Uit in Urk

Op mijn vrije maandag hadden wij met vrienden een uitje gepland: een uitje naar Urk. Mijn vriend is afkomstig uit Urk en wilde ons het voormalige eiland laten zien. Net een week gepensioneerd heeft hij nu tijd voor een tochie! Dus samen met de vrouwen gingen we op stap.

Van te voren mailde hij dat zijn oudste zuster ons een eerste kopje koffie aanbood en of wij dat ook wel wilden. Benieuwd als ik ben naar mensen en hun achtergrond, liet ik mij deze kans niet ontnemen. En natuurlijk zaten wij na een voorspoedige autorit met meegebrachte heerlijke taart niet alleen aan de koffie bij de grote zus.

Al rap verschenen de elektrische fietsen van nog 2 zussen op het erf. Want als je één van de jongste bent van 11 zijn er genoeg die even aan komen waaien op Urk.

Kaken op elkaar
Omdat ik nog niet helemaal de godsdienstige hoek in kon schatten van deze Urkse familie, hield ik mijn kaken op elkaar over het feit dat ik dominee ben. Ik heb als rechtgeaarde gereformeerde van geboorte ook mijn butsen opgelopen van al te rechtzinnige personen en ik was een dagje uit, incognito op Urk.

Toen de koffie op was, gingen we op stap, de eerste aanlegplaats was het  Kerkje aan Zee en als kenner van kerken, viel mij weer zo’n mooie fiets op bij de deur. Ik dacht daar is volk en ja, de kerk werd schoongemaakt, met bezemen gekeerd. Want voor de kerk is er altijd zorg, veel geld en aandacht. Een prachtig klein Godshuis met hoog in het midden een beeldschoon schip opgehangen.

Toen naar het monument voor de gevallen schippers en matrozen. Je wordt er koud van hoeveel namen er op de plaquettes langs de zee staan. En kinderen nog van 10 en 12, hele gezinnen kwamen om op zee. En dan begrijp je de uitdrukking: de dominee komt voorbij. Dan werd het stil en ieder hield de adem in of hij soms aanklopte. Ik vroeg:  “Wil je wel naar het kerkhof?”, want ik begreep van mijn vriend dat daar vader en moeder lagen en het kleine zusje ( van 1 ½ jaar, bleek later). Een volle begraafplaats met veel Urker familienamen.

Klederdracht en vissershistorie
Toen te lunchen aan de haven, natuurlijk aan de vis. Heerlijk klaargemaakt op Urker wijze met veel rooomboter. Omstreeks 1 uur want op Urk zijn alle winkels dicht van 1-2 uur, want dan wordt er warm gegeten. Na de middag naar het museum gevestigd in het oude raadhuis. Klederdracht en vissershistorie, bijzonder, met de verhalen van onze vriend werd alles levend. En aan het eind van de rondleiding zit er warempel een echte Urker in klederdracht in het oude vissershuisje. Die onmiddellijk de stem van mijn vriend herkent en  in onvervalst Urks zich bekend maakt als een oude maat van de lagere school.

Hoe is het mogelijk, we zitten in het oude huisje en hij doet zijn levensverhaal van veel zorgen voor iedereen in het dorp en in de familie van 17 kinderen. Bij navraag blijkt hij zo gay te zijn als wat en vertelt over zijn Friese man die zomaar dood ging. Ik ben intussen bekend geworden als dominee en ga na het gesprek nog even terug om te zeggen, dat deze dominee ook een vrouw heeft. ‘Dus toch’ zegt de oude maat, hij had het al in de gaten.

Dan nog even naar de winkel van een ‘neve’ en ook daar zitten we opeens in het magazijn tussen de dozen aan de koffie. Een wereld gaat open, de familie is blij met het bezoek. De vrouw van de neef is opgegroeid bij een kinderloze tante en oom. Zoals zo veel op Urk, want er was dikwijls niet genoeg geld om zoveel monden te voeden. De neef heeft als doelgroep de mensen uit het verzorgingstehuis op Urk, wat een gouden greep blijkt, want zij kunnen bij de andere winkels niet terecht. Dan gaan we nog kousen kopen en ik kijk in de lingeriewinkel naar wat moois, maar dat is hier niet te vinden.

Familie van familie
Mijn smaak en die van de Urkers komt niet overeen. En natuurlijk komen we op straat ook nog familie van familie tegen, een oude vlam van onze vriend aan wie hij ooit nog eens gekoppeld was. Het nagesprek bij ons thuis aan tafel met een glaasje wijn, is er één van verbazing, het Urker nieuwsblad haalt het niet bij een dagje op het eiland. Je weet namelijk weer alles wat er speelt en leeft.

En wij, wij hebben het idee dat we even meegespeeld hebben in een film die’ Het leven van alledag op Urk’ heet. Leuk, hoor!

Ds.Marina                                                    
marinaslot@kpnmail.nl

5 Euro is het begin

Afgelopen zondag na de prachtige en warme oecumenische viering van de Ziekenzondag kwam een bekende parochiaan naar mij toe. Hij zei: ik heb 5 euro in mijn zak en ik zou zo graag willen dat al die mensen hier iets geven voor de vluchtelingen die nu langs de straten zwerven van het rijke Europa.

Onzekere toekomst
Hij weet uit eigen ervaring hoe het is om als vluchteling lopend een onzekere toekomst tegemoet te gaan. In de Tweede Wereldoorlog is hij vanuit Duitsland naar huis komen lopen, niet wetend wat hij daar aan zou treffen.

Het raakt mij diep als hij dit zegt, ik zie dat hij ook de burgemeester die vanmorgen in het koor meezingt, aanspreekt. Zou zijn boodschap naar de wereldlijke gemeente dezelfde zijn  als naar de kerkelijke gemeente en parochie?

Doe wat, geef wat je kunt, deze mensen hebben niks meer, niks meer dan de plastic tasjes met wat ze mee konden nemen.

Wat doen we als kerken en gemeente? Ik weet het nog even niet, ik ga er met onze kerkenraad over spreken. Ik denk aan de jonge mensen van het Project Samenloop voor Hoop? Zouden ze weer willen werken aan hoop samen met ons, hoop voor de mensen die naar de vrijheid wandelen, strompelen, de een alleen, de ander samen, de een oud, de ander met een baby van 6 dagen op de arm.

Gevlucht voor de oorlog
Afgelopen zaterdag op de voorgangersdag van onze Duif vertelt Jan over zijn vriend, die een aantal jaren geleden gevlucht is uit Sudan, gevlucht voor de oorlog toen hij 16 was. Hij woont in Berlijn met zijn vrouw, maar is nu weer bij Jan, die hij papa noemt. Hij is enorm angstig geworden door de grote vluchtelingenstromen op de televisie. Hij is zo angstig dat hij niet meer weet waar hij het zoeken moet.

Trauma
Vluchten en je geheel en al onthecht weten is een traumatische ervaring die niet meer overgaat. Je draagt het je leven lang mee. Daarom is het ook zo belangrijk dat de mensen die nu naar Europa komen, goed en deskundig geholpen worden.

En dat ze welkom zijn, welkom in een wereld waar geen oorlog is, waar we rijk zijn, ook al beseffen we dat niet zo elke dag.

Het voelt als dat 5 euro het begin is van dat welkom. Doe je mee ?

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Vol verwachting

Voor studie was ik de afgelopen week in Groningen en heb mijn ogen uitgekeken. Het was de introductieweek van de nieuwe studenten in deze gezellige studentenstad.
Afgezien van het feit dat ze steeds jonger worden en wat dat zegt over mij, viel mij een ding in het bijzonder op. Ze liepen allemaal vol verwachting rond, de één stralend, de ander wat bescheidener, wat ingetogener, maar in de ogen las ik diezelfde blik: hier gaat iets nieuws beginnen en wat kijk ik daarnaar uit!
Er was een introductiemarkt voor de universiteit. Leuk om te zien dat zij gretig alle standjes afliepen van het studentenkoor, de politie, groepen buitenlandse studenten tot aan de sport toe, een onderwerp dat veel jonge mensen trok.

Energie
En als ik naar mijn eigen leven en dat van vrienden kijk, dan heeft de stap in het nieuwe van studie of banen mij altijd veel vreugde gebracht. Een nieuw begin, wat gaat het mij brengen? En later, kan ik mijzelf hier in uitdrukken, ontwikkelen; kan ik verder groeien en wie kom ik tegen? Soms lopen de mensen die je in zo’n tijd hebt ontmoet, je leven lang mee.
Het geeft in ieder geval energie, spirit.
En ik heb er nooit spijt van gehad om verder te trekken om me verder te ontpoppen in het leven. En dat gevoel van verwachting geeft mij veel plezier.

Startzondag
In de kerk hebben we ook weer een nieuwe start gemaakt met een bijzonder feestelijke Startzondag over en als ‘Goede buren’ met muziek en dans, ook voor de buurt.
Het was een groot feest. We hebben het koor The Voice Company gevraagd om ook in onze Kerstnachtviering op te treden.
In Westwoud hebben we weer een prachtige oecumenische viering beleefd over ‘Loskomen’ met vogels van allerlei pluimage!
En verder hebben we een prachtig programma met veel moois in petto: dans, zang, films, theater, gespreksgroepen, ontmoetingsgesprekken, bijzondere vieringen, het gesprek voor de zondag, columns en vooral samen zijn in allerlei vormen.
Ook dat wekt verwachtingen en met elkaar maken we er iets moois van, daar ben ik van overtuigd.

Ik hoop dat jullie dat gevoel kennen van vol verwachting te zijn naar wat er vandaag in je leven weer langs komt.
Want voor mij is elke dag zo’ n nieuw begin om met verlangen naar uit te kijken. Geniet ervan.

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl