Dank je wel

Na gisteren waarop ik in een geweldige Slotviering afscheid heb mogen nemen, zit ik een beetje beduusd thuis aan de koffie. Wat een geweldige waardering, liefdevolle cadeaus, brieven, kaarten, e-mails, appjes, goede woorden en prachtige liederen heb ik mogen ontvangen!

Ik heb zelfs een prachtige fiets gekregen van het geld dat bijeengebracht is met donaties van velen! Heerlijk, ik ga er op uit! En dan staat er ook nog een doos met hartenkreten, lieve brieven, waar ik de komende dagen elke keer een paar van ga lezen. Want het is bijna te veel om goed op te nemen.

Oogst
De oogst van vijf jaren hard werken en mooi vieren samen, heeft al mijn verwachtingen overtroffen. Die jaren hebben mij veel geboden, ik heb bijgeleerd, ben af en toe uitgegleden, maar heb ook genoten van al die mooie ontmoetingen die ik met velen van jullie heb gehad.

Dus rest mij in mijn laatste column alleen nog maar een oprecht ‘Dank je wel!’ Voor het vertrouwen dat jullie lieten zien en horen, voor de mooie woorden recht uit het hart…

Met een kopje koffie zitten voor de column
Ik ben blij met jullie lezers, ik weet dat velen van de columns hebben genoten doordat  sommigen van jullie mij af en toe op straat, bij Deen of in de kerk vertelden hoe fijn ze mijn stukkies vonden. Dat ze op de ochtend dat de Rotonde, de Schakel of de Cirkel kwam, even met een kopje koffie gingen zitten met de column. Om over de wederwaardigheden, waarnemingen en omzwervingen van een dorpsdominee te lezen.

Aan dat deel van mijn leven is nu een einde gekomen, ik wens jullie allemaal alle goeds, gezondheid en geluk toe. Het ga je goed!

Ds Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Op voor huilen

Als ik aan mijn afscheid denk van de mensen in mijn beide gemeentes, dan weet ik zeker dat ik het niet droog houd. Nou is huilen niet zo erg, maar als je alleen maar huilt is ook niet leuk.

Hoe deed ik dat eerder? Ja, bij begrafenissen van dierbaren huilde ik op voorhand, zeker als ik de begrafenis moest leiden of een verhaal moest doen. Bij de begrafenis van mijn eigen broer ben ik het in memoriam gaan schrijven ’s nachts naast de kist, waar hij in lag.

TV-uitzendingen
Bij de begrafenis van Jos Brink heb ik van tevoren al zijn tv-uitzendingen gezien die er maar op de buis waren, ook degene die ik vreselijk vond. En dan kan ik heel goed huilen.

Bij de begrafenis van mijn beste vriend heb ik samen met zijn partner de film van hun huwelijk bekeken en tranen met tuiten gehuild. Maar dat kan nu niet, er valt nog niet zo veel te huilen, want ik zie al die mensen nu nog. Ze zijn nog om mij heen en in de buurt.

Het is in deze tijd wel telkens een stukje afscheid nemen, de laatste keer dit…de laatste keer dat…, de op een na laatste column…

Terugblikken, oogsten en vrijheid voelen
Ook een heel mooie tijd, een tijd van terugblikken, oogsten en ook de vrijheid voelen van daarna. Niks meer moeten, geen deadlines, geen wekker….Nou ik ga er maar bloid op an…

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Bidden

In de Bijbel staat ergens in de brief van Paulus aan de gemeente van Thessaloniki dat je moet ‘bidden zonder ophouden’
Nou had ik daar wel een mening  over:  zwaar overdreven!
Ik dacht  hierbij aan de mensen die vroeger bij ons vóór in de kerk zaten.  Mijn vader zei dat je door de week vooral geen zaken met ze moest doen, omdat  dán de liefde ver te zoeken was.

bidden zonder ophouden
Maar ineens begreep ik in de afgelopen weken wat het betekent om te bidden zonder op te houden. In onze familie werd er een baby verwacht, maar kortgeleden bleek dat het kindje te weinig gegroeid was.
Dan slaat de schrik om het hart, de ouders deden er alles aan om de groei te bevorderen, rust en aandacht,  zeer geregelde controle in het ziekenhuis en nog meer zorg voor de a.s. moeder.
Maar wat doe jij dan als betrokkene?
Als vanzelf ging ik bidden:  zoals ik vaak voor en met anderen doe, deed ik nu voor eigen kring. Hartstochtelijk bidden, en ik betrapte mij er op dat ik het overal deed  in de auto, op de trap, tijdens een vergadering, in de kerk, op de markt….
En ineens was het niet meer overdreven, het was het enige wat ik kon doen in deze situatie.

Weinig controle
Toen kwam er ook in mij op hoe hartgrondig ik heb gebeden, toen mijn vader een zware hartinfarct had  en ik als 17- jarige eigenlijk al wist dat ik mijn pappa zou verliezen. In tijden van leven en dood blijft er weinig over van de controle die we denken te hebben over het leven.
Het kindje is geboren, godzijdank gezond, maar piepklein!
En zij groeit goed.
En ik, ik ben weer verlost van een oordeel …mooi toch…

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

vg-marina-r300

Marina Slot is predikante in de PKN-gemeentes Westwoud-Binnenwijzend en Hoogkarspel-Lutjebroek
(N-H).

Marina is al meer dan 20 jaar één van de gekozen voorgangers in De Duif.
In 2013 werd zij aangesteld als predikante in de twee geloofsgemeenschappen in Noord-Holland.
Met haar columns overbrugt zij de afstand tussen Duif en provincie.

De columns werden eerder geplaatst in de gemeentebladen ‘Klankbord’ en ‘Rotonde’.