Seider, volle maan en zen

Seider in het Upaya Zencentre in Santa Fe

De leraar, Norman Fischer, is van huis uit Joods, zoals zo heel veel zenleraren in de VS. En de Seideravond is hem dierbaar. Rechts Diana Vernooij.

Lange tafels aan elkaar gekoppeld, gedekt in de serre. We hebben de Full Moon ceremonie gehouden in de zendo. Het is volle maan en iedere maand is er dan een ceremonie van zuivering en hernieuwing van geloften en voornemens. Vandaag wordt er aansluitend Seider gevierd. Dat is niet gebruikelijk maar de leraar, Norman Fischer, is van huis uit Joods, zoals zo heel veel zenleraren in de VS. En de Seideravond is hem dierbaar.

Ik ben blij verrast. Ik dacht de hele paastijd over te slaan hier in zencentrum Upaya in Santa Fé, New Mexico. Boeddhisten vieren geen Pasen. Maar zie, ook hier interreligiositeit.
We zitten midden in een drieweekse lente-retraite. Gisteren was de eerste seideravond van het Joodse Passover, de tijd voor Pasen. Gisteren hebben de kloosterlingen een maaltijd gekookt voor 125 daklozen in deze rijke stad (dit is nog maar een klein deel van het werkelijk schrikbarende aantal daklozen dat je hier treft). Dat was de eerste Seideravond. Vanavond de tweede Seideravond, die vieren we onderling. Ik ben helemaal blij. Ik mis mijn eigen traditie, het Seidermaal in De Duif en nu krijg ik het op een presenteerblaadje aangereikt.

Seider in het Upaya Zencentre in Santa Fe

Norman vertelt over de herkomst van het feest en over de betekenis van alle gebruikte etenswaren. Het belangrijkste is de matze, het ongerezen brood, om het pure in ons te voeden, nadat alle etenswaren waar mogelijk gist in verwerkt is verwijderd zijn uit huis.

De leraar houdt zijn pet op en vertelt van de Seideravond. Hij vertelt over de herkomst van het feest: de uittocht van de Joden uit Egypte, land van slavernij en benauwenis. Als zenleerlingen kennen we dat, wij mediteren hier ook om de benauwenis achter te laten, alle verleidingen van de slavernij, en om de vrijheid te vieren.
Dan vertelt hij over de betekenis van alle gebruikte etenswaren. Het belangrijkste is de matze, het ongerezen brood, om het pure in ons te voeden nadat alle etenswaren waar mogelijk gist in verwerkt is verwijderd zijn uit huis. Het lijkt op onze Full Moon-ceremonie waar we onszelf gereinigd hebben voor we eten met elkaar. De wijn, hier druivensap, om te toosten op het leven. De bittere mierikswortel die gemengd wordt met het zoete, zoals dat ook in het leven het geval is. Lamsbouten, die in dit vegetarische klooster verbeeld worden door rode bietjes, vanwege het lamsbloed aan de deurposten die de engel des doods deed voorbijgaan. Omdat er altijd iets opgeofferd moet worden voor de vrijheid.

Seider in het Upaya Zencentre in Santa Fe

We luisteren naar het verhaal van het joodse ritueel, naar de joodse gebeden. We zingen joodse liederen, we eten, drinken en toosten.

We luisteren naar het verhaal van het joodse ritueel, naar de joodse gebeden. We zingen joodse liederen (er blijken heel wat joodse zenleerlingen te zijn!), we eten, drinken, toosten. Én, geheel in lijn zoals we dat in De Duif ook kennen, bespreken we met elkaar een vraag. Hier is de vraag wat ons tegenhoudt om vrij te worden, en wat het is dat ons vrijmaakt. Het gesprek eindigt met dat je gesprekspartner jou een confronterende vraag stelt.

Als ik vertel over mijn leven krijg ik de vraag of ik niet datgene waar ik goed in ben en wat inmiddels mijn comfortzone is geworden moet loslaten voor datgene waar ik een passie voor voel. Hmm, een duizelingwekkende vraag. Daar ga ik de komende tijd maar eens op mediteren.

Diana Vernooij

Op 29 maart vertrok Diana Vernooij voor twee maanden naar de Verenigde Staten. Gedurende zeven weken verblijft zij in het Upaya Zencentre in Santa Fe. Diana volgt drie weken zenretraite en aansluitend een training ‘Being with Dying’, olv. Joan Halifax. Vanuit haar verblijfplaats doet zij verslag van haar leerervaringen.


Lees ook: Een zenweekend koans | Dokusan, het onderhoud met de leraar | Negen dagen Sesshin | Vrouwen: persoonlijk verslag uit Upaya | Sesshin II – Na twee weken ‘personal practise’Gronding helpt om te voelen en te laten gaan |


Dokusan, het onderhoud met de leraar

Dokusan - Diana Vernooij op Zenretraite - In de Zendo

De zendo is een Japanse meditatieruimte. In het Zen boeddhisme is een zendo een spirituele dojo, letterlijk “plaats van de weg”, waar de zittende meditatie wordt gepraktiseerd.

Dokusan is het onderhoud met de leraar tijdens je zenretraite. In de stilte komen alle ongemakken en spoken te voorschijn. Dat is je praktijk, en in het onderhoud stel je je vragen. Wat is je beoefening nu, wat is het belangrijkste op dit moment. Als ik erover na ga denken komt er niets. Nee, de opdracht is ermee rond te lopen, met die vraag. “Wat is de belangrijkste kwestie in mijn beoefening?” Dat wil zeggen, ik ga de stilte gebruiken om deze vraag te herhalen zonder een antwoord te zoeken. Gewoon herhalen en ontvankelijk zijn voor een antwoord, alsof het door iemand anders aan me verteld zal worden.

Dan word ik getroffen door de gesproken woorden van de Shuso bij haar installatie aan het begin van de drieweekse Ango*. “I am not ready for this, this is a too big responsability.”. Zoiets kan je formeel uitspreken, als uiting van je bereidheid om nederig te zijn. Maar Amie zegt het oprecht, zacht, vriendelijk, terwijl ze daar staat in vol ornaat, wetend dat ze de opdracht gaat accepteren. “Ik doe alles nog fout, mijn raksu zit nog steeds verkeerd.” “Dat is precies wat we nodig hebben” zegt Kathie, een leider van de Ango, “Jij helpt de sangha en de sangha helpt jou.”

Dit raakt mij. Ik moet lachen en tegelijk biggelen er tranen over mijn wangen. De vriendelijkheid waarmee zij haar twijfel onder woorden brengt is ontwapenend. Kan dat, kan je zo vriendelijk zijn tegenover je angst dat je de verantwoordelijkheid niet aankan?

In de meditatiepraktijk weet je dat al je gevoelens altijd over jezelf gaan, over je eigen overtuigingen. Als iets je raakt, onderzoek dan wat dat over jou verteld. Ik besef dat het de ontspanning is die tranen brengt, de mogelijkheid van een andere weg dan die ik altijd ging. De aanmoedigingen dat ik het kan, de ervaring dat ik het kan: die waren er altijd. Toch heb ik altijd dat gevoel dat de dingen die ik graag wil te zwaar zijn voor me. Op allerlei manieren heb ik mij in het leven daar doorheen geslagen, meestal met groot lef, in vol ornaat. Soms in gevecht met anderen die zouden denken dat ik het niet aankan, soms boos op mezelf. Soms wakker liggend en doodsangst uitstaande, en het toch doen. Vaak aangespoord door anderen ging ik de dingen aan. Ik weet hoe ik een harnas aan kan trekken en op weg kan gaan op mijn ros. Maar kan het ook zonder gevecht, zonder boosheid? Kan het in contact met anderen, zachtmoedig stuntelend? Kan ík dat ook?

Ik besef dat dit mijn beoefening is van het moment, mijn belangrijkste kwestie. Dit is de vraag die ik in dokusan ga voorleggen.

Diana Vernooij

*) Ango betekent: in rust verblijven. Die traditie gaat terug tot Shakyamuni Boeddha die jaarlijks tijdens het regenseizoen in de zomer een periode van rust invoerde: hij trok zich met zijn leerlingen terug op een afgelegen plaats om er intensief te mediteren en zijn onderricht te geven.
(Bron: http://www.zenhalle.be)

Op 29 maart vertrok Diana Vernooij voor twee maanden naar de Verenigde Staten. Gedurende zeven weken verblijft zij in het Upaya Zencentre in Santa Fe. Diana volgt drie weken zenretraite en aansluitend een training ‘Being with Dying’, olv. Joan Halifax. Vanuit haar verblijfplaats doet zij verslag van haar leerervaringen.


Lees ook: Een zenweekend koans | Negen dagen Sesshin | Vrouwen: persoonlijk verslag uit Upaya | Seider, volle maan en zenSesshin II – Na twee weken ‘personal practise’Gronding helpt om te voelen en te laten gaan |


Een zenweekend Koans

Rotsformatie, Santa Fé, New Mexico. In het Upaya Zen Meditatiecentrum verdiept Diana zich onder andere in de betekenis van koans

Schilderachtige rotsformatie in Santa Fé, New Mexico.

Op 29 maart vertrok Diana Vernooij voor twee maanden naar de Verenigde Staten. Gedurende zeven weken verblijft zij in het Upaya Zencentre in Santa Fe. Diana volgt drie weken zenretraite en aansluitend een training ‘Being with Dying’, olv. Joan Halifax.
Vanuit haar verblijfplaats doet zij verslag van haar leerervaringen.


Het is mijn eerste weekend hier in zenklooster Upaya, Santé Fé in New Mexico van een langer verblijf.
Koans ben ik altijd uit de weg gegaan. Mij veel te orthodox.

De traditionele leer is dat je een koan opgedragen krijgt. Je verdiept je erin en moet een antwoord geven op de vraag waar het om draait. Je komt bij de leraar, geeft je antwoord en hij zegt dan dat het fout is en klingelt zijn bel en weg ben je. Tot je het, misschien na maanden pas, juist hebt: volgende koan. Ik zie er het nut niet van.

Nu lezen we groepsgewijs een koan. Dit is zo’n koan, een beetje een makkelijke om mee te beginnen:

Yunyan asked Daowu: “What does the Bodhisattva of Great Compassion do with so many hands and eyes?”
Daowu said: “It is like someone reaching out for the pillow at night.”
Yunyan said: “I understand”
Daowu said: “How do you understand?”
Yunyan said: “All over the body is hands and eyes.”
Daowu said: “You said a lot there, but you got only eighty percent.”
Yunyan said: “What about you, elder brother?”
Daowu said: “Throughout the body is hands and eyes.”

De leraren geven basisinformatie, kennis van de context als belangrijke richtingaanwijzers in het begrijpen van het verhaal. Hier gaat het om twee bevriende leerlingen die elkaar bevragen om tot meer inzicht te komen. De Boddhisattva moet je zien als een verlichte leraar die blijft terugkeren naar de wereld om anderen te helpen. De heilige van de grote compassie wordt altijd met veel armen en ogen afgebeeld. Dan geven de leraren hun gedachten. Zij begrijpen de koan als een leerweg voor hier en nu. Ze vinden andere aspecten interessant en hebben interpretaties die naast elkaar blijven bestaan. Geen exegese van de ene betekenis. Geen leraar die je wegstuurt als je niet het juiste antwoord geeft. Het verhaal heeft alleen betekenis als je iets begrijpt. Jouw leven is het antwoord. Jij moet de betekenis kunnen leven.

Ik begrijp deze koan zo: Je lichaam heeft niet overal handen en ogen maar ís overal ogen om te zien en handen om te geven. Je oren, buik, je voeten, alles is om mee waar te nemen en mee uit te reiken naar een ander. ‘s Nachts in je halfslaap tast je naar wat zacht is. Zo kun je uitreiken naar de noden van de wereld als je wereld niet meer om je eigen kleine zorgen draait. Als je het lijden in de wereld ziet, kun je niet anders meer dan zien en geven wat je kunt geven.

Diana Vernooij

Op 29 maart vertrok Diana Vernooij voor twee maanden naar de Verenigde Staten. Gedurende zeven weken verblijft zij in het Upaya Zencentre in Santa Fe. Diana volgt drie weken zenretraite en aansluitend een training ‘Being with Dying’, olv. Joan Halifax. Vanuit haar verblijfplaats doet zij verslag van haar leerervaringen.


Lees ook: Dokusan, het onderhoud met de leraar | Negen dagen Sesshin | Vrouwen: persoonlijk verslag uit Upaya | Seider, volle maan en zenSesshin II – Na twee weken ‘personal practise’Gronding helpt om te voelen en te laten gaan |


Lenteboeket

Ik zit in mijn werkkamer vlak achter de oude Westfriese Omringdijk te werken.
Onze buren en Marleen hebben van de voorzijde van de dijk een soort Keukenhof gemaakt door alle bolletjes in de grond te stoppen die je maar kunt bedenken in deze tijd.
Sneeuwklokken, krokussen, witte narcissen, gele narcissen, roze hyacinten en blauwe hyacinten, blauwe druifjes etc. Daarbij staat er nog een prachtige forsythiastruik te bloeien.

Verlegen
Dus we hebben een prachtig uitzicht en ik helemaal. Net als ik even opkijk komen er twee meisjes langs. De een staat wat verlegen te kijken, de ander heeft al het begin van een prachtig lenteboeket in de hand. Ze gaat daadkrachtig verder met plukken in ons tuintje.
Met zorg kiest ze de verschillende bloemen uit voor haar ruiker.
Ik veer op om haar te vertellen dat dát toch niet te bedoeling is van dit mooie dijkje.
Maar ga dan weer even zo snel zitten, wat zal ik haar plezier bederven.
Ik zie dat ze met zorg bezig is, hier een bloempje, daar een en het geheel maakt geen inbreuk op onze bloemenweelde.
Ik kan mij nog herinneren dat ik ook zo iets wilde doen, maar nooit durfde omdat er dan altijd wel iemand de deur uitstoof om mij terecht te wijzen.

Bloemen plukken
Ik blijf zitten en geniet van het gezicht, een meisje dat aan het bloemen plukken is, voor wie zou het zijn? Voor haar moeder of haar vader, voor haar zieke oma of opa, je kunt er allerlei fantasieën op los laten.
Het is een mooi boeket geworden en ze stapt er blij mee weg.
Wat heerlijk dat zij wel durfde te doen wat ze wilde: een mooi boeket maken voor iemand van wie ze houdt.
Mooi lenteweer en geniet van alle bloemen!

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Poezenoppas

Toen mijn vrouw en ik elkaar ontmoetten, was zij net van plan om een nieuw katje te nemen. Haar kat was overreden en zij wilde graag weer een nieuwe huisgenoot. Zonder dieren is het zo stil in huis. Ik moest helaas direct zeggen dat zij moest kiezen voor een kat of voor mij, want alletwee gaat niet zo goed samen.

Ik ben na 15 jaar een heerlijke rode jeweetwel kater te hebben gehad, ernstig allergisch geraakt voor kattenharen. De laatste jaren van mijn Tommy had ik wel wat minder lucht als gebruikelijk en ik dacht dat het kwam door de ouderdom en alle losse haartjes. En wegdoen, ho maar natuurlijk. Maar toen hij overleden was, kreeg ik weer heerlijk veel zuurstof in de longen. Dus na nog één keer een logeerpartij van een andere kat, wist ik het wel. Dit niet meer. En dat terwijl ik zo dol ben op dieren.

Nu hebben vriendinnen van ons twee jonge katjes en dat is ontzettend leuk. En zij wilden na 6 maanden ouderschap wel weer even de Noorse sneeuw in. Maar ja, hoe moet dat?  Mijn vrouw is permanent bij de katjes en ik wilde ook. Nu blijkt dat na een middag, avond en nacht het toch niet zo gezond voor mij te zijn. En warempel, wij zijn er helemaal van ontregeld.

Vanmorgen zei ik: we gaan leuk afspraakjes maken met elkaar. Maar gek is het wel na ruim 3 jaar samenwonen.
Morgen komt ze na de viering naar mij toe en komt ze bij mij eten. Hoe we het de rest van de week doen, zien we wel. Het lijkt wel verkeringstijd en dat is ook weer spannend.
Zo kunnen kleine katjes heel wat teweeg brengen in het leven van twee volwassen vrouwen.

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Sterk en dapper

Sterk en dapper, dat is thema van de 40-dagentijd voor Pasen in de protestantse kerk. En ook ons thema hier in Hoogkarspel en Westwoud. Beelden genoeg bij deze twee woorden: sterk en dapper, niet alleen bijbelse beelden van Jezus die getergd wordt in de woestijn door de duivel, maar ook blijft bij waar hij voor staat.

Verweer
Maar ook hedendaagse plaatjes, teksten, filmpjes uit het dagelijks leven trekken aan mij voorbij.  Want wat zijn er veel mensen die sterk en dapper de slechte boodschap over hun gezondheid aannemen! Wat zijn er dappere mensen die zich te weer stellen tegen politici die oproepen tot discriminatie en racisme, tot haat en antisemitisme, tot uitsluiting van elke gelovige moslim. Wat zijn mensen sterk en dapper in hun verweer tegen onderdrukkende regimes en wat gaan vrouwen en meisjes in ontwikkelingslanden sterk en dapper  voor onderwijs en ontwikkeling.
Wat een sterke en dappere kinderen zijn er op deze wereld en in ons dorp, na tegenslagen en soms met angst in hun lijf, maar ook weer vrolijk stappen zij de wereld in. Wat vechten Indianen voor hun heilige grond waar nu een pijpleiding over gaat lopen. Ze vechten in het grootste democratische land van de wereld tegen een president die op een vreselijke manier over vrouwen spreekt en ze ook zo bejegend.

Onder druk
Daar in het land waar voor velen in de jaren 50 en later de vrijheid begon, staan vrijheid van pers en het vrije woord onder druk en toch blijven overal journalisten opstaan om de waarheid boven tafel te krijgen.

Schrijvers, dichters, kunstenaars krijgen weer een rol in het ontmaskeren van het kwaad in de wereld. Het is een tijd om sterk en dapper te zijn en niet te duiken en angstig te worden.

Want er zijn heel veel mensen van goede wil in deze wereld. Goddank!

Ds. Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Blijf in de liefde

Wat is het toch moeilijk om in de liefde te blijven?
Als iemand je pijn doet of als je gekwetst wordt door een ander. Dan gaan alle stekels recht overeind. Dan heb je de neiging om terug te slaan. Om te zorgen dat die ander het ook voelt wat hij jou heeft aangedaan. En dat leidt vaak nergens toe, want dat is vaak het begin van onduidelijke conflicten en ruzies. Gebaseerd dikwijls op oude pijn, misschien zelf wel kinderverdriet.

“Au”
En wat is het moeilijk om tegen iemand te zeggen: “Au, dit doet zeer, kijk naar me en kijk naar jezelf wat je met mij en met jezelf doet”. Hoe moeilijk is het om in verbinding te blijven op zo’n moment. Je hoopt dat jij zelf ervan leert en de ander ook. Als volwassene weet je al lang dat het niet helpt om te pingpongen met elkaar: welles nietes is een groot gat, een mega valkuil en het begin van een echt conflict. Ik heb geleerd dat ik op tijd moet stoppen, maar dan nog gaat het wel eens mis.

Gelijk hebben of krijgen
Ik heb geleerd dat gelijk hebben/krijgen geen kostbare waarde is, maar respect voor de mening en de  gevoelens van de ander wel. In kerk en samenleving, thuis, op school, op je werk en in het buurthuis is het de kunst om in de liefde te blijven en rechtvaardig te zijn. Sommige mensen hebben daar een talent voor. Die dragen de liefde aan bij bosjes, maar weten ook wat recht en krom is. Zij hebben vaak veel over en anderen, ikzelf ook, doen er voordeel mee.

Koester die mensen in je omgeving, herken ze in je buurt, zet ze in het zonnetje in je familie, want die combinatie van liefde en rechtvaardigheid is goud waard.

Ds Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Uitzwaaien

Ze is bijna 26 jaar, dapper en moedig stapt ze de wereld in, heeft alles achter zich gelaten.
We staan op Schiphol met familie en vriendinnen en genieten nog even van elkaars gezelschap.
Iemand vraagt: “Heb je je sleutels?”
“Welke?” is het antwoord.
Haar huis is opgeruimd, de fiets is verkocht en dan heb je niet één sleutel meer. Moeilijk voor te stellen voor ons mensen die toch wel leven met enig bezit.

Ontmoeting en samenzijn
Ze gaat naar Suriname om daar te wonen en te leven. Het land waar ze zich gelukkig voelt door de temperatuur, door de mensen, het gebrek aan agendadruk, de tijd voor ontmoeting en samenzijn.
Ze gaat vrijwilligerswerk doen en uitrusten van een lange en intensieve periode met veel werk en zorg.
En ze gaat op zoek naar haar passie in het leven, alle diploma’s zijn opgeborgen in een verhuisdoos, want die hebben haar nog niet gebracht bij wat ze werkelijk wil.

Erwtensoep
Een van de vriendinnen zegt: leef je dromen!
En dan is het zover, tranen vloeien en met een dikke brok in mijn keel, zwaai ik haar uit.
De ‘kleine’ die geen kleine meer is, maar een vrouw van de wereld die kiest voor een eigen bestaan op een andere plek in de wereld, ver weg van dat koude Holland.
Hoewel ze bij onze laatste lunch wel erwtensoep nam, nog even dat lekkere Hollandse eten…
Communicatie kan tegenwoordig over de hele wereld zelfs met beeld, maar wat zal ik haar missen.
Maar wat het belangrijkste is, is dat zij heel, heel blij is daar.

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Trots en blij

Marina Slot in item op RTV N-Holland, 16 januari 2017

© RTV Noord-Holland

Vorige week was ik zomaar even op tv, bij Noord-Hollandse Buurten van RTV Noord-Holland. Omdat ze in ons buurtje in Oud Hoorn langskwamen en daar ook o.a. een dominee met haar vrouw hadden gespot. En tot mijn verbazing en blijdschap kreeg ik de leukste reacties: blije reacties van bewoners van het Noorderlandhuis tijdens de viering van afgelopen donderdag, een telefoontje van een gemeentelid, een lid van de RK kerk op het parkeerterrein in Hoogkarspel, appjes. en reacties op Facebook van collega’s, oud-collega’s, gemeenteleden en parochianen uit Westwoud en Hoogkarspel. Trots en blij dat hun dominee, de dominee van het dorp zo mooi gefilmd is.

Liefde van God
Dat roept dankbaarheid op bij mij, ik voel me onderdeel van het grotere geheel van de kerken en de dorpen…
En ik voel ook dat ik bezig mag zijn met de liefde van God en dat mensen er wat aan hebben in hun dagelijks leven. Niet alleen jullie zijn trots en blij, maar ik ook.
Trots op de mensen in het dorp, op de bijzondere en inspirerende gesprekken, activiteiten en (oecumenische) vieringen, op wat we allemaal hebben bereikt met elkaar in de afgelopen jaren.
De verbinding die er weer is en de gemeenschap die zichtbaar en voelbaar is.
Een van mijn collega’s noemde dat wij toch wel een hechte gemeenschap zijn, en dat doet goed, heel goed. Bedankt! Allemaal!

Ds Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Reportage terugkijken op RTV N-Holland (vanaf 08:15)

– – – – – – –

Naschrift bij de vorige column Het wonder van Wittem.
Ik heb aan de kloosterboekhandel mijn column gestuurd met de vraag of ik het boekje over de werken van Barmhartigheid kon betalen.
Als antwoord kreeg ik onderstaande mail terug.

Beste Marina!
Dank voor dit mooie verhaal!
Er zijn nog eerlijke mensen in deze wereld en dit is in inderdaad een wonderlijk verhaal. U komt ongetwijfeld nog eens in Wittem. Dan komt het wel goed. Voor nu schenk ik U dit boekje en hoop dat U nog lang door mag gaan met uw goede en belangrijke werk!
Met veel groeten, G. Prickaerts

Het wonder van Wittem

jaar-van-de-barmhartigheidVlak voor de grote kerstdrukte waren wij even een paar dagen in Limburg en bezochten de abdij van Wittem. De expositie van kerststallen stelde ons in staat om de prachtige, indrukwekkende bibliotheek te bekijken van dit immense klooster.
Vanuit dit klooster is de missie en evangelisatie van Brazilië, Argentinië en Japan grondig aangepakt. En als je nu bedenkt dat er nog 5 broeders wonen in dit gigantische complex, is dat wel een enorme teruggang.
De vieringen in het nieuwe kerkgebouw worden druk bezocht, een groot parkeerterrein vol auto’s en het was dringen bij de reserveringen voor de kerstnacht en kerstochtend vieringen.

Barmhartigheid
Een hele mooie abdijwinkel bevatte prachtige kaarten, kalenders en boeken, up to date theologie, een lust voor het oog.
Eén boekje viel me op omdat het als titel had het ‘Jaar van de Barmhartigheid, tien verhalen als opstap.’ Ik heb het niet opgepakt, maar mijn gedachten gingen er wel naar uit, omdat wij in 2017 als thema voor de oecumenische vieringen in Westwoud de werken van Barmhartigheid hebben uitgekozen.

Wonder
Na een mooie ochtend van kijken in de oudere kapellen en kerken van het klooster, kwamen we thuis in ons logeeradres en wat een wonder! Dat kleine boekje over Barmhartigheid bevindt zich in de tas van mijn vrouw. Ik zeg nog: heb jij dat voor mij gekocht? Maar ze zegt: nee, ik heb alleen kaarten gekocht in de winkel.
Ik kijk in het boekje en zie de inlegger met prijs er nog in zitten.

Is dat nu geen wonder, ik heb een mooi boekje meegekregen en moet ik het nu wel of niet betalen? Want dit wonder kost wat!
Ik wens u een wonderlijk mooi en gezond Nieuwjaar toe en veel Barmhartigheid die je zo maar toevalt. Ik heb ervaring!

Ds. Marina
marinaslot@kpnmail.nl