Bang voor hoop?

Sinds drie maanden weet ik dat de partner van een vriendin van mij ernstig ziek is, kanker met uitzaaiingen, en we hebben regelmatig contact.
De gesprekken die we voeren zijn intensief en nabij. In een tijd als deze valt alle overbodige praat weg en heb je het met elkaar alleen nog over de dingen in het leven die er echt toe doen.
Over liefde en angst om te verliezen, over de zorg voor je geliefde en wat je moet doen om zelf overeind te blijven. Over moed en hoop en welke behandeling wel en welke niet meer.
Over welke richting je opgaat als de dood toch verschijnt, euthanasie of niet.

Onhandig
Je spaart alle geld om toch die laatste behandeling die misschien uitkomst geeft of die wellicht tijd schenkt toch nog te doen.
En dan hoor ik dat er lieve familieleden zijn die onhandige dingen zeggen:  als je met een doodziek mens op stap bent naar weer een behandeling, wordt er gezegd dat je nog maar de reizen moet gaan maken die je altijd nog wilde maken. En dat is superlief bedoeld, want het zijn beiden reizigers en ze hebben ook de spannendste reizen gemaakt. Maar nu hoeft dat niet, nu even allen maar zorg en veiligheid. Een wandeling in de buurt, en misschien als er tijd bij komt, een reisje op termijn naar zon en genoegen.

En dan hoor je ook : je moet je er maar op voor bereiden, op de dood. Alsof je dat niet allang doet, want je leeft in het aangezicht van de dood in zo’n tijd. Als je in de spiegel kijkt met zo’n ziekte dan schijnt het er door heen. Als je naar de mens die naast je is kijkt, zie je de ernstige zieke en laait de angst weer op, angst om het liefste wat je hebt te verliezen.

En toch is er moed om door te gaan en hoop om nog wat tijd te krijgen samen om in ieder geval nog een tijdje te leven samen tot het niet meer kan. En dat is zo belangrijk dat mensen je die hoop laten.

Zekerheden
We spraken over de angst voor de hoop. Mensen houden van zekerheden en als je opeens weer over herstel, hoop op herstel gaat praten terwijl ze er net aan gewend zijn dat je dood gaat, is er verwarring. Hoe kan je nog hoop hebben als je zo ziek bent? Hoe kan je?
Maar lieve mensen, laat de hoop bestaan, volg als iemand in je omgeving die verschrikkelijke boodschap krijgt en houd zelf en voor de ander de moed erin. Want waar leven is, is hoop.

Een vriend van mij had een tumor die tegen de hypofyse aandrukte waardoor hij niet goed meer zag. Hij verkocht  zijn auto en ging de behandelingen in. Door de chemotherapie slonk de tumor en bleek het zicht weer terug te komen. En zie daar, binnen de kortst mogelijke tijd stond er weer een auto voor de deur en reed hij in de nabije omgeving. Hij deed zijn boodschappen weer zelf en kon zich weer redden. En hij kreeg er nog tijd bij. Dat verhaal over hem geeft  hoop. En er zijn meer van die verhalen.

Echt, het is waar en we zien het dagelijks om ons heen, waar leven is, is hoop en ontneem niemand de hoop!

Ds. Marina
marinaslot@kpnmail.nl

De alsmaar korter wordende dagen

Bij de overweging van 23 november 2014 van Bert van der Meer

cov20141123bm300Uitverkiezing en het einde der tijden was het onderwerp van Bert van der Meer, afgelopen zondag in De Duif.
Mooi sinister onderwerp voor een zondag in de meest duistere tijd van het jaar: de tijd dat de blaadjes vallen en de dagen almaar korter worden. Juist dat dreigende van de oprukkende kou en de korter wordende dagen deprimeert me. Mijn geliefde tuin en tuinhuis zijn koud en onherbergzaam, ik moet mijn heil in mijn huis zoeken. Niet alleen dat de vallende blaadjes mij herinneren aan de komst van de winter,  ook de alsmaar korter wordende dagen herinneren mij aan mijn eigen alsmaar korter wordende toekomst. Ik besef dat er ook voor mij persoonlijk een eindtijd is, aan alles komt een eind tenslotte en van leven ga je dood.

Het is niet bepaald een vrolijk onderwerp om mee bezig te zijn, waar je op Facebook een fotootje bij plaatst en waarvan je kunt aanvinken: ‘vind ik leuk’. Maar voor wie boven de 50 is het niet actueel?

Bert haalt Paulus aan, en Paulus schrijft dat bij het einde der tijden vluchten onmogelijk is. En dat is ook zo, zelfs als er geen einde aan de wereld komt met een heuse Apocalyps, als het alleen maar een einde aan mijn eigen bestaan is. Vluchten is onmogelijk. Ik kan mijn ogen sluiten en me voorstellen dat ik nog net zo ben als toen ik 35 was, maar ik kies ervoor te voelen hoe de jaren in mijn lichaam zijn geprint. Toen een journalist hem zei dat hij er ouder uitzag antwoordde Wim Kok: “Ja, er is nog meer leven doorheen gegaan”. Mooi wijs antwoord.

Paulus zei al dat het bij het einde der tijden niet om een veroordeling gaat maar om redding. Zo besef ik dat het niet gaat om een zoeken naar zoveel mogelijk jeugd maar om het doorleven van het ouder worden en het toelaten van de wijsheid die op de deur klopt.

Herinnering

We wonen nu bijna een jaar in ons huis aan het water en opeens is er herkenning. Herkenning van het beeld van een bijna lege haven zonder boten in het water (de meeste staan op een bok op de kant), de vlucht van de vogels in de lucht die de trek naar warmer oorden hebben aangevangen, mijn  boom (zie column dd 18 februari op www.deduif.net, die weer staat te stralen in de zon met zijn mooie blanke berkenbast en ranke takken. Het licht strijkt over het land en over het water en de kleuren van de lucht in de avond zijn weer wonderschoon. Ik zie ons nog voor de openslaande deuren zitten op twee kampeerstoeltjes van de buren met een glaasje wijn op de avond dat we de sleutel van ons nieuwe huis kregen.

Samen herinneren
We genieten van die herinneringen samen, we herkennen nu de beelden. Niet alles is meer nieuw en dat geeft rust. Maar ik besef ook heel goed het geluk van je samen te mogen herinneren. Want voor velen in mijn omgeving is de herinnering van mooie dingen samen, pijnlijk en vol verdriet. Omdat die ander er niet meer is, omdat je niet meer kunt uitwisselen wat zo mooi was en zo goed.

We leven in een tijd van herinnering, in deze maand herdenken wij de overledenen, op Allerzielen en in de week erna en op 23 november in de kerk van Hoogkarspel. De kerk is dikwijls een vrijplaats voor hen die verdriet hebben die gekwetst zijn, die zich eenzaam voelen.

Helaas is de kerk ook wel eens een plek waar je pijn oploopt, waar verdrietige dingen gebeuren met mensen. We leven namelijk in de kerk en dat is niet anders dan er buiten. Het verschil met de wereld is altijd wel, dat wij in de kerk de opdracht hebben om in de liefde te blijven, om te zeggen wat je denkt, maar met compassie voor degene die het aan moet horen.

Onder één dak
Afgelopen zondag waren wij in de kerk van Hoogkarspel verenigd met elkaar met de mensen die vanwege kwetsuren de kerk zijn uitgevlucht. Spannend en mooi tegelijk, dat je dan toch weer onder één dak kunt zitten. Dat je de grootste pijn kunt loslaten, maar dat geldt niet voor ons allen. Soms is de pijn nog te groot en heeft tijd nodig om te helen. Dan moeten oude herinneringen wegslijten door de tijd, dat is vaak met herinneringen van pijn, de scherpe kantjes gaan er echt af. Je stoot en struikelt minder over je eigen kuilen en de weg wordt weer begaanbaar. En dan kan je ook weer om je heen kijken wie er eigenlijk met je oploopt. En dan blijkt het dat je nooit alleen bent.

En dat is een zegen als dat gebeurt.

Ds Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Vreemdelingen

reine-des-glaces

La Reine des Glaces

In Hoogkarspel speelt een groep verzorgenden ‘De verhuizing’, over een demente moeder die door haar dochter naar het verpleegtehuis wordt gebracht. Een botsing van gevoelens, werelden, het ophouden van status en verlies ervan zijn zichtbaar aanwezig. De groep brengt op een lichte wijze de hele problematiek voor het voetlicht en de zaal zit vol met mensen en met herkenning. Onverbloemd verkeren ‘vreemdelingen’ bij elkaar en raken aan elkaar gewend. De gedistingeerde moeder, die haar mooie kleren niet meer schoonhoudt tot groot verdriet van haar dochter en het schreeuwerige volkse vrouwmens kunnen niet meer zonder elkaar.

Reine des Glaces
In Frankrijk woon ik even tussen mensen die ook als ‘vreemdelingen in een ander land wonen, Nederlanders, Engelsen en Duitsers en natuurlijk een heleboel Fransen….

De ontmoetingsplek van de ‘vreemdelingen’ is de ijssalon ‘La Reine des Glaces’ van Saskia en Huub. Op woensdagmorgen, de marktdag komt iedereen bij elkaar voor een kopje koffie en/of een (paar) heerlijke ijsjes van de vaardige hand van de ijsmaakster. De salon kent een bovenverdieping met een grote tafel en een bibliotheek waar je je kunt terugtrekken om bij te praten en waar je boeken kunnen lezen, meenemen, alles vrijwillig en in goed vertrouwen. Je mag er ook boeken brengen als je over hebt. De gesprekken gaan over het buitenleven, de gezondheid (oh, the poor thing, she is so ill) , wanneer je bent gekomen, hoe lang je blijft en wanneer je weer weggaat. De vreemdelingen komen graag omdat de sfeer goed is. Huub is altijd goedgehumeurd en vrolijk en Saskia is dikwijls in voor een gesprek. En het fijne is dat er Nederlands, Engels en Duits wordt gesproken. Het is een mix van een Amsterdams café, een aflevering van Coronation Street en de Kneipe om de hoek.

Racontage automatique
Een lange Engelsman in korte broek die wij vorig jaar ook al hebben gespot, blijkt de uitvinder van le racontage automatique. Onophoudelijk spreekt hij met vriendelijke blik en in een bijna onverstaanbare engelse tongval. En ook hij wordt gehoord en begrepen. Vriendschappen ontstaan, bondjes gesmeed. De eigenaresse van de salon heeft paarden, kippen, katten en sinds gisteren ook varkens en zij weet al die nieuwbakken ‘boerderijdiereigenaren’ te helpen met hun vragen. Alle ‘vreemdelingen’ zijn welkom, met een hand, een omhelzing of een knipoog van haar mooie bruine ogen. Zo voel je je opeens minder vreemdeling in dat ruige boerenland van de Perigord Vert. Ik bel met mijn zus, zij hebben uitslag gekregen van het neurogeriatrisch onderzoek van mijn zwager. De diagnose is beginnende dementie ten gevolge van Parkinson.

Verwarring
Ik besef dat hier het vreemdelingschap in mijn eigen familie is ingetreden. En de verwarring. En zoals ik bemerkte aan de mensen om mij heen die zondag tijdens de voorstelling wordt dat eens weer gewoon. Maar nu nog niet. Als troost halen we een lekker ijsje en een lief gesprek over van alles en nog wat en we mogen morgen naar de varkentjes en het nieuwe huis komen kijken van la Reine des Glaces.

En als je zin krijgt in het mooie land en een lekker ijsje, ga dan naar Piégut-Pluviers je bent er welkom.

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Marina heeft vakantie en logeert in het nabij Piégut-Pluviers gelegen heerlijke huis van Ineke en Helma: ‘gite La Lynde‘. 

Je best doen

Wat zit dat er toch ingeheid bij mij. Ik doe mijn best naar alles en iedereen. Naar mijn vrouw, naar mijn werk, naar mijn vriendinnen en vrienden, naar de kinderen en ik wordt er toch moe van… Maar als ik mijn best niet doe, voel ik me schuldig,  zenuwachtig.

Ik houd veel ballen in de lucht en denk dat ik dat wel kan volhouden. En ik denk zomaar dat ik niet de enige ben, dat de samenleving van nu dat ook van ons vraagt, wat zeg ik, bijna eist. En dan heb ik nog niet eens ouders om voor te zorgen, zieken om mij heen zoals vele werkende mensen die de mantelzorg voor een of meerderen er nog bij moeten doen.

Kwetsbare mensen
Deze week in het nieuws, 30.000 ontslagen in de zorg. Ik zit aan het ontbijt bij die boodschap en wij praten erover dat dit toch nooit goed kan komen. Er komen steeds meer ouderen en ik zie dat in de steden de eenzaamheid alleen maar groter wordt onder de kwetsbare mensen in onze samenleving. En ik als dominee maar preken over het Koninkrijk van God op aarde. Aandacht en zorg voor de mens die zorg nodig heeft, wordt steeds moeilijker en kostbaarder…

Maar er zit ook een goede kant aan dat  ‘je best doen’, we hebben ook geleerd om het beste te doen, om dingen goed te doen, om de goede dingen te doen. Ik heb geleerd om goed naar mensen te luisteren en dat gaat goed, daar wordt ik blij van en de ander ook. Waarin heb jij zo je best gedaan? Wat heb jij geleerd om goed te doen? Waar ben jij een kei in geworden? En waar zet je dat in? Op je werk, fijn, in je buurt, mooi, in je gezin, goed zo!

Half way home
Gisteren was ik naar een voorstelling van Mary Gauthier in Westwoud, een Amerikaanse zangeres op wereldtour die optreed in o.a.in de Schalm in Westwoud en in Paradiso in Amsterdam (zo dicht ligt dat bij elkaar!). Ze is singer en songwriter en vertelde dat ze met jonge soldaten die terugkeren uit Irak en Afghanistan, workshops doet in het schrijven van songs om hun ervaringen vorm te geven, om te verwerken wat er daar is gebeurd. Prachtig, mooi werk en bijzonder dat zij dat wat ze goed kan ten dienste stelt van mensen die kapot zijn door de oorlog, om te helen, om liefde toe te voegen aan het bestaan van jonge mensen die de levensdraad weer op moeten nemen. Een van die liederen heet ‘Half way home’ , van een jonge man die het maar niet lukt om echt thuis te komen met zoveel ellende in zijn rugzak.

Van zulke verhalen krijg ik weer moed, hoop en energie. Dan wil ik weer erg mijn best doen met alles wat ik in mij heb.

Doe je best!!!

Ds. Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Te laat

Soms ben je zomaar te laat in het leven. Wij hadden dit jaar voor de kerstnachtviering in Hoogkarspel het koor Ooker met haar dirigent en inspirator Feico de Leeuw uitgenodigd. Want wij wilden ook eens een wat opener en minder kerkelijke kerst presenteren aan de gemeenteleden en aan de mensen van het dorp. Wij willen de ramen en de deuren van de kerk opengooien naar de wereld. Want wij leven in die wereld en de kerk heeft zich te lang exclusief en afzijdig opgesteld.

Maar soms ben je zomaar te laat in het leven. Deze week kregen we bericht van Feico’s ziekte en overlijden. Een begaafd musicus, een inspirator van veel zangers en amateurs/liefhebbers van muziek is niet meer. In het Westfriese valt een leegte die voorlopig niet gevuld kan worden. En wat ingrijpend voor een koor en haar zangers om je dirigent op zo’n korte termijn en op deze manier te verliezen.

Te laat
Soms ben je zomaar te laat in het leven, dan dacht je nog zo vaak, ik moet naar die en die toe. En dan is het soms zomaar te laat, dan is die ander te ziek om nog te bezoeken, of je hebt gewoon te lang gewacht. Dat zijn nu de dingen waar ik mij echt schuldig over kan voelen. Te laat komen, is iets wat ik niet kan hebben van mijzelf, omdat ik meestal zo op tijd probeer te zijn.

Afgelopen week nam mijn beste vriendin afscheid van haar werk op de Theologische Universiteit in Groningen met een geweldig symposium over  ‘De lege plek. Spreken over God in de 21e eeuw’

Vriendschap vieren
Wij zijn samen begonnen in Kampen met de theologiestudie en zij is de wetenschap ingerold. Wij kennen elkaar nu 41 jaar en hebben dikwijls tegen elkaar gezegd: laten wij onze lange vriendschap vieren! Maar mijn vriendin had het altijd druk, zoals zoveel wetenschappers, het lijkt een vak waarin je nooit klaar bent. Het kwam er niet van om zoals we de laatste jaren in de pen hadden, naar Barcelona te gaan. En gelukkig is zij in goede gezondheid nu met pensioen en heeft de tijd van deadlines en drukproeven achter zich. We hebben op de morgen na haar afscheid een concrete afspraak gemaakt om naar Barcelona te gaan in februari.

En nu ben ik toch zo blij dat wij niet te laat zijn!!! Mijn levensmotto is : Stel niks uit wat je met de ander wilt doen, want het kan te laat zijn.

Ik wens jullie allemaal een mooie herfstmaand toe!

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Trouwstress

Omdat ik een flink aantal paren heb getrouwd in de Duif en elders, wilde ik, nu ik de liefde van mijn leven heb ontmoet graag met haar trouwen in de Duif, de kerk voor iedereen. Een heerlijk vooruitzicht, want wat is het mooi om dat mooie ritueel van verbinding mee te maken met elkaar. Alles is vrijwel klaar, de kaarten bezorgd,  de liturgie gedrukt, de liederen ingestudeerd, de trouwbeloftes geschreven… dus je zou zeggen dan moet je daar toch alleen maar feestelijk naar toe kunnen leven.

Taartjes
Maar nee de dominee maakt zich druk om taartjes, is er wel genoeg voor iedereen? Moeten we toch niet wat bij bestellen ?Nu ben ik wat taartjes betreft erfelijk belast want mijn moeder was er dol op. Ze gebruikte alles als argument om een taartje te mogen eten, elke gelegenheid in vreugde en in verdriet was aanleiding: als haar bloeddruk goed was, mocht ze een taartje als beloning; als het te hoog was, mocht ze een taartje als troost.

Maar wat vreemd,de zenuwen gieren door mijn keel, niet vanwege het trouwen zelf maar de praktische zaken spelen op. Ik heb de regie niet, moet alles uit handen geven en dat is niet mijn sterkste kant.

Dus bijleren maar weer, loslaten, diep zuchten en vooral veel lachen om mezelf. Wat is het een belevenis om dit mee te maken.

Schijnwerpers
Ik weet niet of het uitmaakt of je 30 of 60 jaar bent, maar ik vind het heel wat. Ik sta wel vaker in de schijnwerpers, maar dan is het meestal in mijn  rol als predikant, dienstbaar aan de gemeenschap.

Maar nu zijn wij het zelf die even de rol van superster spelen en dat terwijl we allebei zo gewoon zijn.

Bijbels wonder
Maar kennelijk toch niet, want ik hoor van heel veel mensen dat ze komen naar de Duif. Gelukkig is er plek voor iedereen en die taartjes zal ook wel loslopen. Hoewel gisteren belde de ceremoniemester op naar Marleen of ze haar familie even wilde bellen. Het ging om haar Surinaamse nicht. Ze had gezegd dat ze iemand meenam, maar toen Marleen aan het eind van het telefoongesprek  concludeerde dat  ze dan totaal met zijn vieren komen, zei de nicht, ja het kunnen er ook zeven zijn. Nou dan weet ik het niet meer, ik hoop op een bijbels wonder als de hele Surinaamse familie meekomt.

We gaan er gewoon heel erg van genieten.

Ds. Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Appels

Onlangs was ik op stage bij een van mijn gemeenteleden: zij is praktijkondersteuner in een huisartsenpraktijk in Hoorn speciaal voor ouderen. En waarom gaat onze dominee op stage, vraagt u zich af. Ik heb in mijn leven veel gedaan, veel mensen ontmoet, maar ik heb niet veel met ouderen te maken gehad. Niet in mijn werk en ook niet in mijn privé leven, want  mijn ouders zijn jong gestorven.
Dus kwam het zo te praat tijdens een huisbezoek en werd ik door haar uitgenodigd om een middagje met haar mee te lopen.

Wat een mooi werk is dat. Want wat is onze maatschappij moeilijk geworden als je ouder, heel oud mag worden. We hebben alles gedigitaliseerd, waardoor heel veel mensen sowieso al buiten de boot vallen. We hebben de wereld moeilijk gemaakt met veel brieven en veel bureaucratie.

Maar dat is heel anders in het werk van de praktijkondersteuner, de zorg komt aan huis, even een menselijk contact, poolshoogte nemen in de thuissituatie, een enkele medische handeling als bloeddruk meten, kijken of de medicatie nog goed is. Maar ook de verhalen aanhoren waar mensen, fysiek, psychisch of materieel vastlopen.

Dus gingen we samen op de fiets de wijk in.

Meneer Appels
Eerst  naar meneer Appels, die zijn naam eer aan doet. Hij heet Appels, maar hij heeft ook veel appels, groot, klein, op papier, mappen vol, schilderijen, beeldjes van steen, van hout overal appels. Meneer Appels heeft onlangs zijn vrouw naar het dichtstbijzijnde verzorgingshuis  moeten brengen omdat ze lijdt aan de ziekte van Alzheimer. Een groot verdriet, want al heel lang samen, hadden ze het zo goed. Maar het ging niet meer thuis, dus gaat hij elke dag nu bij haar op bezoek. Een man met een interessant verleden, gewerkt in de havens, dus ook een liefhebber van boten in allerlei soorten en maten.
Ik ben aangekondigd als de dominee en hij vertelt over zijn levensbeschouwing, dat gaat altijd direct als ik ergens op bezoek kom. Mensen zeggen wat ze ervan vinden, of ze geloven of niet, of ze met God gevochten hebben, of ze steun hebben aan hun geloof.
Meneer Appels is atheïst, maar heeft veel respect voor alle mensen die geloven in een betere wereld. Hij geeft mij twee bijbels mee, want hij is aan het opruimen. Ik spreek af dat ik ze aan de kerk zal geven.

Gesloten afdeling
Het gesprek gaat over of hij wil verhuizen naar een verzorgingshuis waar hij samen met zijn vrouw kan wonen,  zij in de gesloten afdeling en hij in een zelfstandige woning met zorg. Maar dat nieuwe thuis staat dan wel in Wognum of in  Enkhuizen. Wat een levensvragen worden hier in een klein half uur besproken. En wat een keuzes kent deze levensfase van een mens! Maar natuurlijk wordt hem ook tijd gegund om erover na te denken. De praktijkondersteuner spreekt af wanneer ze weer contact met hem opneemt. En dan gaan we weer verder.

Met tranen in de ogen zit ik op mijn fiets. Wat een liefde spreekt er uit dit gesprek, als je dit werk doet moet je echt van mensen houden.

We hebben het erover dat ons werk veel op elkaar lijkt, aandacht, zorg en liefde voor mensen met wie je mag werken, dat is een voorwaarde om dit werk goed te doen. En dat doet ze, petje af en wat zijn deze mensen blij met haar.

En terecht.

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Leven zonder vernis

Ik was in Denemarken op familiebezoek en wat mij opviel was de eenvoud van veel mensen, rustig, zichzelf, niet zo openhartig, maar naturel. Een samenleving waar het niet zo opgeklopt is als bij ons, men gaat voor duurzaam. Ook de regering benut alle mogelijkheden om haar inwoners energiezuiniger  te laten leven, minder verspilling. Het is geen wegwerpmaatschappij.
Met verbazing kijk ik naar de televisie, het is bijna ouderwets te noemen. Ik ken dat ook uit Noorwegen, daar hebben ze nog omroepers en omroepsters, een fenomeen dat bij ons allang is afgeschaft.
En dan kom ik daarna in Friesland en ik sta bij de slager in de winkel, de keuze is aanmerkelijk minder dan bij ons, maar de man weet zo smakelijk  zijn waar aan te prijzen dat het water mij in de mond loopt. Hij houdt er zelf ook erg van en zegt over de rauwe ham: die ziet er mooier uit, maar die andere is echt lekkerder en zijn lippen krullen van vreugde en trots. Het lijkt wel of hij het zelf proeft.

Hoe komt het dat er bij sommige mensen zo’n vernislaagje op zit en bij anderen niet. Waar haal je het vandaan, die opsmuk, maniertjes, dat taaltje wat niet echt bij jou hoort. Gelukkig ken ik in Hoogkarspel-Lutjebroek en Westwoud ook een heleboel mensen die echt  zijn. Die zich niet anders voor hoeven doen dan ze zijn. Omdat ze zíjn, omdat ze niet afhankelijk zijn van wat ze allemaal hebben. En dat is knap want ook bij ons zijn er mensen die hun werk verliezen, die als zzp-er hun werkportefeuille steeds leger zien worden. Het is mooi als je niet verslingerd bent geraakt aan steeds meer, steeds meer. Als je blij bent met wat je hebt.  En de verlangens niet torenhoog zijn opgelopen.

Als dominee ben ik in de gelukkige omstandigheid dat mensen zich vaak openen als ik op bezoek kom. Als er al een vernislaagje opzit, is dat er gauw af.
Ik mag mezelf rijk noemen met zo’n mooi beroep, want ik mag mensen echt leren kennen, zien zoals ze zijn in al hun schoonheid, in hun vreugde en in hun verdriet. Dat is bijzonder en maakt me gelukkig.

Mijn beroep heeft alleen een klein nadeel. Mensen zijn vaak blij als ik even langs kom, En dat willen ze ook laten merken. Ze willen je graag verwennen met wat lekkers. Hoe vaak ik al niet een dampende cake of taart op tafel zag staan en van binnen een beetje moest zuchten. Want ik heb aanleg om dik te worden en dat wordt er dan niet beter op.
Ik heb nu mezelf bij de oren gepakt en ga alleen maar gezond eten, er moet wat af. Dus ik zal helaas nee moeten zeggen tegen al dat lekkers.
Laat ik maar niet net doen alsof, geen mooie praatjes,  ik moet gewoon afvallen. Dat is ook leven zonder vernis en dat snapt iedereen.

Hartelijke groet,
Ds Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Oranje

Langzaam kleurt ons wijkje oranje, de ene straat wat eerder als de andere, maar het ziet er heel anders uit om ons heen.

De Italiaanse Zeedijk, de straat die met Kerst ook altijd ruim en lang voorzien is van heftige kerstversiering met rendieren, Kerstmannen enzovoort,  is ook nu weer uitbundig … Oranje.

Met verbazing kijk ik om mij heen en zie zelfs op Skype mijn dochter in Paramaribo in een oranje spelerspak zitten. Nu zit ze wel in Zuid-Amerika en daar is iedereen van het voetbal, maar toch.

Voor iemand die niet zo geïnteresseerd is in voetbal, niet pro en niet contra, is de huidige hausse aan oranje attributen verbazingwekkend.

Iets vreemds
Hoewel toen ik bij de politie werkte en bij het toen nog AZ-stadion moest beveiligen met onze mensen, gebeurde er iets vreemds. Het was nog het oude stadion in de Hout en als het rustig was, kon ik ook wel wat van de wedstrijd zien. Geleidelijk aan begon ik het leuk te vinden, ik wist alle standen en wanneer ze in of uit de eredivisie dreigden te raken.

En ik had gespreksstof bij het koffieapparaat, want dat was daarvoor altijd sukkelen. Ik kijk weinig televisie, omdat ik het zonde van mijn tijd vind en dan nog niks van voetbal weten ook. Soms sloop ik na het weekend snel met mijn kopje koffie terug naar  mijn kantoor.

Voetbalkoorts
Maar als de voetbalkoorts je te pakken krijgt, dan ga je om. Zelfs mij is het een tijdje overkomen. En als ik met de kinderen in het café op een groot scherm ging kijken, vond ik het toch ook gezellig, hoewel je daar  soms niet veel van de wedstrijd ziet. En wat ga ik nu doen op die lange voetbalavonden, luisteren en kijken naar wat er allemaal om me heen gebeurt, want voetbal verbindt mensen, mannen en vrouwen in hun liefde voor het spel. En dat ik heel veel ellende en geweld heb zien gebeuren tijdens en na de wedstrijden op het veld en in de stad, is er ook.
Maar daar gaat het al die mensen die nu lekker gaan kijken niet om.

Veel plezier!!!

marinaslot@kpnmail.nl