Groene stem

Het was in 2006 dat ik een hybride auto uitkoos om in te gaan rijden. De kinderen vroegen waarom. Ik zei: “Dit doe ik voor jullie, voor jullie toekomst!“ Deze keuze riep verbazing op…. “Voor ons???” Er was ook blijdschap dat er iemand over hun toekomst nadacht. Mijn stem bij de verkiezingen wordt al meer dan 40 jaar bepaald door de zorg om onze natuur en het klimaat in de wereld.

Klimaatverandering
Het lijkt wel of nu de tijd echt gaat dringen en de gevolgen van klimaatverandering ook in Nederland zichtbaar worden, het eindelijk doordringt tot de mainstream van de politieke partijen. Aanvankelijk was het een ‘linkse’hobby’, maar nu ons Europese continent zich grotendeels aan de Green Deal
verbindt, wordt het klimaat een gedeelde zorg van jong en oud. Ik heb als kind de liefde voor de natuur met de paplepel ingegeven gekregen tijdens de wandelingen met mijn vader door de weilanden van Zuid-Holland. Vogels, bloemen, bomen waren onderwerp van gesprek maar ook de politiek, de kerk, God en mensen werden doorgenomen. Én hoe je omgaat met de aarde, je medemensen en de dieren die ons omringen.

Gras en nog eens gras
Toen bloeide erg nog van alles in de weilanden, paardebloemen, madeliefjes, pinksterbloemen, nu zie ik alleen gras en nog eens gras. Ik maak mij zorgen om onze natuur en daarom laat ik mijn groene stem horen. Jij ook?

Marina Slot
marinaslot@kpnmail.nl

Samen kerk

In Westwoud is er dit weekend iets bijzonders gebeurd. Er zijn zondag zeven nieuwe ambtsdragers bevestigd in de kleine protestantse kerk. Dat is heel wat, want het is in deze tijd moeilijk om nieuwe mensen voor een kerkbestuur te vinden. Jong en oud, ( van 25 jaar tot in de 70 ), vrouw en man voelt zich geroepen om de kerkgemeenschap van dit actieve dorp te ondersteunen. En het meest opmerkelijke is dat twee Rooms Katholieke vrouwen nu ouderling zijn in de protestantse kerk.

Westwoud is Westwoud…
De kerk van Westwoud is klein en moest in mijn tijd als dominee eigenlijk al fuseren, maar Westwoud is Westwoud. Je leeft met elkaar in het dorp, je trouwt als protestant met een katholiek, je bent kind van ouders die, zoals dat vroeger heette, ‘gemengd’ gehuwd zijn. De samenwerking met de RK Kerk van Westwoud ligt meer voor de hand dan protestantse samenwerking met zustergemeente Hoogkarspel.
Er kwamen oecumenische vieringen, jongerenkerstvieringen, de grote RK kerk puilde uit. ‘s Zomers een buitenviering in de tuin van de RK pastorie, ontmoetingsgesprekken in Seniores Priores. De oecumenische schoolvieringen werden weer opgestart.

Wij zijn samen kerk
En dát gaat gewoon door, want als dominee ben je voorbijganger en ondersteun je de richting die de gemeente gaat.
Met grote blijdschap zie ik dat het proces doorgaat ondanks corona, dat de rode draad is: Wij zijn samen kerk. Proficiat!

Marina Slot
marinaslot@kpnmail.nl

Van mij mag het wel weg

Ik heb mij dapper en fatsoenlijk aan alle regels gehouden ook uit lijfsbehoud, maar ik word die corona ellende zo ontzettend zat. Ik ga niet demonstreren met Viruswaarheid, ik geloof niet in complottheorieen, maar ik begrijp langzamerhand wel iets van de boosheid en onvrede die er in de samenleving heerst.

Joe Biden
De aanvaardingsspeech van Joe Biden deed mij iets, een toekomstige leider (naar ik hoop) die troost biedt aan het volk.
Nu hoeft Mark Rutte geen dominee te worden, maar de laatste tijd tijd mis is toch wel de echte empathie. Empathie en begrip voor mensen die lijden onder het virus: minder/geen werk, minder/ geen inkomen, onzekerheid, angsten, eenzaamheid. En dat je er af en toe van uit je dak kan gaan als jongere met weinig perspectief op een actief leven met een goed inkomen, kan ik ook snappen.

Hulp en leiding bieden
Regels alleen zijn niet genoeg meer. Daarnaast moeten we mensen hulp en (bege)leiding bieden bij het vinden van een nieuwe levensinvulling of verandering van werk wellicht.

Mensen die veel hebben meegemaakt, weten dat het leven na grote gebeurtenissen zoals nu corona heel anders wordt.
Wij maken het mee als collectief, als volk en ik reken niet op een snel herstel. Deze crisis verwerken, is rouwen en afzien van, het is stoppen met verlangen en vergelijken met vóór corona en kijken wat er wel kan.

Marina Slot                                                                                                               
marinaslot@kpnmail.nl

Mijlpaal of Merkteken

Ik heb het gered een jaar lang zonder mijn liefste te (over) leven.
Wat een marathon en wat wordt je daar moe van: met pijn en verdriet door de wereld sjouwen en net doen of dat gewoon is. Het voelt als een mijlpaal, alles een keer beleefd zonder haar, de seizoenen, de belangrijke dagen en niet te vergeten de corona pandemie.

Eenzaamheid
Een slechte combinatie is het, rouwen en 1,5 meter afstand houden, juist in deze tijd heb ik behoefte aan een arm om mijn schouder, een knuffel. Daar kan je nú ziek van worden, maar ik wordt héél ellendig van gebrek aan aanraking.
Je kunt het niet zien, maar het voelt alsof de eenzaamheid in mijn ziel is gekerfd, of het alleen zijn een wond is die diep binnen in mij zit, onzichtbaar voor de buitenwereld, maar voelbaar voor geliefden.

Gemis
Het is ook zo vreemd, want ogenschijnlijk heb ik het goed, ik woon in een mooi huis, heb materieel alles wat ik nodig heb, hoef mij geen zorgen te maken over inkomen zoals zoveel mensen om mij heen. Maar ik mis iemand die zó belangrijk voor mij was, ik was onderdeel van een geliefd wij en dat is voorbij.
Gelukkig ontdek ik steeds weer een nieuw pad op mijn weg naar verder. Deze week een ochtend met ons kleinste familiekindje. Zij heeft geen weet van afstand. Ze houd van knuffelen en kusjes net zoals ik.

Marina Slot
marinaslot@kpnmail.nl

Jong en Oud

Vorige week schrok ik toen er sprake was van andere maatregelen voor jongeren en ouderen.
Ik dacht even: is de solidariteit tussen ouderen en jongeren na 5 weken al op? Ik voelde ook lichte jaloezie, zij wel en wij niet…
Maar na dieper nadenken vind ik het eigenlijk een puikbest plan om kinderen en jonge mensen die minder risico op corona lopen, alvast meer vrij baan te geven. Laat ze maar lekker buiten gaan spelen en sporten.

Tweedeling
Het is wel eigenaardig dat er door dit virus zo’n tweedeling ontstaat.
Grootouders die tot voor kort massaal onze economie stutten door de oppas op hun kleinkinderen, zijn ineens een risicogroep. Het beeld van ouderen verschuift, het lijkt bijna of wij het probleem zijn geworden en niet het virus. Het gevoel dat je wordt geparkeerd in een ander hokje.
En dan de groep oudere ouderen die bijna herleid worden tot cijfers: besmettingsaantallen en overledenen. De verhalen over verpleeghuizen, helaas nog geen bezoek in zicht én het grote verdriet dat zij niet meer gekoesterd kunnen worden door hun geliefden. Zij die soms al snakten naar hun einde omdat de wetenschap hen soms te veel levenstijd geeft.

Minder waard?
De waarde van ouderen zakt weg, hun diepe kennis en wijsheid, hun levenservaring waar jonge mensen van kunnen profiteren.
Let op: Want wij zijn niet alleen maar lief en kwetsbaar.

Marina Slot
marinaslot@kpnmail.nl

Zichtbaar en onzeker

Alles wordt zichtbaar in deze dagen. Al onze moeiten en onze pijn, overmoed, irritant gedrag, de eenzaamheid én de echte nood van mensen. Wij leren elkaar kennen hier in dit land, wij lijken wel één grote familie geworden.

Familie
Met die stoere zoon die zich van niemand iets aantrekt. Hij weet het altijd beter. En dat zorgzame zusje die zich ergert aan de grootspraak van die stomme gast en toch van hem houdt. De neef die niet wil deugen.
Onze kwetsbare broer die de professionele opvang mist omdat zijn aandoening hem zonder hun hulp compleet uit zijn evenwicht brengt.
Moeder weet het eten niet aan te slepen en is door alle voorraden snel door haar maandelijkse geld heen. En vader spreekt meestal rustig, soms boos en driftig het gezin toe om vol te houden, om elkaar geen kwaad te doen door onbedachtzaamheid, door ‘de schijt aan’ houding.
Oma en opa zitten alleen, opgehokt, blij met elk levensteken van de kinderen en kleinkinderen. In angst en onzekerheid over hun eigen leven en dat van hun geliefden.

Leef in liefde
Een dódelijke griep raast door de wereld en door ons land.
Zet je oren en ogen wijd open! Wees bang en onzeker en overschreeuw jezelf niet. Leef in liefde op de vierkante meter. Met wat gekibbel moet dat kunnen…
Zullen we nu vanuit onze collectieve puberteit samen écht volwassen worden?

Marina Slot
marinaslot@kpnmail.nl

Excuses

Op de dag van de herdenking van de bevrijding van Auschwitz was ik bij het Auschwitzmonument, in het Holocaustmuseum en in de Hollandse Schouwburg. Een indrukwekkende tocht langs verhalen van tirannie, vernietiging en bevrijding van het joodse volk in Europa, van menselijk geluk tot de uitzichtloosheid van de concentratiekampen.
Bij de Auschwitz herdenking heeft ministerpresident Rutte excuses aangeboden voor het handelen van de overheid in de Tweede Wereldoorlog. Na 75 jaar is het er eindelijk van gekomen.

Excuus
De nu nog levende overlevenden van de Holocaust, hun kinderen en kleinkinderen zijn er blij mee. Een legendarisch moment, een daad van betekenis en het gaat om een meervoud aan excuus, want velen in overheidsdienst hebben bewust of niet, gedwongen of vrij meegewerkt aan de vernietiging van Joden, homo’s, Roma, Sinti, politieke gevangenen en verzetsmensen.
Op de foto’s in de Hollandse Schouwburg zie je een Nederlandse politieman staan. Maar ook burgemeesters maakten het verschil de goede of de verkeerde kant op.

Goede Nederlanders
In het Holocaustmuseum ontmoette ik een vrouw die ik de avond tevoren bij de Stolpersteine van haar familie op tv had gezien. We raakten in gesprek. Over 75 jaar en waarom zó laat, maar daar stond zij niet lang bij stil.
Ze zei: “Er waren ook goede Nederlanders en daar ben ik het bewijs van: geboren in 1946 uit een echtpaar dat ondergedoken heeft gezeten.”
En ze straalde!

Marina Slot
marinaslot@kpnmail.nl

Frites mét

Tegenwoordig is – wonderlijk genoeg- ons standaard vervoermiddel de ambulance, de zorgambulance. Deze brengt ons naar afspraken met artsen, onderzoeken, en van en naar ziekenhuizen.
Anders dan de 112 ambulance hebben ze niet zo’n haast en blijven ze even langer bij de patiënt dan gewoonlijk.
Zo kwam het dat we na een ziekenhuisbezoek onlangs bij van Ree belanden, dé vermaarde friteskraam van Hoorn.

Van Van Ree
De ambulancemedewerker vroeg voor vertrek wat mijn vrouw nog eens zou willen en zonder aarzelen zei ze: “Frites mét.” “Van Van Ree” vulde de ambulanceman aan en hij zat helemaal goed. En zo kwam het dat we op een zonnige middag met zijn vieren aan de frites mét zaten in en op de treeplank van de ambulance. Een voorbijganger zag ons genieten en wenste ons ‘eet smakelijk.

IJsje
Diezelfde morgen hadden de ambulancemensen iemand naar het hospice gebracht en dezelfde vraag gesteld. Deze man wilde dolgraag nog een ijsje eten en zo geschiedde.
Zo kan je je werk zo mooi en liefdevol maken als je zelf wilt. En er zelf intens van meegenieten. Van de ander én zelf want deze friten zijn echt niet te versmaden.
Dat is nou klein geluk en groot geluk in één!
Dank je wel mensen van de Zorgambulance namens velen…

Marina Slot
marinaslot@kpnmail.nl

Onbreekbaar

Zo noemen de Nieuw Zeelanders hun land na de aanslagen.
Dat is sterk, dat is samen en verbonden.
Die verbondenheid geeft kracht.
Deze week zei één van onze naasten:
‘Hoeveel kan een mens dragen?’
Daar weet ik geen antwoord op. Ik weet wel dat een mens heel flexibel is en dat je je kunt aanpassen aan omstandigheden, hoe beroerd ook.

Innercircle
Maar soms is het ook wel eens te zwaar, te veel, ondraaglijk.
Dan dragen wij het samen, dat horen wij om ons heen van zoveel mensen, onze innercircle wordt steeds ruimer. Iedereen wil wat doen, staat klaar, ziet dat wij doorbuigen én weer opstaan.
Ik heb nooit gedacht dat we zoveel liefde en aandacht zouden krijgen en dat wij zoveel hulp en steun nodig hebben. Een mens kan niet alleen leven en zeker niet als je afhankelijk wordt van zorg, verpleging, en wij bijna wónen in het ziekenhuis.

Weggetild
In een lied van Huub Oosterhuis staat:
”Nooit wordt iemand weggetild uit de tijd. Maar soms wordt lijden opgeschort. Dan dragen mensen het samen, (…).”
Zo leven wij inmiddels.
Soms zou je wel eens even willen verdwijnen, dat het even anders is, zoals die droom in de nacht waarin je niet ziek bent.
Helaas kan dat niet en toch is het lijden minder als mensen pal staan om jou heen.
‘Dan dragen we samen.’

Marina Slot     
marinaslot@kpnmail.nl

Je ziet wat je bent

Diana ging 3 dagen op training, en viel meteen met haar neus in de boter.

“De oefening heet: The place is the teacher”, zegt Bridget, De plek is de leraar. Ik ben op de ochtend van de eerste dag van de training ‘Intention and Attention as Keys to Non Violent Communication’ in Centrum Djoj in Rotterdam. Bridget Belgrave is getrouwd met Ruud Baanders, bij wie ik eerdere trainingen NVC volgde. En nu geven ze samen deze training. Een mooi en zorgvuldig stel samen, met ieder een eigen heldere energie en aanpak. De training begint goed!

Eerste oefening
De opdracht van die eerste oefening was: loop 10 minuten door de gangen van het oude verbouwde schoolpand dat Djoj is, en noteer in een boekje wat je opvalt. We lopen met ons tienen allemaal door dezelfde gangen en ruimten en we schrijven. Als we uitwisselen wat we gezien hebben, vraag ik me verbaasd af of we wel echt op dezelfde plek zijn geweest. Ik zag kleuren die me vrolijk maakten en plattegronden die enthousiaste herinneringen opriepen aan mijn vroegere werk in de stedenbouw. Ik zag hoe het gebouw georganiseerd was, waar de rommel stond en hoe bepaalde lampen de sfeer van schoolgangen compleet veranderden. In mijn hoofd was ik al aan het reorganiseren geslagen.

Iemand anders had een straatnaambordje gezien dat haar herinnerde aan haar ongelukkige huwelijk, een boek met de titel: “Waar ging het fout” en een folder van een cursus die over nieuw leven ging.  En eigenlijk iedereen noemde weer heel andere dingen, dingen die ik verdorie allemaal niet gezien had.

Oneindig veel prikkels
Er zijn blijkbaar oneindig veel prikkels om ons heen. Dat wat mij opvalt is wat mij herinnert aan wat ik ken, waar ik van houd, of waar ik juist helemaal niet van houd. De dingen die je ziet zijn signalen die jij oppikt, en misschien wel niemand anders. Wat je ziet en meemaakt weerkaatst dus jouw eigen levensproces. Je kunt daar vanzelfsprekend in ronddwalen alsof iedereen in dezelfde wereld loopt, maar je kunt je ook losmaken van wat vanzelfsprekend lijkt en voor iedereen gelijk. Het is jouw binnenwereld die je daarbuiten tegenkomt! Het zijn jouw verworvenheden, jouw vragen die nog onbeantwoord zijn, het is dat wat nog om verwerking vraagt, of je oproept om aan de slag te gaan, jouw beperkte kaders waar je uit zou kunnen breken!

Levenslessen
Dus daarom is de titel van de oefening The place is the teacher, besef ik. Je kunt op zoek gaan naar een spirituele leraar, naar boeken, naar cursussen om je op weg te helpen zin in je leven te ervaren – en dat alles kan ook heel inspirerend zijn. Maar de levenslessen zie je zo voor je neus opdoemen, als je aandachtig kunt zijn en vrij. Met een beetje nieuwsgierigheid en mildheid verwerk je wat verwerkt moet, doorbreek je je gewoonten en grijp je de kans om je blik te verruimen.

Wat een prachtig begin van een training over hoe je met aandacht nieuwe intenties in je leven tot bloei kunt brengen. Eigenlijk is hiermee alles al gezegd, ik zou kunnen gaan. Maar ik blijf – en we krijgen zoveel meer.