Op adem komen

Het hoge woord is er uit: ik ga volgend jaar met pensioen, bij dominees heet dat emeritaat, maar dat klinkt mij een beetje te deftig. Dat houd ik zo voor de officiële papieren want ik ga gewoon met pensioen. Na ruim 39 jaar betaald en onbetaald werken als directeur bij Streekcentrum en politie, trainer, manager bij de bus en woningcorporatie , verzorger van kinderen, voorganger in de Duif, commissaris van politie in het blauwe pak en dan 5 jaar dominee in de protestantse kerk ga ik recreëren.

Dat moeten mag eraf
In willekeurige volgorde van belangrijkheid ga ik een lekker dik boek achter elkaar uitlezen, tekenen en schilderen, van mijn vrouw genieten, samen naar musea en muziek, wandelen, reizen zonder gestoord te worden door het moeten.
Want nu doen we ook veel leuke dingen samen, maar er is toch altijd nog een overweging die af moet, een column moet worden geschreven, een afspraak voor huis- of ziekenbezoek moet worden gemaakt, een liturgie opgezet na overleg met deze en gene…
En ik doe het nog steeds met heel veel plezier. Maar dat moeten, dat mag er wel af.
Ik ben alleen heel benieuwd naar wat voor leven ik ga leiden. Wat ik nu echt leuk vind om te doen, want ik ken mijzelf vooral als werkend mens, altijd bezig, bedrijvig en in contact.

Nog één keer
Naar een eindpunt van werken toeleven en toegeven dat ik echt wil stoppen, dat alleen al geeft ontspanning, ik ben relaxter dan ooit. Dat is heerlijk…
Dat belooft veel voor mijn laatste jaar, ik ga nog een keer alle seizoenen meemaken in de kerk, de zomer, de herfst, de winter en de lente, nog een keer voorgaan op alle feest- en gedenkdagen, nog één keer een Startzondag organiseren…
En vooral ook een beetje rustig afbouwen want ik hoef niks meer waar te maken, naast al het werk dat ik gedaan heb, ben ik ook best wel een goede dominee geworden al zeg ik dat natuurlijk zelf en kunnen anderen daar heel anders over denken.

Ik stap uit een rijdende trein en zij gaan verder met een andere herder. Dat zal een vreemd gevoel geven, missen, verlies, afscheid, loslaten en ook vrijheid, ruimte, adem, lucht.
Nog één keer op zomervakantie en dan weer aan het werk, alles nog een keer, wel gek, hoor…

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Soms gaat er een luikje open

Op Pinksteren, een feest dat een beetje ongrijpbaar is,  maar waar ik wel altijd heel vrolijk van word, is mijn zwager toch nog plotseling overleden. Hij was al langer ziek en moest tot groot verdriet van mijn zus in oktober j.l. worden opgenomen in een verpleeghuis, maar niemand had verwacht dat hij nu zou gaan. Barmhartig in zijn slaap, dat wel.

Grote broer
Die zwager was een bijzondere zwager voor mij. Ik was 4 jaar toen mijn zus verkering kreeg met hem, dus eigenlijk kreeg ik er gewoon een grote broer bij. Een broer die met mij speelde, voetbalde en andere dingen dan  mijn eigen broer ooit met mij deed.  Achter op de brommer, wilde spelletjes, stoeien en zo.

Mijn oudste zus en hij waren eigenlijk altijd met mij op stap, zij was mijn tweede moeder  en zij beiden hebben op mij het ouderschap kunnen oefenen. En als zo iemand uit je leven verdwijnt, gaat er een luikje open. En de herinneringen buitelen over elkaar naar buiten. Onvoorstelbaar veel, ik wist niet dat ik dat allemaal heb meegemaakt met mijn zus en zwager.

Warme aandacht
Een paar dingen waren altijd wel belangrijk in mijn verhalen over hen zoals dat zij mij samen seksueel hebben voorgelicht en hoe ze altijd met mij gingen wandelen en op stap gingen naar leuke dingen. ( zelfs op zondag, want vroeger mocht ik niet zo veel op ‘de dag des Heren’). De grote ijsjes die ik van hem kreeg, zo groot had ik ze nog nooit gehad! En natuurlijk ook het verdriet wat er was, dat zijn ouders en mijn vader zo jong vlak achter elkaar overleden en dat hij zo goed kon troosten. Maar wat overheerst,  is de lol en de warme aandacht die we voor elkaar hadden.

Fijn is het dat er in verdrietige tijden toch zoveel moois terugkomt. Dat is nú een troost.

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Droom, kind

Bij de doop van de kleine Seger Boersma in de Duif lazen we het gedicht/ lied ‘Droom kind’ van Paul van Vliet. Een prachtige aanmoediging om als kind, maar ook als volwassene te blijven dromen. Toen we erover zaten te praten wat we als kind hadden gedroomd, kwam er wonderlijk veel boven.

Weet jij nog veel van je kinderdromen of überhaupt droom je nog wel eens van iets moois, iets goeds?

Nakomertje
Toen ik klein was, droomde ik van buiten spelen, voetballen met mijn vader, wandelen. En gelukkig deden we dat ook, maar het was duidelijk, dat ik ruimte en vrijheid wilde. En dat is niet zo vreemd als je een nakomertje bent in een gezin met allemaal grote mensen in een klein stadsbovenhuis. En ik wilde naar school, dolgraag, want alle kinderen gingen naar  de kleuterschool en ik niet. Mijn moeder vertelde dat dat niet kon, want dat – begin jaren 50-  eerst de kinderen uit de grote gezinnen voor gingen. Later heb ik daar ernstig aan getwijfeld, maar ja misschien was het waar.

Ik droomde van een broertje of een zusje zoals zoveel kinderen, maar dat zat er bij ons niet meer in. Ik droomde van de beste vrienden zijn met dat grote meisje die altijd alles durfde. Later droomde ik van mezelf durven zijn, iemand worden! Dat  was heel wat om dat bewust te worden, want er waren altijd wel grote mensen om mij heen die vertelden wie ik was en wat ik moest  zijn.

Innerlijke stem
Ik draaide de knop om in het eerste jaar van mijn studie:  als je nu iemand wilt zijn, moet je het ook gaan doen, was de innerlijke stem die mij opriep om uit mijn schulp te kruipen. Dat is wat je wilt voor je kind, dat ze zichzelf vinden, dat ze hun dromen waar mogen maken, dat ze hun doelen bereiken binnen de mogelijkheden die hun gegeven zijn.

Ds. Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Confirmation in de Lutherse Kerk in Denemarken

2017 mei Confirmation in Denemarken

De Confirmation is een belangrijke gebeurtenis in het leven van jonge mensen.

Onlangs waren wij op familiebezoek in Denemarken omdat wij uitgenodigd waren voor de Confirmation van een meisje van 13, de kleindochter van mijn schoonzus en zwager.
In de Lutherse kerk die een staatskerk is, is de Confirmation een belangrijke gebeurtenis in het leven van jonge mensen. Je zegt ‘ja’ tegen het geloof in Jezus Christus en je bereidt dat nauwgezet voor met de priester, de andere kinderen en natuurlijk je ouders.

Jongvolwassen
In een feestelijk versierde kerk waren 14 jonge mensen met hun familie en vrienden samen om dit feest te vieren.
Opvallend is, is dat veel meisjes al jongvolwassen vrouwen zijn en de jongens er nog klein en kinderlijk uit zien.
De jongeren worden na hun ‘ja’ gezegend door de priester en ze krijgen van haar een Bijbeltekst mee voor onderweg in hun leven.
Ontroerend om dat jonge spul zo plechtig bij elkaar te zien met de emotie als jouw kind, kleinkind, neefje of nichtje, vriendin of vriend aan de beurt is. Dan gaat de familie staan en vormt als het ware de beschermende kring die om je heen staat en voor je opkomt.
En het feest stopt niet bij de kerk, want er is van alles te vieren eerst in een restaurant met een uitgebreide lunch met speeches, liedjes en geschenken. Later nog in de familiekring met sandwiches en koffie voor degenen die nog een verre reis moeten maken.
Wij waren er vol van en niet alleen van al het eten. Ook van een hele dag Deens proberen te verstaan, praten in het Engels en een beetje Nederlands.

Ruime budgetten
Verbazing was er bij mij over de ruime budgetten van de kerken, er zijn meestal 2 of 3 priesters in een kerk, in de nieuwe wijken die gebouwd worden, wordt ook onmiddellijk een splinternieuwe kerk gebouwd.
En dan kom ik afgelopen zondag in de Lutherse kerk van Enkhuizen,
die deze maand afscheid neemt van haar mooie oude kerkje aan de Breedstraat. Een gemeenschap van Deense oorsprong, opgericht door zeelieden die in Enkhuizen zijn blijven hangen. Wat is het toch gek verdeeld in de wereld.

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Een kruis langs de weg

Ik moet vanmorgen naar Enkhuizen en rijd langs de provinciale weg. Vlak voor het kruispunt waar ik altijd linksaf sla naar Hoogkarspel zie ik een klein natuurstenen kruis staan.

Monument
In de gauwigheid zie ik niet wat er op staat. Ik vermoed dat het voor een jong mens is die in het verkeer is omgekomen. Maar als ik het later opzoek, blijkt het een monument te zijn voor een jonge verzetsstrijder uit Venhuizen, Nico Broers 23 jaar oud. Achter dit kleine kruis en die paar woorden zit een persoonlijk verhaal van moed en levenslust maar ook van de dood in de ogen zien en sterven voor de vrijheid van anderen. De Passion langs de provinciale weg Hoorn-Enkhuizen!
Persoonlijke verhalen, daar gaat het om, want door die verhalen wordt de noodzaak om aan en voor vrede te werken helder.
Op 4 mei bij de dodenherdenking in de protestantse kerk op het Raadhuisplein in Hoogkarspel vertellen we die persoonlijke verhalen aan elkaar.

Kostbare vrede en vrijheid
Om stil te staan bij hoe kostbaar onze vrede en vrijheid is en hoeveel ( jonge) mensenlevens oorlog kost. Kom je daar ook om 19.00 u? Ook Nico Broers komt ter sprake om niet te vergeten.. Daarna gaan we met elkaar naar het monument om 2 minuten stil te staan bij de slachtoffers van toen en van nu.
In Westwoud is er ook een herdenkingsmoment in de protestantse kerk om 19.00 u. Omstreeks half 8 gaan de aanwezigen richting de Schalm en lopen vandaar naar het Heidens kerkhof naar het monument voor de stilte van 20.00 u.
Op dit kleine kerkhof liggen helaas drie slachtoffers begraven van geweld toen én nu: dr. Wytema, Hans Engel en Etienne de Boer. Gedenken om nooit te vergeten..

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Dol op onze mannen

Ja, daar kijk je van op, van zo’ n titel. Heeft de dominee dan toch een man? Neen, dat heeft ze niet, maar wij hebben wel twee mannen regelmatig over de vloer, vandaar ‘onze mannen’.

Wennen aan een kus
Het begon bij mij met een schilder, een hele bijzondere schilder, die mijn huis schilderde en met mij over filosofie debatteerde en mij boeken uitleende. Ook dronken wij samen wel een lekker glas wijn en dan ging het overal over, over liefde, relaties enz.
Toen wij in ons nieuwe huis kwamen wonen, bracht onze schilder zijn collega, de timmerman mee. Hij moest er nog even aan wennen dat wij elkaar met een kus begroeten maar dat was gauw gepiept.
Samen zijn ze allround! Alles wat er gedaan moet worden, gebeurt direct of op termijn. Die termijn kan wel eens wat langer duren want toen onze kastdeur niet liep, moesten we wel heel vaak bellen en appen voordat er actie werd ondernomen. Maar toen kwam onze man wel: stralend met een dikke kus en een boeket bloemen. En de kastdeur loopt weer als een zonnetje.

Welke schilder geeft jou een boeket als hij je hele huis heeft geschilderd?? Raad eens… De onze…

Jaloers
Toen we trouwden in Amsterdam waren ze er ook, wel een beetje te laat, want de een dacht dat het zo laat begon en de ander zo laat. En dan ben je wel eens echt te laat. Maar gelukkig was de taart nog niet op…
Mijn vrouw en ik zijn dol op onze mannen en zij op ons…
Jaloers?? Dat is ook de bedoeling van deze column, want het zijn ‘onze mannen’, maar je mag ze wel eens lenen. Alleen als ze er zelf zin in hebben, want daarom hebben ze zo’n plezier in hun werk.

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Lenteboeket

Ik zit in mijn werkkamer vlak achter de oude Westfriese Omringdijk te werken.
Onze buren en Marleen hebben van de voorzijde van de dijk een soort Keukenhof gemaakt door alle bolletjes in de grond te stoppen die je maar kunt bedenken in deze tijd.
Sneeuwklokken, krokussen, witte narcissen, gele narcissen, roze hyacinten en blauwe hyacinten, blauwe druifjes etc. Daarbij staat er nog een prachtige forsythiastruik te bloeien.

Verlegen
Dus we hebben een prachtig uitzicht en ik helemaal. Net als ik even opkijk komen er twee meisjes langs. De een staat wat verlegen te kijken, de ander heeft al het begin van een prachtig lenteboeket in de hand. Ze gaat daadkrachtig verder met plukken in ons tuintje.
Met zorg kiest ze de verschillende bloemen uit voor haar ruiker.
Ik veer op om haar te vertellen dat dát toch niet te bedoeling is van dit mooie dijkje.
Maar ga dan weer even zo snel zitten, wat zal ik haar plezier bederven.
Ik zie dat ze met zorg bezig is, hier een bloempje, daar een en het geheel maakt geen inbreuk op onze bloemenweelde.
Ik kan mij nog herinneren dat ik ook zo iets wilde doen, maar nooit durfde omdat er dan altijd wel iemand de deur uitstoof om mij terecht te wijzen.

Bloemen plukken
Ik blijf zitten en geniet van het gezicht, een meisje dat aan het bloemen plukken is, voor wie zou het zijn? Voor haar moeder of haar vader, voor haar zieke oma of opa, je kunt er allerlei fantasieën op los laten.
Het is een mooi boeket geworden en ze stapt er blij mee weg.
Wat heerlijk dat zij wel durfde te doen wat ze wilde: een mooi boeket maken voor iemand van wie ze houdt.
Mooi lenteweer en geniet van alle bloemen!

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Poezenoppas

Toen mijn vrouw en ik elkaar ontmoetten, was zij net van plan om een nieuw katje te nemen. Haar kat was overreden en zij wilde graag weer een nieuwe huisgenoot. Zonder dieren is het zo stil in huis. Ik moest helaas direct zeggen dat zij moest kiezen voor een kat of voor mij, want alletwee gaat niet zo goed samen.

Ik ben na 15 jaar een heerlijke rode jeweetwel kater te hebben gehad, ernstig allergisch geraakt voor kattenharen. De laatste jaren van mijn Tommy had ik wel wat minder lucht als gebruikelijk en ik dacht dat het kwam door de ouderdom en alle losse haartjes. En wegdoen, ho maar natuurlijk. Maar toen hij overleden was, kreeg ik weer heerlijk veel zuurstof in de longen. Dus na nog één keer een logeerpartij van een andere kat, wist ik het wel. Dit niet meer. En dat terwijl ik zo dol ben op dieren.

Nu hebben vriendinnen van ons twee jonge katjes en dat is ontzettend leuk. En zij wilden na 6 maanden ouderschap wel weer even de Noorse sneeuw in. Maar ja, hoe moet dat?  Mijn vrouw is permanent bij de katjes en ik wilde ook. Nu blijkt dat na een middag, avond en nacht het toch niet zo gezond voor mij te zijn. En warempel, wij zijn er helemaal van ontregeld.

Vanmorgen zei ik: we gaan leuk afspraakjes maken met elkaar. Maar gek is het wel na ruim 3 jaar samenwonen.
Morgen komt ze na de viering naar mij toe en komt ze bij mij eten. Hoe we het de rest van de week doen, zien we wel. Het lijkt wel verkeringstijd en dat is ook weer spannend.
Zo kunnen kleine katjes heel wat teweeg brengen in het leven van twee volwassen vrouwen.

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Sterk en dapper

Sterk en dapper, dat is thema van de 40-dagentijd voor Pasen in de protestantse kerk. En ook ons thema hier in Hoogkarspel en Westwoud. Beelden genoeg bij deze twee woorden: sterk en dapper, niet alleen bijbelse beelden van Jezus die getergd wordt in de woestijn door de duivel, maar ook blijft bij waar hij voor staat.

Verweer
Maar ook hedendaagse plaatjes, teksten, filmpjes uit het dagelijks leven trekken aan mij voorbij.  Want wat zijn er veel mensen die sterk en dapper de slechte boodschap over hun gezondheid aannemen! Wat zijn er dappere mensen die zich te weer stellen tegen politici die oproepen tot discriminatie en racisme, tot haat en antisemitisme, tot uitsluiting van elke gelovige moslim. Wat zijn mensen sterk en dapper in hun verweer tegen onderdrukkende regimes en wat gaan vrouwen en meisjes in ontwikkelingslanden sterk en dapper  voor onderwijs en ontwikkeling.
Wat een sterke en dappere kinderen zijn er op deze wereld en in ons dorp, na tegenslagen en soms met angst in hun lijf, maar ook weer vrolijk stappen zij de wereld in. Wat vechten Indianen voor hun heilige grond waar nu een pijpleiding over gaat lopen. Ze vechten in het grootste democratische land van de wereld tegen een president die op een vreselijke manier over vrouwen spreekt en ze ook zo bejegend.

Onder druk
Daar in het land waar voor velen in de jaren 50 en later de vrijheid begon, staan vrijheid van pers en het vrije woord onder druk en toch blijven overal journalisten opstaan om de waarheid boven tafel te krijgen.

Schrijvers, dichters, kunstenaars krijgen weer een rol in het ontmaskeren van het kwaad in de wereld. Het is een tijd om sterk en dapper te zijn en niet te duiken en angstig te worden.

Want er zijn heel veel mensen van goede wil in deze wereld. Goddank!

Ds. Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Blijf in de liefde

Wat is het toch moeilijk om in de liefde te blijven?
Als iemand je pijn doet of als je gekwetst wordt door een ander. Dan gaan alle stekels recht overeind. Dan heb je de neiging om terug te slaan. Om te zorgen dat die ander het ook voelt wat hij jou heeft aangedaan. En dat leidt vaak nergens toe, want dat is vaak het begin van onduidelijke conflicten en ruzies. Gebaseerd dikwijls op oude pijn, misschien zelf wel kinderverdriet.

“Au”
En wat is het moeilijk om tegen iemand te zeggen: “Au, dit doet zeer, kijk naar me en kijk naar jezelf wat je met mij en met jezelf doet”. Hoe moeilijk is het om in verbinding te blijven op zo’n moment. Je hoopt dat jij zelf ervan leert en de ander ook. Als volwassene weet je al lang dat het niet helpt om te pingpongen met elkaar: welles nietes is een groot gat, een mega valkuil en het begin van een echt conflict. Ik heb geleerd dat ik op tijd moet stoppen, maar dan nog gaat het wel eens mis.

Gelijk hebben of krijgen
Ik heb geleerd dat gelijk hebben/krijgen geen kostbare waarde is, maar respect voor de mening en de  gevoelens van de ander wel. In kerk en samenleving, thuis, op school, op je werk en in het buurthuis is het de kunst om in de liefde te blijven en rechtvaardig te zijn. Sommige mensen hebben daar een talent voor. Die dragen de liefde aan bij bosjes, maar weten ook wat recht en krom is. Zij hebben vaak veel over en anderen, ikzelf ook, doen er voordeel mee.

Koester die mensen in je omgeving, herken ze in je buurt, zet ze in het zonnetje in je familie, want die combinatie van liefde en rechtvaardigheid is goud waard.

Ds Marina
marinaslot@kpnmail.nl