Heiligen Abend

Toen ik klein was, hadden we een hele lieve Duitse benedenbuurvrouw, tante Hertha geheten.
Zij was in de crisistijd tussen twee wereldoorlogen naar Nederland gekomen om werk te zoeken. Zo is dat iets van alle tijden dat mensen op zoek gaan naar brood en werk als het in hun land er niet is, denk maar aan de schoonmoeder van Ruth, Naomi, ook zij was gevlucht naar Moab omdat er hongersnood was in Israël.

Radiootje spelen
Maar verder over tante Hertha, zij had alles wat wij niet hadden, een radio met pick-up met echte platen (78 toeren), een tv en wij hoefden geen dubbeltje mee te nemen om te komen kijken. Dus draaiden we eindeloos plaatjes bij haar en mijn broer en ik ontwikkelden een nieuw spel, we speelden radio en ik was de omroepster (het woord voeren zat er al vroeg in).
Het was altijd blij en vrolijk bij tante Hertha en wat hebben we gelachen met haar.
Zij had het blije Evangelische geloof en was niet zo streng als wij gereformeerden. Zij schudde vaak haar hoofd over al die regels die wij hadden.
Maar op één avond in het jaar was ze diep verdrietig, op Kerstavond, voor ons toen nog niet zo betekenisvol. Dan werd de Duitse kerstplaat met O, Tannenbaum (o, dennenboom) opgezet, gezongen door een jongenskoor en dan moest ze huilen. Huilen van heimwee, want de Heiligen Abend in Duitsland was een feest, een bijzondere avond en dat was in dat calvinistische Nederland van de jaren 50-60 van de vorige eeuw nog niet doorgedrongen.
Wij waren nog aan het discussiëren of er wel een kerstboom in de kerk mocht staan.

Koffie met tulband
Als wij als buurkinderen dan kwamen, kwam er weer een lach door de tranen heen, want onze moeder zei altijd: op Heiligen Abend heeft Tante Hertha het heel moeilijk en dan vragen we haar boven voor een kopje koffie met eigengebakken tulband.
Dan kwam ze langzaam bij en dan werd er weer en gepraat en gelachen.
Zo werd kerstavond voor ons ook altijd een beetje bijzonder, we wisten van verdriet en eenzaamheid en heimwee. En we wisten ook door onze moeder dat je dan bij elkaar moet zijn, er voor elkaar moet zijn en dat het dan beter en lichter wordt.
De kerstgedachte in een notendop en dat is ons met de paplepel ingegoten.
Want of je nu boerenkool eet of een deftig diner met Kerst, het is een tijd om bij elkaar te zijn, om elkaar op te zoeken. Want Kerstfeest vieren doe je met elkaar en niet alleen…

Tannenbaum op volle sterkte
En als je echt alleen bent, nodig je zelf dan eens uit bij de buren of vrienden, want sommige mensen hebben niet door dat je alleen zit. Ze kunnen je verdriet, je eenzaamheid niet ruiken, niet voelen, dat moet je vertellen.
Wij hoorden beneden altijd de Tannenbaum op volle sterkte klinken en dan was het weer zover, dan wisten we dat we samen moesten zijn.
Ik wens ons allen een mooi, licht en feestelijk Kerstfeest toe en een mooie Heilige Avond.

Hartegroet van Ds. Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Vluchtelingen in de kerk

Ik moest het even laten bezinken voor mijzelf, wat we hebben meegemaakt. In Hoogkarspel hebben we vluchtelingen een week te gast gehad in onze kerk. In één dag kregen we steun van de Protestants en Rooms Katholieke kerkbesturen voor dit project en was er een groep vrijwilligers beschikbaar.

Op 12 november j.l. hebben we een eerste ontmoeting met 30 vluchtelingen in onze kerk. We heten ze welkom bij de deur, vragen naar hun naam.
Grote mensen en kleine mensen, mensen met harde en gesloten gezichten, gewapend door het overleven, en mensen met het verdriet in hun ogen.
Kinderen die dicht zijn, naar binnen zijn gegaan en kinderen die helemaal uit hun dak gaan van wat er nu weer gaat gebeuren. Ze zitten in de stand van ‘kom maar!’

Samen eten
We schenken eerst thee en koffie en limonade met wat lekkers erbij en dan vragen we aan hen wat ze willen?
Want wij kunnen wel van alles bedenken, maar waar ligt hun behoefte? Dat komt er wel snel uit : taallessen, momenten voor stilte en gebed, ja, samen eten is ook fijn en dan kunnen ze zich vinden in een paar muziekmiddagen.
Het programma is klaar en nu de uitwerking. Maar ook dat gaat soepel, de mail blijkt een goed communicatiemiddel. Onze mensen staan klaar, elke ochtend en middag dat de kerk beschikbaar is, worden er taallessen gehouden, elke ochtend als de meesten er zijn is er een Prayermoment, door een van onze voorgangers.

Huisgemeente
Er is een Eritrese bijbel dankzij Vluchtelingenwerk en de oudste jongen leest voor, de Iraanse voorganger van de christelijke huisgemeente bidt en leest uit hun Nieuwe Testament wat ze bij zich hebben. Ze zingen met elkaar voor ons en wij zingen voor hen. Taal blijkt geen barriere, met handen en voeten en ogen en oren ontmoeten we elkaar.
Er is op woensdag een muziekmiddag en dan zijn mensen al wat los gekomen, het spelletje zakdoekje leggen, maakt ze blij en vrolijk. Wat kleine dingen al niet met een mens kunnen doen!
De maaltijd op donderdag 19 november, een week na onze eerste ontmoeting, is een hoogtepunt en een afscheid tegelijk. De mensen weten dat ze naar Langedijk gaan, weer in een sporthal.
Allerlei mensen komen nu mee, de vertegenwoordiger van het COA eet mee en beantwoordt vragen en de kledingbank verhuist ook naar de kerk.
Wat het met mij heeft gedaan, is dat de liefde vloeibaar en tastbaar wordt in zo’n week. Kerkmensen zijn heel goed in praten over de liefde en in het doen dus ook.
Er was geen onderscheid in of je nu christen was of moslim, iedereen was welkom.

Diep geraakt
De persoonlijke gesprekken met mensen hebben mij diep geraakt. Ik moest denken aan de zin die er staat in het Evangelie nadat Maria de engel op bezoek heeft gehad die haar vertelt dat zij de Zoon van God zal baren.
“Maria bewaarde al deze woorden in haar hart”
Dat doe je met datgene wat kostbaar is, wat teer is, al die woorden, blikken, dankbaarheid, blijdschap en verdriet bewaar ik in mijn hart en ik ben niet de enige. Ik weet dat andere vrijwilligers er net zo in staan.
En ook de zin, die een van de vluchtelingen uitsprak bij onze Friendslunch, ze zei: jullie hebben ons iets goeds gegeven wat over onze sadness is heen gelegd.
That’s what friends are for.

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

De NDC Toekomstacademie Amsterdam-Zuidas of Utrecht

New Dutch Connections (NDC) inspireert en motiveert (ex-) asielzoekers om opnieuw in zichzelf te gaan geloven en anderen te betrekken bij het realiseren van hun toekomstdromen. Dit doet ze door mensen en bedrijven te mobiliseren en een community te creëren die de asielzoekers ondersteunt en empowert, zodat zij verder kunnen werken aan hun toekomst.

NDC zoekt vrijwilligers in (de omgeving van) Amsterdam-Zuidas en Utrecht, die zich voor een periode van minimaal vier maanden willen inzetten als coach of persoonlijk begeleider van een -alleenstaande- asielzoekersjongere tussen de 15 en 30 jaar.

De Toekomstacademie
De Toekomstacademie biedt voor (ex-) asielzoekers- en vluchtelingenjongeren een alternatieve vorm van ontwikkeling, gericht op het toekomstige carièreplan. Het traject biedt asielzoekersjongeren begeleiding in het ontdekken van hun dromen en ontwikkelen van hun talenten. In januari 2016 start de Toekomstacademie met 50 jongeren, verdeeld over twee groepen, die ondersteund worden door 50 coaches en 50 maatjes.

Wil je je hiervoor inzetten? dat kan op verschillende manieren: als maatje, coach, elder, leermeester of gastdocent. Meer informatie over deze rollen vind je op ondernemeninjeeigentoekomst.nl.

Stilte en rumoer

Hier in het mooie Toscaanse land op een heuvel in ‘the middle of nowhere’ kom ik tot rust. De stilte is hoorbaar, alleen de insecten, de ruisende bladeren en het geluid van de wind doorbreken de stilte.
We hebben een huis, een bed, een groot terras, de zon en onszelf en elkaar.
Af en toe rijd ik naar een van de eeuwenoude plaatsjes in de omgeving. Hun fundament ligt in de Etruskische beschaving.
De huizen en kerken zijn op een ingenieuze wijze tegen en op de bergen gebouwd. De kunst is overweldigend en rijk.
Velen willen dat zien, verdringen zich, gulzig naar de oude wereld. Grote rijen bij de ingang en weinig devotie in de grote kerken. Maar ook een stille vrouw in een Mariakapel op haar knieën in gebed verzonken. Het is een land van cultuur waar ik in mijzelf zak, ik raak geaard door de grond en door de schoonheid. Ik wordt stil en maak contact met mijn verborgen vreugde en verdriet. Ik ben er.

Klap op de vuurpijl
Bij thuiskomst komt er veel op mij af, vieringen, vergaderingen, voorbereidingen, moeilijke gesprekken en als klap op de vuurpijl een giga interview in het Noord Hollands Dagblad, zo groot dat ik er verlegen van wordt.
Veel lieve, leuke, welgemeende reacties via mail, telefoon, Facebook, Twitter. Ik ben weer in de wereld met alle drukte van dien. Hoe kom ik weer bij mijn stille zelf, mijn aandacht.
Ik zit achter de computer en kijk naar de haven die steeds stiller en leger wordt. De boten worden op de kant gezet om met het nodige onderhoud weer klaargemaakt te worden voor een volgende zomer. Ik ga naar buiten straks en laat de wind door mijn haren waaien. Ik weet dat dát altijd helpt om leeg te worden, stil te worden.
Maar gelukkig heeft het maken van een overweging op mij dezelfde uitwerking, leeg worden om weer gevuld te kunnen raken. Daarom is dit werk zo mooi voor mij.

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Schipholwake Keizersgrachtkerk, Dominicus, Ekklesia

Ieder jaar organiseren Keizersgrachtkerk, Dominicus en Ekklesia (KDE) samen een wake bij de Schipholgevangenis waar mensen-zonder-papieren opgesloten zitten. Mooi aan die samenwerking is dat de kerkgemeenschappen elkaar er beter door leren kennen, maar vooral dat ze met een indrukwekkende groep van soms wel 100 mensen om het detentiecentrum heen lopen om de gevangenen een hart onder de riem te steken.
Wanneer: zondag 14 februari 2016, van 14:00 tot 15:00 uur. Meer informatie vind je op: schipholwakes.nl
Vervoer: Net als in de afgelopen 2 jaar huurt KDE een grote bus, zodat het niet al te moeilijk is om er te komen. Het complex bevindt zich namelijk echt in een uithoek van Schiphol.
Aanmelden en voor vragen: Geeske (Liturgisch team Ekklesia) 06-28810898

Religieuze existentie in Amsterdam

Studenten aan de Vrije Universiteit doen onderzoek in OBG De Duif

– De Theologische Faculteit van de Vrije Universiteit (VU) en de Protestantse Theologische Universiteit (PTU) kennen sinds drie jaar de gezamenlijke module ‘Religieuze existentie in Amsterdam’. VU/PTU benaderden het bestuur van oecumenische basisgemeente (OBG) De Duif. Die besloot enthousiast mee te werken aan het initiatief.

Verkenning
Accent in de module ‘Religieuze existentie’ ligt op een verkenning van het veelkleurige godsdienstige leven in Amsterdam en omgeving. Deelnemers aan deze module beschrijven en analyseren één godsdienstige gemeenschap of beweging. Zij observeren en brengen het eigene van die specifieke gemeente of gemeenschap in kaart. De studenten ‘ruiken’ zo aan de praktijk van alledag van geloofsgemeenschappen in de stad waar ze studeren.

Centraal in de verkenning staat de vraag naar de veelkeurigheid van het geloofsleven binnen een specifieke geloofsgemeenschap. De VU/PTU module concentreert zich op de vraag in welke mate de geloofsbeleving van de afzonderlijke leden overeenkomt met het ‘officiële’ geloof van de gemeenschap. Een actuele vraag omdat we in onze tijd zien dat vaste geloofskaders vaak wegvallen en gelovigen met een zekere vrijheid hun eigen geloofsweg gaan.
Het bestuur van De Duif zet zich in door te bemiddelen bij het zoeken naar leden en betrokkenen die bereid zijn tot een interview.

Activiteiten
Op 26 oktober ging de module van start en loopt tot eind december door. Te verwachten activiteiten zijn:
– bijwonen van centrale bijeenkomsten, met name vieringen
– onderzoeken van schriftelijk materiaal en/of de site van de gemeenschap waarin het geloof van de gemeenschap naar voren komt
– afnemen van interviews met de voorganger(s) of (een) andere leiding­gevende(n)
– interviewen van een gevarieerde groep leden van de geloofsgemeenschap over hun geloofsbeleving.
De Duifgemeenschap kan via de interviews ook eigen onderzoeksvragen of -thema’s opnemen, zolang deze vragen passen binnen het profiel van de module. Dit laatste is ter beoordeling van VU/PTU.

Even voorstellen
Studenten die oecumenische basisgemeente De Duif als onderwerp kozen zijn: Froukje Eikelboom (secretaris), Benjamin Bogerd, Elisa Kippers, Matthias Teeuwen en Sarah Wenz. Zij wonen komende weken de vieringen en vergaderingen bij en nemen de interviews af.
Contactpersoon voor De Duif is secretaris Holke-Hans Boersma.

Zie ook: HGL 2015-6, pagina 4

Verhalen liggen op straat

Zeker in Italië waar de expressie van de mensen zoveel uitgesprokener is als bij ons. We lopen over de Via Romana in Florence en ons schrijdt een dame tegemoet, gekleed in een prachtige jas dito schoenen met veel glim en een mooi versierde wandelstok. Waar zou ze naar op weg zijn? Wat gaat ze doen: boodschappen in een duur warenhuis,  lunchen met vriendin of dochter??? In mijn hoofd maak ik er altijd een heel verhaal van. Even verderop gaan we aan de koffie. Er zit een heel oude dame aan een tafeltje,  ze is breekbaar en sterk. Ze gaat samen met de eigenaresse van de bar aan de pasta, natuurlijk met een glas wijn erbij.

Is het haar dochter die zo goed voor haar dagelijks eten zorgt? Is zij een stamgast die bepaalde privileges heeft?  Ze geniet zienderogen en alles gaat op. Zo gaat het hier, geen verzorgingshuizen waar je je ouders in herbergt, maar gewoon wonen om de hoek bij elkaar.

Limoncello
Op een dag dat we een lange autotocht maken belanden we in een eenvoudige Osteria, een herberg. Het terras ligt tegenover de ingang van de kerk en naast de plaatselijke bar. We bestellen eten waarbij onze gastvrouw op barse toon vraagt wat we willen. We moeten het aanwijzen op de kaart en zij tekent nauwkeurig de letters na van de menukaart. Al het eten komt tegelijk, ze kennen hier geen voor- en hoofdgerecht. Tijdens onze maaltijd arriveert het zangkoor en diverse kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders, collega’s van de Italiaanse RK kerk.
Er blijkt een begrafenis te zijn van een bekende/geliefde dorpsgenoot. Tussen al die bedrijven door, proberen wij af te rekenen,  maar de pinautomaat is stuk. Weer wordt ik op barse toon verordonneerd om achter de kleine gastvrouw aan te lopen naar La Banca. Aan de grijns van mijn vrouw als ik omkijk, is het te zien dat het een potsierlijke optocht is. Gelukkig zijn we nog net terug voor de uitvaart begint.
Intussen staan er 2 glazen limoncello als goedmaker voor het ongemak. Als we zeggen dat we nog veel kilometers naar huis moeten maken,  wordt dat weggewuifd. Wanneer de rouwauto aan komt met de geestelijken voorop, stroomt de bar leeg en staan de mannen stram rechtop. Verschillende van hen glippen nog snel de kerk in.

Selfiesticks
Een stukje Italiaanse dorpsgewoonte in een paar uur meegemaakt. Het verhaal erachter van wie en wanneer zullen we nooit weten, maar wel een ervaring rijker stappen we in de auto. En dan heb ik het nog niet over  het oude vrouwtje met de 8 katten die een winkeltje drijft bij San Galgano, de kerk zonder dak of over over alle maffe toeristen met hun selfiesticks  die alleen maar grijnzend tegen zichzelf door Siena lopen. De verhalen liggen op straat in dat kleurrijke land.
Ciao bella Italia.

Ds Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Uit in Urk

Op mijn vrije maandag hadden wij met vrienden een uitje gepland: een uitje naar Urk. Mijn vriend is afkomstig uit Urk en wilde ons het voormalige eiland laten zien. Net een week gepensioneerd heeft hij nu tijd voor een tochie! Dus samen met de vrouwen gingen we op stap.

Van te voren mailde hij dat zijn oudste zuster ons een eerste kopje koffie aanbood en of wij dat ook wel wilden. Benieuwd als ik ben naar mensen en hun achtergrond, liet ik mij deze kans niet ontnemen. En natuurlijk zaten wij na een voorspoedige autorit met meegebrachte heerlijke taart niet alleen aan de koffie bij de grote zus.

Al rap verschenen de elektrische fietsen van nog 2 zussen op het erf. Want als je één van de jongste bent van 11 zijn er genoeg die even aan komen waaien op Urk.

Kaken op elkaar
Omdat ik nog niet helemaal de godsdienstige hoek in kon schatten van deze Urkse familie, hield ik mijn kaken op elkaar over het feit dat ik dominee ben. Ik heb als rechtgeaarde gereformeerde van geboorte ook mijn butsen opgelopen van al te rechtzinnige personen en ik was een dagje uit, incognito op Urk.

Toen de koffie op was, gingen we op stap, de eerste aanlegplaats was het  Kerkje aan Zee en als kenner van kerken, viel mij weer zo’n mooie fiets op bij de deur. Ik dacht daar is volk en ja, de kerk werd schoongemaakt, met bezemen gekeerd. Want voor de kerk is er altijd zorg, veel geld en aandacht. Een prachtig klein Godshuis met hoog in het midden een beeldschoon schip opgehangen.

Toen naar het monument voor de gevallen schippers en matrozen. Je wordt er koud van hoeveel namen er op de plaquettes langs de zee staan. En kinderen nog van 10 en 12, hele gezinnen kwamen om op zee. En dan begrijp je de uitdrukking: de dominee komt voorbij. Dan werd het stil en ieder hield de adem in of hij soms aanklopte. Ik vroeg:  “Wil je wel naar het kerkhof?”, want ik begreep van mijn vriend dat daar vader en moeder lagen en het kleine zusje ( van 1 ½ jaar, bleek later). Een volle begraafplaats met veel Urker familienamen.

Klederdracht en vissershistorie
Toen te lunchen aan de haven, natuurlijk aan de vis. Heerlijk klaargemaakt op Urker wijze met veel rooomboter. Omstreeks 1 uur want op Urk zijn alle winkels dicht van 1-2 uur, want dan wordt er warm gegeten. Na de middag naar het museum gevestigd in het oude raadhuis. Klederdracht en vissershistorie, bijzonder, met de verhalen van onze vriend werd alles levend. En aan het eind van de rondleiding zit er warempel een echte Urker in klederdracht in het oude vissershuisje. Die onmiddellijk de stem van mijn vriend herkent en  in onvervalst Urks zich bekend maakt als een oude maat van de lagere school.

Hoe is het mogelijk, we zitten in het oude huisje en hij doet zijn levensverhaal van veel zorgen voor iedereen in het dorp en in de familie van 17 kinderen. Bij navraag blijkt hij zo gay te zijn als wat en vertelt over zijn Friese man die zomaar dood ging. Ik ben intussen bekend geworden als dominee en ga na het gesprek nog even terug om te zeggen, dat deze dominee ook een vrouw heeft. ‘Dus toch’ zegt de oude maat, hij had het al in de gaten.

Dan nog even naar de winkel van een ‘neve’ en ook daar zitten we opeens in het magazijn tussen de dozen aan de koffie. Een wereld gaat open, de familie is blij met het bezoek. De vrouw van de neef is opgegroeid bij een kinderloze tante en oom. Zoals zo veel op Urk, want er was dikwijls niet genoeg geld om zoveel monden te voeden. De neef heeft als doelgroep de mensen uit het verzorgingstehuis op Urk, wat een gouden greep blijkt, want zij kunnen bij de andere winkels niet terecht. Dan gaan we nog kousen kopen en ik kijk in de lingeriewinkel naar wat moois, maar dat is hier niet te vinden.

Familie van familie
Mijn smaak en die van de Urkers komt niet overeen. En natuurlijk komen we op straat ook nog familie van familie tegen, een oude vlam van onze vriend aan wie hij ooit nog eens gekoppeld was. Het nagesprek bij ons thuis aan tafel met een glaasje wijn, is er één van verbazing, het Urker nieuwsblad haalt het niet bij een dagje op het eiland. Je weet namelijk weer alles wat er speelt en leeft.

En wij, wij hebben het idee dat we even meegespeeld hebben in een film die’ Het leven van alledag op Urk’ heet. Leuk, hoor!

Ds.Marina                                                    
marinaslot@kpnmail.nl

5 Euro is het begin

Afgelopen zondag na de prachtige en warme oecumenische viering van de Ziekenzondag kwam een bekende parochiaan naar mij toe. Hij zei: ik heb 5 euro in mijn zak en ik zou zo graag willen dat al die mensen hier iets geven voor de vluchtelingen die nu langs de straten zwerven van het rijke Europa.

Onzekere toekomst
Hij weet uit eigen ervaring hoe het is om als vluchteling lopend een onzekere toekomst tegemoet te gaan. In de Tweede Wereldoorlog is hij vanuit Duitsland naar huis komen lopen, niet wetend wat hij daar aan zou treffen.

Het raakt mij diep als hij dit zegt, ik zie dat hij ook de burgemeester die vanmorgen in het koor meezingt, aanspreekt. Zou zijn boodschap naar de wereldlijke gemeente dezelfde zijn  als naar de kerkelijke gemeente en parochie?

Doe wat, geef wat je kunt, deze mensen hebben niks meer, niks meer dan de plastic tasjes met wat ze mee konden nemen.

Wat doen we als kerken en gemeente? Ik weet het nog even niet, ik ga er met onze kerkenraad over spreken. Ik denk aan de jonge mensen van het Project Samenloop voor Hoop? Zouden ze weer willen werken aan hoop samen met ons, hoop voor de mensen die naar de vrijheid wandelen, strompelen, de een alleen, de ander samen, de een oud, de ander met een baby van 6 dagen op de arm.

Gevlucht voor de oorlog
Afgelopen zaterdag op de voorgangersdag van onze Duif vertelt Jan over zijn vriend, die een aantal jaren geleden gevlucht is uit Sudan, gevlucht voor de oorlog toen hij 16 was. Hij woont in Berlijn met zijn vrouw, maar is nu weer bij Jan, die hij papa noemt. Hij is enorm angstig geworden door de grote vluchtelingenstromen op de televisie. Hij is zo angstig dat hij niet meer weet waar hij het zoeken moet.

Trauma
Vluchten en je geheel en al onthecht weten is een traumatische ervaring die niet meer overgaat. Je draagt het je leven lang mee. Daarom is het ook zo belangrijk dat de mensen die nu naar Europa komen, goed en deskundig geholpen worden.

En dat ze welkom zijn, welkom in een wereld waar geen oorlog is, waar we rijk zijn, ook al beseffen we dat niet zo elke dag.

Het voelt als dat 5 euro het begin is van dat welkom. Doe je mee ?

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Vol verwachting

Voor studie was ik de afgelopen week in Groningen en heb mijn ogen uitgekeken. Het was de introductieweek van de nieuwe studenten in deze gezellige studentenstad.
Afgezien van het feit dat ze steeds jonger worden en wat dat zegt over mij, viel mij een ding in het bijzonder op. Ze liepen allemaal vol verwachting rond, de één stralend, de ander wat bescheidener, wat ingetogener, maar in de ogen las ik diezelfde blik: hier gaat iets nieuws beginnen en wat kijk ik daarnaar uit!
Er was een introductiemarkt voor de universiteit. Leuk om te zien dat zij gretig alle standjes afliepen van het studentenkoor, de politie, groepen buitenlandse studenten tot aan de sport toe, een onderwerp dat veel jonge mensen trok.

Energie
En als ik naar mijn eigen leven en dat van vrienden kijk, dan heeft de stap in het nieuwe van studie of banen mij altijd veel vreugde gebracht. Een nieuw begin, wat gaat het mij brengen? En later, kan ik mijzelf hier in uitdrukken, ontwikkelen; kan ik verder groeien en wie kom ik tegen? Soms lopen de mensen die je in zo’n tijd hebt ontmoet, je leven lang mee.
Het geeft in ieder geval energie, spirit.
En ik heb er nooit spijt van gehad om verder te trekken om me verder te ontpoppen in het leven. En dat gevoel van verwachting geeft mij veel plezier.

Startzondag
In de kerk hebben we ook weer een nieuwe start gemaakt met een bijzonder feestelijke Startzondag over en als ‘Goede buren’ met muziek en dans, ook voor de buurt.
Het was een groot feest. We hebben het koor The Voice Company gevraagd om ook in onze Kerstnachtviering op te treden.
In Westwoud hebben we weer een prachtige oecumenische viering beleefd over ‘Loskomen’ met vogels van allerlei pluimage!
En verder hebben we een prachtig programma met veel moois in petto: dans, zang, films, theater, gespreksgroepen, ontmoetingsgesprekken, bijzondere vieringen, het gesprek voor de zondag, columns en vooral samen zijn in allerlei vormen.
Ook dat wekt verwachtingen en met elkaar maken we er iets moois van, daar ben ik van overtuigd.

Ik hoop dat jullie dat gevoel kennen van vol verwachting te zijn naar wat er vandaag in je leven weer langs komt.
Want voor mij is elke dag zo’ n nieuw begin om met verlangen naar uit te kijken. Geniet ervan.

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl