik doe mijn best naar alles en iedereen. Naar mijn vrouw, naar mijn werk, naar mijn vriendinnen en vrienden, naar de kinderen en ik wordt er toch moe van… Maar als ik mijn best niet doe, voel ik me schuldig,  zenuwachtig.

Ik houd veel ballen in de lucht en denk dat ik dat wel kan volhouden. En ik denk zomaar dat ik niet de enige ben, dat de samenleving van nu dat ook van ons vraagt, wat zeg ik, bijna eist. En dan heb ik nog niet eens ouders om voor te zorgen, zieken om mij heen zoals vele werkende mensen die de mantelzorg voor een of meerderen er nog bij moeten doen.

Kwetsbare mensen
Deze week in het nieuws, 30.000 ontslagen in de zorg. Ik zit aan het ontbijt bij die boodschap en wij praten erover dat dit toch nooit goed kan komen. Er komen steeds meer ouderen en ik zie dat in de steden de eenzaamheid alleen maar groter wordt onder de kwetsbare mensen in onze samenleving. En ik als dominee maar preken over het Koninkrijk van God op aarde. Aandacht en zorg voor de mens die zorg nodig heeft, wordt steeds moeilijker en kostbaarder…

Maar er zit ook een goede kant aan dat  ‘je best doen’, we hebben ook geleerd om het beste te doen, om dingen goed te doen, om de goede dingen te doen. Ik heb geleerd om goed naar mensen te luisteren en dat gaat goed, daar wordt ik blij van en de ander ook. Waarin heb jij zo je best gedaan? Wat heb jij geleerd om goed te doen? Waar ben jij een kei in geworden? En waar zet je dat in? Op je werk, fijn, in je buurt, mooi, in je gezin, goed zo!

Half way home
Gisteren was ik naar een voorstelling van Mary Gauthier in Westwoud, een Amerikaanse zangeres op wereldtour die optreed in o.a.in de Schalm in Westwoud en in Paradiso in Amsterdam (zo dicht ligt dat bij elkaar!). Ze is singer en songwriter en vertelde dat ze met jonge soldaten die terugkeren uit Irak en Afghanistan, workshops doet in het schrijven van songs om hun ervaringen vorm te geven, om te verwerken wat er daar is gebeurd. Prachtig, mooi werk en bijzonder dat zij dat wat ze goed kan ten dienste stelt van mensen die kapot zijn door de oorlog, om te helen, om liefde toe te voegen aan het bestaan van jonge mensen die de levensdraad weer op moeten nemen. Een van die liederen heet ‘Half way home’ , van een jonge man die het maar niet lukt om echt thuis te komen met zoveel ellende in zijn rugzak.

Van zulke verhalen krijg ik weer moed, hoop en energie. Dan wil ik weer erg mijn best doen met alles wat ik in mij heb.

Doe je best!!!

Ds. Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Leo Haggenburg overleden

Op zaterdag 4 oktober overleed Leo Haggenburg.
Leo was nauw betrokken bij de start van basisgemeente De Duif in 1974.

Zondag 12 oktober om 14.00 uur is er in De Duif een afscheidsbijeenkomst.
Leo zal in stilte worden gecremeerd.