Paradijsvogel

Ik ben altijd aan het speuren naar een nieuw onderwerp voor mijn column en vandaag kwam het zomaar de trein binnenlopen.

Een dame in rood leer in groen en zwart gehuld, met lang geverfd haar tot op de billen, grote opzichtige ringen aan 6 vingers en een make-up waar je u tegen zegt.
Mijn vrouw zei fluisterend, dit is ‘de vrouw van…’ en natuurlijk dachten wij beiden onmiddellijk aan wijlen Anton Heijboer, onze beroemde Landsmeerse kunstenaar en vrouwenliefhebber. Dit moest een van zijn bruiden zijn of toch niet…..

Ik keek nog eens een paar keer opzij, maar zij verblikte of verbloosde niet en de rest van de coupé viel gewoon in slaap zoals dat gebeurt in de spits na een lange dag hard werken. Een opvallende paradijsvogel in een grauwe, grijze forenzenmassa.

Poederdot
Ze deed mij denken aan Poederdot oftewel de koningin van Voorburg die in mijn jeugd door Voorburg fietste en ons als kinderen gefascineerd naar haar liet kijken.
Een vrouw die zich stevig opmaakte, zich kleedde in veel rokken en tule met hoeden met grote voiles en zich voortbewoog door de straten van Voorburg op een grote opoefiets met haar hondje in de mand achterop. Poederdot was haar bijnaam omdat ze op haar gezicht vele lagen make-up aanbracht. En omdat de poederdons veelvuldig werd gehanteerd. De koningin werd met ontzag bekeken door ons kinderen, maar ook wel gepest, omdat ze er zo bijzonder uitzag. Mijn vader sprak over de freule, eveneens een bijnaam van haar.

Toen ik de koningin van Voorburg googlede, kwam ik warempel een heel mooi filmpje tegen over deze vrouw, een rijke vrouw, een begaafde zangeres van weleer.
Een leven dat aan je voorbijtrekt en ineens begrijp je veel meer waarom ze was zoals ze was. Soms komen er van die kleurrijke mensen voorbij in je leven en je weet niet waarom ze zo zijn geworden. Nog zo’n vrouw was Mathilde Willink, de vrouw van de kunstenaar Carel Willink. Vaak zijn ze verbonden aan een kunstenaar en zijn ze zijn levende schilderij, lijkt het wel.
Boeiend is het om eens verder te kijken naar het leven wat zo iemand heeft geleid. En waarom ze zo excentriek zijn geworden als ze zijn.

Vrijheid
Elk dorp en elke stad heeft er wel een of twee, en het zegt iets over de vrijheid in het dorp of en hoe zo iemand er kan leven. In de jaren 50 van de vorige eeuw was alles wat er een beetje anders uitzag raar, vreemd. Wíj zijn intussen al wel gewend aan andere verschijningen, mensen die zich op een bijzondere manier uitdossen omdat ze dat gewoon mooi vinden.

Intussen is in Hoorn het seizoen weer begonnen van de aankomst van de witte vloot, de grote witte boten, flats op het water, die aanleggen bij het Oostereiland.
Zij brengen veel toeristen naar Hoorn, veelal  Amerikanen, die elke dag bij ons over het dijkje tussen het Oostereiland en het Visserseiland stampen op weg naar de bussen naar Marken, Volendam, tulips en cheese.
En als ze terugkomen, zie je dat het ook best vermoeiend is om toerist te zijn.
De meesten kijken niet meer op of om en sjouwen langs op weg naar de boot, naar een maaltijd met een strijkje en dan naar bed om wakker te worden in weer zo’n beautiful town anywhere in Europa. Zij kijken hun ogen uit en wij ook, het is kijken en bekeken worden en vooral ook veel fotograferen. Wij weten nu al dat we ergens op een Amerikaans fotoavondje langs zullen komen.
Wij gaan er echt voor zitten, want ook daar zitten soms paradijsvogels bij. Zouden ze allemaal naar Europa komen? Om het leven hier wat kleurrijker te maken?

Ken jij zo’n paradijsvogel en weet je waarom zijn of haar veren gekleurder zijn dan de onze?

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Het is goed afgelopen

Ik loop over het Grote Noord, net mijn vrouw uitgezwaaid. Ze gaat naar Utrecht naar het hospice, waar een oude vriend ligt van haar, die nu ook een goede vriend van ons is geworden. Hij zal deze week overlijden aan slokdarmkanker. Ik loop in gedachten en zie opeens mijn vriendin Gerda langs schuiven in haar scootmobiel. Ik roep blij: Dag Ger!! Ze stopt abrupt. Maar heeft net zomin als ik gezien dat er vlak achter haar een bestelbus rijdt. Ik zie tot mijn grote schrik  mijn vriendin die net zondag feestelijk 75 jaar is geworden in botsing komen met de bus. Het is een soort slow motion film. Hij duwt haar langzaam naar voren.

Ik zie dat het mee gaat vallen, maar ik schrik me wel een ongeluk.

Zo is het dus niet ongevaarlijk om iemand zomaar te groeten. Na een gesprekje met de onwillige chauffeur krijgen we toch ook zijn achternaam en telefoonnummer.  Natuurlijk bied ik mijn vriendin aan om even bij te komen bij een kopje koffie of meer. Ze is redelijk cool, maar meestal komt de klap pas later. Het is goed afgelopen daar drinken we op. Want dat kunnen veel mensen ons niet nazeggen.

Barcelona
De afgelopen week is weer een vliegtuig vanaf Barcelona opgestegen De mensen  zaten net zo vol leuke, grappige verhalen als ik een maand geleden. Over al die aparte types die je op de Rambla ziet lopen bijvoorbeeld. Of over die kerk, de Sagrada Familia, die maar niet af komt.

Maar zij hebben niet de kans gekregen om het aan hun familie en vrienden te vertellen. Ze zaten helaas in het vliegtuig dat neerstortte op de kale, koude rotsen van de Alpen omdat de piloot waarschijnlijk het leven moe was en te veel door zijn eigen angsten  werd opgeslokt om nog bezig te zijn met het leven van de 150 passagiers die aan zijn zorgen waren toevertrouwd.

Heel vaak loopt het gelukkig goed af in het leven. Soms niet, soms ben jij aan de beurt, iemand zei laatst tegen mij, de vraag is niet waarom ik wel, maar waarom ik niet?

We zijn er gelukkig aan gewend dat het meestal goed afloopt. Daarom is het ook zo moeilijk om te accepteren als het niet goed gaat.

We leven in de week voor Pasen, we leven in deze week mee met de laatste dagen van een bijzonder mens, Jezus van Nazareth.

Het liep met hem niet goed af, of toch weer wel??

Geen verklaring
Pasen is een van die wonderen waar we geen verklaring voor hebben, waar we eigenlijk niks van begrijpen, maar het opstaan en het nieuwe leven wekt ons op. En in deze week beseffen we ook  weer hoe gewoon het is dat er licht en donker in ons leven is.

Bewust toelevend naar Pasen, ga je mee in het feest van Palmpasen, in de bijzonder emotionele maaltijd van Jezus met zijn vrienden, we staan met zijn allen onderaan het kruis met zijn moeder Maria en de andere vrouwen die hem trouw blijven tot in en tot na de dood en dan ontmoeten we hem op Paasmorgen in de tuin. Herkennen wij hem of niet?

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl