Uitreiken Vredesduif Pinksteren

Door Ingeborg Schenkels – In mijn dakgoot woont een duif. Dit is echt waar. ’s Morgens hoor ik ‘tok, tok, tok’ tegen de rand van de dakgoot, dan is de duif wakker. Ja, ik ben een gezegend mens, want wie heeft er nou een duif in de dakgoot? Ik.

Ten tijde van de corona maken we ’s morgens een praatje. Waar gaat de reis naar toe vandaag, vraag ik dan. Vandaag ga ik een patatje scoren in Bergen aan zee, of wat zitten koeren in de kerktoren. Maar vanmorgen, zei de duif, ga ik naar Edam, daar woont een man die zwemt in de gracht voor zijn huis, dat wil ik zien.

En zo vlogen wij mee naar Edam, en daar kwamen wij aan bij het huis van familie Van der Meer. Daar was Bert met koptelefoon op de digitale viering van De Duif aan het co-hosten. Dat was een verrassing! Een duif op zolder!

Een van de leuke dingen van voorganger zijn, is dat je zelf mag bedenken wat de bestemming is van de vredesduif. Ik wist het meteen! De vredesduif is voor Bert! En wel hierom: zonder de know-how, het doorzettingsvermogen van Bert en het enthousiasme van het steeds verbeteren van de digitale Duif-vieringen, waren deze er niet geweest.

En hadden we vele mooie momenten van verbinding moeten missen. Voor mensen die verder weg wonen, is het een uitkomst gebleken om in te zoomen op zondagochtend, maar ook mensen die wat minder mobiel zijn, en voor wie het heel fijn is (weer) betrokken te zijn bij De Duif. En natuurlijk is het voor mensen die in de afgelopen tijd uit veiligheidsoverwegingen veel thuis waren of zelfs niet de deur uit konden, een welkome zekerheid: op zondag zien, zingen en bidden we met elkaar vanachter het scherm! Ten tijde van onzekerheid en soms ook angst, is het een fijn en betekenisvol houvast.

Dat duifje kwam dus binnen, letterlijk en figuurlijk! En was volgens een omweg via Nathalie en via de post bij Marian terechtgekomen. Die het houten duifje opspeldde bij Bert, die nog een beetje verbouwereerd was. Een welverdiende Vredesduif!
Dank voor al je inspanningen Bert!

Naar de pagina Vredesvluchten>

Mijlpaal of Merkteken

Ik heb het gered een jaar lang zonder mijn liefste te (over) leven.
Wat een marathon en wat wordt je daar moe van: met pijn en verdriet door de wereld sjouwen en net doen of dat gewoon is. Het voelt als een mijlpaal, alles een keer beleefd zonder haar, de seizoenen, de belangrijke dagen en niet te vergeten de corona pandemie.

Eenzaamheid
Een slechte combinatie is het, rouwen en 1,5 meter afstand houden, juist in deze tijd heb ik behoefte aan een arm om mijn schouder, een knuffel. Daar kan je nú ziek van worden, maar ik wordt héél ellendig van gebrek aan aanraking.
Je kunt het niet zien, maar het voelt alsof de eenzaamheid in mijn ziel is gekerfd, of het alleen zijn een wond is die diep binnen in mij zit, onzichtbaar voor de buitenwereld, maar voelbaar voor geliefden.

Gemis
Het is ook zo vreemd, want ogenschijnlijk heb ik het goed, ik woon in een mooi huis, heb materieel alles wat ik nodig heb, hoef mij geen zorgen te maken over inkomen zoals zoveel mensen om mij heen. Maar ik mis iemand die zó belangrijk voor mij was, ik was onderdeel van een geliefd wij en dat is voorbij.
Gelukkig ontdek ik steeds weer een nieuw pad op mijn weg naar verder. Deze week een ochtend met ons kleinste familiekindje. Zij heeft geen weet van afstand. Ze houd van knuffelen en kusjes net zoals ik.

Marina Slot
marinaslot@kpnmail.nl