Dank je wel

Na gisteren waarop ik in een geweldige Slotviering afscheid heb mogen nemen, zit ik een beetje beduusd thuis aan de koffie. Wat een geweldige waardering, liefdevolle cadeaus, brieven, kaarten, e-mails, appjes, goede woorden en prachtige liederen heb ik mogen ontvangen!

Ik heb zelfs een prachtige fiets gekregen van het geld dat bijeengebracht is met donaties van velen! Heerlijk, ik ga er op uit! En dan staat er ook nog een doos met hartenkreten, lieve brieven, waar ik de komende dagen elke keer een paar van ga lezen. Want het is bijna te veel om goed op te nemen.

Oogst
De oogst van vijf jaren hard werken en mooi vieren samen, heeft al mijn verwachtingen overtroffen. Die jaren hebben mij veel geboden, ik heb bijgeleerd, ben af en toe uitgegleden, maar heb ook genoten van al die mooie ontmoetingen die ik met velen van jullie heb gehad.

Dus rest mij in mijn laatste column alleen nog maar een oprecht ‘Dank je wel!’ Voor het vertrouwen dat jullie lieten zien en horen, voor de mooie woorden recht uit het hart…

Met een kopje koffie zitten voor de column
Ik ben blij met jullie lezers, ik weet dat velen van de columns hebben genoten doordat  sommigen van jullie mij af en toe op straat, bij Deen of in de kerk vertelden hoe fijn ze mijn stukkies vonden. Dat ze op de ochtend dat de Rotonde, de Schakel of de Cirkel kwam, even met een kopje koffie gingen zitten met de column. Om over de wederwaardigheden, waarnemingen en omzwervingen van een dorpsdominee te lezen.

Aan dat deel van mijn leven is nu een einde gekomen, ik wens jullie allemaal alle goeds, gezondheid en geluk toe. Het ga je goed!

Ds Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Op voor huilen

Als ik aan mijn afscheid denk van de mensen in mijn beide gemeentes, dan weet ik zeker dat ik het niet droog houd. Nou is huilen niet zo erg, maar als je alleen maar huilt is ook niet leuk.

Hoe deed ik dat eerder? Ja, bij begrafenissen van dierbaren huilde ik op voorhand, zeker als ik de begrafenis moest leiden of een verhaal moest doen. Bij de begrafenis van mijn eigen broer ben ik het in memoriam gaan schrijven ’s nachts naast de kist, waar hij in lag.

TV-uitzendingen
Bij de begrafenis van Jos Brink heb ik van tevoren al zijn tv-uitzendingen gezien die er maar op de buis waren, ook degene die ik vreselijk vond. En dan kan ik heel goed huilen.

Bij de begrafenis van mijn beste vriend heb ik samen met zijn partner de film van hun huwelijk bekeken en tranen met tuiten gehuild. Maar dat kan nu niet, er valt nog niet zo veel te huilen, want ik zie al die mensen nu nog. Ze zijn nog om mij heen en in de buurt.

Het is in deze tijd wel telkens een stukje afscheid nemen, de laatste keer dit…de laatste keer dat…, de op een na laatste column…

Terugblikken, oogsten en vrijheid voelen
Ook een heel mooie tijd, een tijd van terugblikken, oogsten en ook de vrijheid voelen van daarna. Niks meer moeten, geen deadlines, geen wekker….Nou ik ga er maar bloid op an…

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Bidden

In de Bijbel staat ergens in de brief van Paulus aan de gemeente van Thessaloniki dat je moet ‘bidden zonder ophouden’
Nou had ik daar wel een mening  over:  zwaar overdreven!
Ik dacht  hierbij aan de mensen die vroeger bij ons vóór in de kerk zaten.  Mijn vader zei dat je door de week vooral geen zaken met ze moest doen, omdat  dán de liefde ver te zoeken was.

bidden zonder ophouden
Maar ineens begreep ik in de afgelopen weken wat het betekent om te bidden zonder op te houden. In onze familie werd er een baby verwacht, maar kortgeleden bleek dat het kindje te weinig gegroeid was.
Dan slaat de schrik om het hart, de ouders deden er alles aan om de groei te bevorderen, rust en aandacht,  zeer geregelde controle in het ziekenhuis en nog meer zorg voor de a.s. moeder.
Maar wat doe jij dan als betrokkene?
Als vanzelf ging ik bidden:  zoals ik vaak voor en met anderen doe, deed ik nu voor eigen kring. Hartstochtelijk bidden, en ik betrapte mij er op dat ik het overal deed  in de auto, op de trap, tijdens een vergadering, in de kerk, op de markt….
En ineens was het niet meer overdreven, het was het enige wat ik kon doen in deze situatie.

Weinig controle
Toen kwam er ook in mij op hoe hartgrondig ik heb gebeden, toen mijn vader een zware hartinfarct had  en ik als 17- jarige eigenlijk al wist dat ik mijn pappa zou verliezen. In tijden van leven en dood blijft er weinig over van de controle die we denken te hebben over het leven.
Het kindje is geboren, godzijdank gezond, maar piepklein!
En zij groeit goed.
En ik, ik ben weer verlost van een oordeel …mooi toch…

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Verschillig zijn

Weet je wat dat is : verschillig zijn? Het tegendeel van onverschillig!
Durf je het verschil te maken, durf je verschillig te zijn, was het thema van de dodenherdenking afgelopen 4 mei in Hoogkarspel.
De kinderen van de 8e groep van de basisscholen die met hun boek* bezig zijn geweest over oorlog en verzet, lazen verhalen voor over helden die het verschil durfden te maken in een tijd waarin je dat ook de kop kon kosten. En ze hadden er ook een eigen reactie op, een bespiegeling, een gedichtje ( elfje) en een hartenkreet aan het eind.

Het verschil
Ik kreeg een reactie van één van onze gemeenteleden die te mooi is om niet te delen.
“Mooie herdenking gisteren, hé. Ik wil je even iets vertellen:
Onze schoonzoon is touringcarchauffeur. Hij was gisteren met zijn reisgezelschap naar het concentratiekamp Buchenwald in Duitsland.
Hij had vrijheidsspeldjes gekocht via internet, maar die kwamen helaas pas aan toen hij al vertrokken was.
Toen heeft hij rode en witte rozen gekocht voor de reizigers.
Die zijn daar hartstikke duur. Per stuk haast net zo duur als een bos van 20 rozen hier in Nederland. Met het gezelschap heeft hij ‘s middags bij het monument in dat kamp iedereen een roos aangeboden om neer te leggen en twee minuten stilte gehouden.  ‘s Avonds heeft hij in het hotel ook uitgelegd dat Nederland om 20.00 uur de slachtoffers gedenkt van de 2e wereldoorlog en wederom om 2 minuten stilte gevraagd.
Zo maakte onze schoonzoon gisteren ‘het verschil’. “

Daar hoef ik niets aan toe te voegen, toch…

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

*1940-1945; stille getuigen in ons dorp door G.J.M.Besseling

De Vleugel

Vrijdagmiddag had ik na een ziekenbezoek in het AMC een afspraak met mijn oudste vriendin in Amsterdam. Wij ontmoeten elkaar sinds kort in Amsterdam, halverwege onze beider woonplaatsen Kampen ( waar we samen hebben gestudeerd) en Hoorn.
We ontmoeten elkaar bij de vleugel in de hal van het Centraal Station.
Nu was ik wat vroeger en ik had mij op een bankje gevleid dat daar in de hal staat.

Twintig minuten genieten
Ik was niet de enige die daar zat en samen met een oudere meneer heb ik wel twintig  minuten zitten genieten van al die amateurmusici die even op de vleugel spelen en dan hun reis weer vervolgen. Het begon met wat gepingel, maar al gauw kwam er een jonge man die prachtige muziek van Philip Glass ten gehore bracht. Even snel als hij achter de vleugel was gekropen, was hij ook weer weg. Het gaat hier niet om applaus, maar om even te spelen op die prachtige vleugel, onderweg van hier naar daar.

De pan uit swingen
Daarna kwam er een jongeman die een pianosonate van Beethoven speelde, zo allemaal uit hun blote hoofd. En toen kwam er een mooie donkere jongen met dreadlocks en hij swingde helemaal de pan uit. Mensen die stonden te wachten, begonnen te bewegen.
Je kon niet meer stil zitten en de voetjes gingen op ons bankje ook van de vloer.
Toen kwam mijn vriendin eraan en we waren samen: heerlijk om elkaar te ontmoeten.
En ik was toen ook zo maar weg van de muziek, dat heb je als je onderweg bent.
Even stoppen, luisteren, spelen en weer verder. Wat een zegen is dat instrument daar op die plek.

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Passie

Passie, een woord met veel betekenissen. Het woord kent de kleuren van liefde, hartstocht en verlangen, maar ook van lijden.
En als je de paastijd echt meebeleeft, komt dat allemaal op je af.

Vroeger toen ik klein was, werd op Palmzondag de radio aangezet en dan moest je je mond houden totdat die lange Mattheus Passion afgelopen was. Het leek veel langer dan nu, maar voor een kind is drie uur eindeloos lang. Te lang als je er niks van begrijpt.
Toch heb ik wel de muziek leren kennen en later ben ik ook van de teksten gaan houden.
Teksten en muziek waar veel van onze kerkliederen op zijn gebaseerd, want de invloed van Bach en zijn passies zijn groot op de muziek van toen en van nu.
De beide bekende passies naar de verhalen van de verschillende evangelisten Mattheus en Johannes zijn allebei toegeschreven aan de meester zelf, bij de Lukas passie wordt betwijfeld of deze door Bach is geschreven.

Hoop op bevrijding
Maar terug naar ‘Passie’, wat een gedreven mens was Jezus van Nazareth, wat een hoop op bevrijding heeft hij wakker gemaakt in mensen.
Wat een bijzondere, onvoorwaardelijke liefde heeft hij gebracht in een wereld van onderdrukking en geweld door de Romeinse bezetter, wat een hartstochtelijk mens was hij in zijn liefde voor mensen in de knel.
En dat is van alle tijden, want nu nog zijn er mensen die lijden onder onderdrukking, mensen die bang zijn, mensen die hun hoop en vertrouwen hebben verloren. Er is schuld en verraad, verlangen naar ontferming en vergeving.
Daar gaat de muziek over die eindeloos mooie muziek van Bach en ook heel veel moderne muziek kent dezelfde thema’s.

Kenmerk van kunst
Misschien is het wel hét kenmerk van kunst, van muziek: Passie, licht en donker.
Ik wens u allen een mooi Paasweekend toe en weet dat al die eieren die ons worden gepresenteerd, staan voor het ‘nieuwe leven’
Waar je in gelooft of niet, begin maar eens opnieuw als je vastloopt in het oude. Dat geeft ons ook de lente en het nieuwe leven buiten.

Ds. Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Opgelicht

Neen, niet de naam van het tv programma over fraude en andere illegale praktijken. Ik ben zelf opgelicht.

Ik krijg een whatsapp bericht met vraag om hulp. Dan bel ik op het betreffende nummer met een oudere dame. Zij vertelt dat haar kleinkind van 13 maanden vannacht is overleden in het ziekenhuis in Zwolle. Ze staat nu met haar zoon en schoondochter in Lelystad en ze kan de reis niet betalen. Ik stel vragen via de telefoon omdat ik vertrouwen moet krijgen. De vragen worden beantwoord en het klopt deels wel en deels niet. Het is een smartelijk verhaal en ik tuin er in. Ik maak geld over naar de ING rekening ten name van Hilbrink en dan wordt het stil.

Wakker worden
Als ik met mijn vrouw praat die maatschappelijk werker is geweest, wordt ik pas ‘wakker’. Ik bel het ziekenhuis en krijg het mortuarium aan de lijn. Daar is geen kind binnengebracht, maar ze bellen voor mij het hele ziekenhuis rond. Niks te vinden. Ik ben belazerd, opgelicht. Ik informeer mijn collega’s en leden van de kerkenraad, parochie, de Stichting Hulpverlening Westfriese kerken… en ik hoor van anderen dat zij dezelfde vraag hebben gehad.

Gedeelde ervaring
Ik hoor dat mijn collega predikanten ook wel eens zo’n ervaring hebben opgedaan. Dat helpt wel, want het voelt echt beroerd. Niet zozeer het geld, maar dat je vertrouwen is beschaamd. Dominees kunnen ook wel eens te gelovig zijn, schreef een collega mij. Nou daar heb ik wel van geleerd deze keer.

Maar ik blijf vertrouwen, alleen ik zal voortaan wel alert zijn.

Lieve groet en een mooie lente,

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Marina’s Columns

Kleurrijk Suriname

Als ik terugdenk aan dat land wordt ik altijd helemaal blij, de warmte, de schoonheid, de blijdschap van de mensen. Gelukkig hebben we in de familie van mijn vrouw een Surinaamse tak en het is heerlijk om elkaar te ontmoeten. En nu gaan we in de kerk ook Surinaams…

Eén land centraal
Bij het Wereldgebed dat traditioneel op de eerste vrijdag van maart gevierd wordt, staat altijd één land centraal en dat is dit jaar Suriname. We bidden, we zingen en staan stil bij onze schepping net zoals al die mensen in 183 landen over de hele wereld doen. En wat is er mooier dan dat wij aansluiting vinden  bij leden van de Evangelische Broedergemeente in de voorbereiding van ons Wereldgebed. Wie kent het land, de gewoonten en rituelen beter dan zij die er vandaan komen.

Hapjes en drankjes uit Suriname
Dit jaar wordt de informatie over het land en de overweging verzorgd door Roy Ho Ten Soeng, voormalig burgemeester van onze gemeente. Tevens werken vrouwen en mannen afkomstig uit Suriname mee aan de viering. Op 2 maart om 19.00 u vieren we onder leiding van ds Marina als voorganger een internationale en kleurrijke avond van gebed, zang en ontmoeting. En natuurlijk zullen na afloop de hapjes en drankjes uit Suriname niet ontbreken. Doe je mee met die bijzondere avond?

Zoals altijd is iedereen van harte welkom in onze kerk aan het Raadhuisplein 24 in Hoogkarspel. Ik hoop je te zien.

Hartelijke groet,

ds Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Verwachting

Met jonge mensen die in verwachting zijn, gaat de communicatie eigenlijk maar over een ding: het nieuwe kindje. Natuurlijk zijn er ook nog de andere kinderen die liefde en aandacht krijgen, gelukkig wel. Maar we worden elke keer verblijd met een echofotootje met een klein wezentje erop. De eerste keer in november was het heel klein, een klein wurmpje, Het is niet voor niks dat mensen een klein pasgeboren kind zo noemen. Onlangs kregen we er twee vlak achter elkaar, de 20- weeks echo met al een echt mensje, een mega groot hoofd en een klein lijfje met armpjes en beentjes. Vlak daarna kregen we er nog een, een lachende baby met mondje open en een brede grijns van oor tot oor ( oortjes die natuurlijk nog niet zichtbaar zijn)

Vreugde overheerst
De oudste twee zijn al 6 ½ en bijna 9 als de kleine geboren gaat worden. Het is spannend, hoe ouder je bent als ouders, hoe bewuster je alles beleeft en des te meer je je ook zorgen maakt. Dat hoort toch wel bij ouder worden, minder zorgeloos zijn als de jeugd. Je ziet meer gevaar. Maar de vreugde overheerst bij het jonge paar en bij de naaste omgeving, we hangen aan hun lippen en laten de foto’s ook zien als een nieuwe werkelijkheid in ons midden.

Wat jammer dat je als mens niets meer weet van die tijd, hoe lief je verwacht bent, hoe zacht je verwelkomd wordt, ook al is dat niet altijd zo. Maar meestal zijn we blij met een nieuwe telg aan de levensboom. Een nieuw wonder in ons midden dat weer gaat groeien, zich ontwikkelt en voor je het weet, je boven het hoofd groeit en niks meer van je aanneemt als ouder.

Kleine Teun als baby Jezus
In Westwoud zijn er veel jonge mensen actief bij onze oecumenische vieringen, jonge gezinnen waar elke keer weer zo’n wonder geschiedt, een nieuw kindje erbij. Wat hebben we genoten van de kleine Teun als baby Jezus in de kerstviering. En mooi is dat we met elkaar zo een kring van mensen vormen die in alle levensfasen van het leven verkeren. Niet toevallig – omdat het ons allen aanspreekt-  hebben we voor onze oecumenische vieringen in Westwoud als jaarthema gekozen: de fasen in een mensenleven van geboren worden, groeien, binding en bestendiging tot ouder worden.

U zult verrast worden door de mooie en creatieve vieringen dit jaar.

Welkom en tot ziens,

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Vieren wat er te vieren valt

We hebben dit jaar een diamanten bruidspaar in onze kerk: Jan Piet en Trien Compas-Brander zijn 60 jaar getrouwd met elkaar en willen dat met ons vieren in de protestantse kerk. Natuurlijk hebben ze een mooi feest met kinderen en kleinkinderen, maar als gemeenschap , die om hen heen staat bij lief en leed, willen we hen graag in het zonnetje zetten. Dus in de viering van zondag  28 januari komt niet alleen de Vocale kring Drechterland zingen, maar hebben we ook twee lieve mensen die we willen vereren met aandacht en liefde.

Bouwen aan verbondenheid en gemeenschap
In de afgelopen jaren hebben we gebouwd aan de verbondenheid en de gemeenschap in de onze kerk op het Raadhuisplein. We hebben gezegd en uitgestraald dat iedereen welkom is in onze vieringen en ook bij dans, film en toneel. Ook wordt er één keer in de maand lekker gekookt in onze herberg voor wie mee wil eten en voor vrijwilligers in onze samenleving om hen te bedanken voor al hun liefdewerk.

Dat bouwen aan gemeenschap doe je door het leven samen te delen met zorg en verdriet, met rouw en trouw en daar hebben we allemaal weet van. We hebben gelukkig veel gasten gehad, mensen die nooit in een kerk komen, maar zich bij ons welkom voelen. Dat is ook eigenlijk de diepere betekenis van wat “kerk” moet zijn: dat je welkom bent, dat er liefde woont in dat huis van God en mensen en dat je geaccepteerd en gerespecteerd wordt  zoals je bent.

Vieren
En omdat er dikwijls genoeg verdriet gedeeld moet worden in ons leven, hebben we nu het motto  dat we ‘Vieren wat er te vieren valt’.
Dus als je benieuwd bent of met Jan Piet en Trien wilt vieren dat ze 60 jaar bij elkaar zijn, of tot de fanclub van de VKD behoort, kom dan a.s. zondagmorgen om 10.00 u naar het Raadhuisplein 24. En beleef wat kerk anno 2018 inhoudt. Je bent van harte welkom!