Vriendendag

Afgelopen week ontdekte ik weer dat voor veel mensen de Koningsdag een vriendendag is geworden. Naast alle leuke, interessante en waardeloze rommel, opruimhandel van de vrijmarkt en de spanning van het koopjes jagen, is er die dag heel wat met vriendengroepen ondernomen, gegeten, gedronken en gefeest.  Op Facebook zag ik ook heel wat voorbijkomen. Maar ook zelf beland ik op Koningsdag ( ik moet nog steeds wennen aan de naam!!) altijd op een terras en dan is het net zwaan- kleef- aan. We begonnen met onze dochter en toen een vriend gebeld en daarna voegden twee vriendinnen zich bij ons. Het is zo gebeurd en het is altijd een spontaan gebeuren.

Spekglad
Goed om elkaar te zien en te spreken, want onze vriend was door het oog van de naald gekropen: hij had een ernstig auto-ongeluk gehad in de Italiaanse bergen. Van de weg geraakt bij een regenbui na lange droogte, het gevolg was een spekgladde weg en hij lag binnen de kortst mogelijke tijd onderaan de berg met veel terrassen. Van zijn nieuwe auto bleek niet veel meer over te zijn. Ik had bijna een 2e column geschreven met de titel ‘Het is goed afgelopen’
Op zo ’n moment gaat er zoveel door je heen, het had ook anders af kunnen lopen en dan hadden we niet zo gezellig bij elkaar gezeten.

Vriendschap is iets bijzonders, het is anders als partnerschap, maar vrienden zijn onmisbaar. Ze kennen je vaak een lange tijd, en ze kennen je dikwijls intensief, want met vrienden maak je wat mee. In goede en in kwade dagen ben je bij elkaar en staat elkaar terzijde.

Veilige haven
Ik sprak deze week ook mensen die hun vriend hebben verloren, en dan praat je over een periode die je afsluit, herinneringen die opkomen aan lief en aan leed. Aan dat jij er voor die ander moest zijn, maar ook dat die ander er voor jou was. Aan vrienden heb je soms ook veel te danken, een huis, een plek, een veilige haven waar je even rusten kunt.
En dat mag je best eens vieren, want het is niet zomaar dat mensen met je meelopen, jaren met je door het leven gaan. En soms ben je wel eens een beetje narrelig op elkaar of je wilt hem of haar effe niet zien of horen. Want je laat je nog wel eens gaan in vriendschappen, daar moeten ze tegen kunnen. Ik heb met mijn beste en oudste vriendin afgesproken dat we nooit meer ruzie maken, zeker geen ruzie waarbij je bij elkaar wegloopt, want dat is zonde van onze tijd die we samen hebben.

Zo werd die Koningsmiddag op dat terras een bijzondere middag, we hadden wat te vieren, onze vriendschap en dat we met elkaar door gaan.

En de zon scheen en de wijn was lekker…..

Ds Marina                             
marinaslot@kpnmail.nl

Paradijsvogel

Ik ben altijd aan het speuren naar een nieuw onderwerp voor mijn column en vandaag kwam het zomaar de trein binnenlopen.

Een dame in rood leer in groen en zwart gehuld, met lang geverfd haar tot op de billen, grote opzichtige ringen aan 6 vingers en een make-up waar je u tegen zegt.
Mijn vrouw zei fluisterend, dit is ‘de vrouw van…’ en natuurlijk dachten wij beiden onmiddellijk aan wijlen Anton Heijboer, onze beroemde Landsmeerse kunstenaar en vrouwenliefhebber. Dit moest een van zijn bruiden zijn of toch niet…..

Ik keek nog eens een paar keer opzij, maar zij verblikte of verbloosde niet en de rest van de coupé viel gewoon in slaap zoals dat gebeurt in de spits na een lange dag hard werken. Een opvallende paradijsvogel in een grauwe, grijze forenzenmassa.

Poederdot
Ze deed mij denken aan Poederdot oftewel de koningin van Voorburg die in mijn jeugd door Voorburg fietste en ons als kinderen gefascineerd naar haar liet kijken.
Een vrouw die zich stevig opmaakte, zich kleedde in veel rokken en tule met hoeden met grote voiles en zich voortbewoog door de straten van Voorburg op een grote opoefiets met haar hondje in de mand achterop. Poederdot was haar bijnaam omdat ze op haar gezicht vele lagen make-up aanbracht. En omdat de poederdons veelvuldig werd gehanteerd. De koningin werd met ontzag bekeken door ons kinderen, maar ook wel gepest, omdat ze er zo bijzonder uitzag. Mijn vader sprak over de freule, eveneens een bijnaam van haar.

Toen ik de koningin van Voorburg googlede, kwam ik warempel een heel mooi filmpje tegen over deze vrouw, een rijke vrouw, een begaafde zangeres van weleer.
Een leven dat aan je voorbijtrekt en ineens begrijp je veel meer waarom ze was zoals ze was. Soms komen er van die kleurrijke mensen voorbij in je leven en je weet niet waarom ze zo zijn geworden. Nog zo’n vrouw was Mathilde Willink, de vrouw van de kunstenaar Carel Willink. Vaak zijn ze verbonden aan een kunstenaar en zijn ze zijn levende schilderij, lijkt het wel.
Boeiend is het om eens verder te kijken naar het leven wat zo iemand heeft geleid. En waarom ze zo excentriek zijn geworden als ze zijn.

Vrijheid
Elk dorp en elke stad heeft er wel een of twee, en het zegt iets over de vrijheid in het dorp of en hoe zo iemand er kan leven. In de jaren 50 van de vorige eeuw was alles wat er een beetje anders uitzag raar, vreemd. Wíj zijn intussen al wel gewend aan andere verschijningen, mensen die zich op een bijzondere manier uitdossen omdat ze dat gewoon mooi vinden.

Intussen is in Hoorn het seizoen weer begonnen van de aankomst van de witte vloot, de grote witte boten, flats op het water, die aanleggen bij het Oostereiland.
Zij brengen veel toeristen naar Hoorn, veelal  Amerikanen, die elke dag bij ons over het dijkje tussen het Oostereiland en het Visserseiland stampen op weg naar de bussen naar Marken, Volendam, tulips en cheese.
En als ze terugkomen, zie je dat het ook best vermoeiend is om toerist te zijn.
De meesten kijken niet meer op of om en sjouwen langs op weg naar de boot, naar een maaltijd met een strijkje en dan naar bed om wakker te worden in weer zo’n beautiful town anywhere in Europa. Zij kijken hun ogen uit en wij ook, het is kijken en bekeken worden en vooral ook veel fotograferen. Wij weten nu al dat we ergens op een Amerikaans fotoavondje langs zullen komen.
Wij gaan er echt voor zitten, want ook daar zitten soms paradijsvogels bij. Zouden ze allemaal naar Europa komen? Om het leven hier wat kleurrijker te maken?

Ken jij zo’n paradijsvogel en weet je waarom zijn of haar veren gekleurder zijn dan de onze?

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Het is goed afgelopen

Ik loop over het Grote Noord, net mijn vrouw uitgezwaaid. Ze gaat naar Utrecht naar het hospice, waar een oude vriend ligt van haar, die nu ook een goede vriend van ons is geworden. Hij zal deze week overlijden aan slokdarmkanker. Ik loop in gedachten en zie opeens mijn vriendin Gerda langs schuiven in haar scootmobiel. Ik roep blij: Dag Ger!! Ze stopt abrupt. Maar heeft net zomin als ik gezien dat er vlak achter haar een bestelbus rijdt. Ik zie tot mijn grote schrik  mijn vriendin die net zondag feestelijk 75 jaar is geworden in botsing komen met de bus. Het is een soort slow motion film. Hij duwt haar langzaam naar voren.

Ik zie dat het mee gaat vallen, maar ik schrik me wel een ongeluk.

Zo is het dus niet ongevaarlijk om iemand zomaar te groeten. Na een gesprekje met de onwillige chauffeur krijgen we toch ook zijn achternaam en telefoonnummer.  Natuurlijk bied ik mijn vriendin aan om even bij te komen bij een kopje koffie of meer. Ze is redelijk cool, maar meestal komt de klap pas later. Het is goed afgelopen daar drinken we op. Want dat kunnen veel mensen ons niet nazeggen.

Barcelona
De afgelopen week is weer een vliegtuig vanaf Barcelona opgestegen De mensen  zaten net zo vol leuke, grappige verhalen als ik een maand geleden. Over al die aparte types die je op de Rambla ziet lopen bijvoorbeeld. Of over die kerk, de Sagrada Familia, die maar niet af komt.

Maar zij hebben niet de kans gekregen om het aan hun familie en vrienden te vertellen. Ze zaten helaas in het vliegtuig dat neerstortte op de kale, koude rotsen van de Alpen omdat de piloot waarschijnlijk het leven moe was en te veel door zijn eigen angsten  werd opgeslokt om nog bezig te zijn met het leven van de 150 passagiers die aan zijn zorgen waren toevertrouwd.

Heel vaak loopt het gelukkig goed af in het leven. Soms niet, soms ben jij aan de beurt, iemand zei laatst tegen mij, de vraag is niet waarom ik wel, maar waarom ik niet?

We zijn er gelukkig aan gewend dat het meestal goed afloopt. Daarom is het ook zo moeilijk om te accepteren als het niet goed gaat.

We leven in de week voor Pasen, we leven in deze week mee met de laatste dagen van een bijzonder mens, Jezus van Nazareth.

Het liep met hem niet goed af, of toch weer wel??

Geen verklaring
Pasen is een van die wonderen waar we geen verklaring voor hebben, waar we eigenlijk niks van begrijpen, maar het opstaan en het nieuwe leven wekt ons op. En in deze week beseffen we ook  weer hoe gewoon het is dat er licht en donker in ons leven is.

Bewust toelevend naar Pasen, ga je mee in het feest van Palmpasen, in de bijzonder emotionele maaltijd van Jezus met zijn vrienden, we staan met zijn allen onderaan het kruis met zijn moeder Maria en de andere vrouwen die hem trouw blijven tot in en tot na de dood en dan ontmoeten we hem op Paasmorgen in de tuin. Herkennen wij hem of niet?

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Column over Passie

Vanmiddag de film ‘Erbarme dich’ bekeken over de aria Erbarme dich uit de Mattheus Passion van Johann Sebastian Bach.
Een film die ontroerde, raakte niet alleen door de fantastische muziek maar ook door de menselijke maat die verbonden wordt aan de goddelijke muziek van deze Passie. Menselijke verhalen over lijden, verlies, rouw, ziekte etc ; de toeschouwers zijn daklozen van het koor de Straatklinkers uit Amsterdam. Zij zingen ook mee en vol overgave, het lied ‘O hoofd,  vol bloed en wonden’.
Maar ook het persoonlijke verhaal van de schrijfster Anna Enquist over het verlies van haar dochter Margit, de dirigent Pieter Jan Leusink die vertelt over zijn religieuze achtergrond en over het lijden dat dat teweeg heeft gebracht in zijn leven en dat van zijn zoon. Een Italiaanse danser, de musici die elkaar tegemoet zingen en spelen.

En dit alles roept bij mij veel op. Want zoals bij velen heeft de Mattheus Passion een geschiedenis.
Terwijl mijn vader in het ziekenhuis stierf en wij ons dat nog niet bewust waren, luisterden wij vol verdriet naar het slotkoor ‘Wir setzen uns mit Tränen nieder’.

Verdriet lostrillen
De woorden over verdriet, angst voor verlies klinken in onze ziel doordringend door en trillen het verdriet los dat ergens zit.
Tranen wellen in ons op en wij worden bewogen door de Passie van Bach. Passie die tegelijk ons lijden maar ook ons  verlangen raakt. Want wat raakt ons het meest, verdriet over verlies van liefde, verlangen, intimiteit, en dat is wat de Mattheus Passion  ons geeft.

Ieder van ons heeft bij dit oerstuk uit de klassieke muziek een herinnering. Velen kunnen het hele oratorium uit hun hoofd zingen. En er is geen land waar deze passie zoveel fans heeft als Nederland. Op weg naar Pasen is het een mooie inleiding om de Passie te beluisteren, te lezen, tot je door te laten dringen. Want de versie van Bach van het Lijden van Jezus heeft zoveel raakvlakken met ons leven, ons lijden, onze angsten voor ziekte en dood, dat Pasen steeds levendiger wordt.

Grote bevrijding
In mijn leven wordt Pasen en de tijd ervoor vaak gekenmerkt door het bewust leven van diepe dalen en grote bevrijding. Het is alsof de werkelijkheid nogmaals laat zien dat het proces van diep lijden en weer opstaan zo menselijk en zo dagelijks is, dat je er verbaasd over bent.  En dan weet  ik weer dat Pasen niet alleen beperkt is tot deze tijd in het voorjaar, maar dat we in elke tijd van het jaar ons eigen Pasen kunnen beleven. Elke dag van ons leven zijn lijden en verlossing zichtbaar, voelbaar. En dat is niet hoog verheven en heilig met bijbelse woorden. Dat is van hier en nu, van onszelf en van onze kinderen, onze kleinkinderen.  Van de mensen om ons heen, van arm en rijk, van vrouw en man, van donker en licht.

Ik wens ons allemaal een bijzondere overgang van donker naar licht.

Ds Marina
marinaslot@kpnmail.nl

‘Familie’

Door Barcelona slenterend, kom je overal Gaudi tegen, de wereldberoemde architect die eerst een aantal wereldlijke gebouwen en objecten heeft gemaakt met veel fantasie en creativiteit en daarna aan zijn levenswerk is begonnen. De Sagrada Familia, een kerk die zijn evenknie niet kent, een kerk die gebouwd is met alle vormen en beelden die de natuur ons schenkt. De kleuren van het licht, de vormen van bomen, bloemen,  vreemde wezens… je kunt het zo gek niet bedenken of het is er. En natuurlijk in het middelpunt van alle uitbeeldingen, de heilige familie! Natuurlijk het beeld van baby Jezus, zoals ik laatst een meisje van 3 jaar hoorde zeggen. Maar ook met Jezus als leerling timmerman achter zijn vader. Een familie zoals die van jij en ik, een menselijk geheel en een uitgebreid tafereel.
En als je dát bedenkt, hoe Jezus is opgegroeid in een gezin van timmerlieden en ambachtswerkers, dan wordt het ook heel gewoon.

Koek en ei
Net zoals wij bijna allemaal  opgegroeid zijn in een gezin, waar je kennis en ervaring hebt opgedaan. Het gezin, waar je datgene is voorgeleefd, wat je ouders en eventueel je oudere broers en zusters goed konden of waar ze van hielden. En dat kan goed gegaan zijn of niet. Want  als je er eens over gaat praten, is het lang niet altijd koek en ei in families. Ruzies, onenigheid, soms over geld, maar vaak over niks, dikwijls weet je niet eens meer waar het begon.

Onenigheid
Ikzelf heb ook zo’n familiegeschiedenis van een goed en veilig gezin, waar opeens de twist en onenigheid binnensloop. En waar het over ging, dat wist niemand meer. En ook al ben je zelf geen onderdeel van het conflict, je hebt er toch onder te lijden.
Mijn ervaring is dat tijd soms wonden heelt, dat het conflict kan uitsterven, letterlijk en figuurlijk, want er zijn dragers van de haat die zich dat vaak niet bewust zijn. Die graag wel liefde willen geven, maar niet meer kunnen in de gegeven omstandigheden.
En er was één die ons door zijn dood tesamen bracht, mijn neef die kanker kreeg en zei: ik doe er niet meer aan mee, aan die waanzin van dat alles apart moet en dat de een de ander niet meer wil zien. Hij leefde de liefde als voorbeeld en wij keken ernaar.
Op zijn begrafenis zaten we onwennig maar goed bij elkaar en zo kwam er weer liefde binnen. Verbinding en warmte kregen weer de kans bij de Slotjes. Gelukkig is mede door hem  bij ons in het gezin (wat er nog van is overgebleven) de onenigheid weggewaaid, overgegaan. Er is weer openheid en bereidheid om lief te hebben.

Pasen
Het lijkt wel al Pasen als ik dit vertel, maar Pasen is er elke dag, je kunt elke dag opstaan uit de dood van haat en oorlog, van ruzies en conflicten en een andere kant opgaan. De kant van het leven en van de liefde. Dan heb je ook hier kans op een heilig familieleven. En hoef je er niet (hoewel mooi) een kerk voor te bouwen.

Ik wens ons een gezegende tijd op weg naar Pasen.

Ds.Marina  
marinaslot@kpnmail.nl

Het  roer om

We hebben besloten om een hond te nemen, een allergievriendelijke Australische labradoodle  omdat ik last heb van allergie voor huismijt. Ook katten zijn voor mij nogal gevaarlijk als ik er zonder pil op af ga.

Toen mijn vrouw en ik elkaar ontmoetten, was zij net van plan om een nieuwe kat op te halen. Maar ja, het bleek een keuze te worden, of een nieuwe vrouw of een nieuwe kat. Gelukkig voor mij is de keuze op mij gevallen!

En dan opeens belanden wij  in een andere wereld: maandag zijn we naar een fokker geweest om een allergietest te doen.
Ik werd bedolven onder honden,  drie stuks in getal en het ging goed. Hoera!  Want onze wens om een kleine dierlijke kameraad in huis te hebben, is er al sinds we dachten over samenwonen.
Door het bezoek aan de fokker ontdekten we een prachtig stukje Wervershoof aan het IJsselmeer, een natuurgebied om heerlijk te lopen. Een plek waar we tot dusver alleen maar hard langsreden.

Facebook
En dan Facebook, we zijn lid geworden van een groep logeer- en gast gezinnen voor Australische Labradoodles en je contactkring wordt zomaar uitgebreid met hondeneigenaren die graag kennis willen maken met een mogelijk lief oppashuis. Wat leuk allemaal!
Er gaat een wereld voor mij open, want ik ben niet opgegroeid met dieren, heb alleen jaren lang mijn kater Tommy gehad. En tot zijn 15e jaar heb ik hem liefdevol verzorgd hoewel hij de laatste jaren van zijn leven voor mij nogal ‘adembenemend’ was.

Wat leuk als je zo’n stap zet in je leven, dat er dan ineens nieuwe mensen, nieuwe wegen, nieuwe omgevingen zich aandienen.
In maart gaan we nog naar een fokker in Friesland. Zij hebben hun autistische zoon enorm geholpen met de hond die de beste maat is geworden van hun jongen. Het kind is opengegaan door zijn hondenkameraadje. Wat is het toch persoonlijk welke keuzes je maakt in het leven en hoe beperkt is je blik soms. Dat besef ik nu maar weer. Het is goed om af en toe het roer eens om te gooien,  je blik te verruimen.

Mooi ook dat de steun en troost die een dier kan geven zo groot kan zijn. Dat heb ik zelf ervaren in tijden van pijn en verdriet. Dan kwam Tommy dicht bij mij en was er voor mij.

Kijk jij ook wel eens naar je eigen leven met de vraag: welk roer moet er om bij mij? Ik wens iedereen een mooie, verfrissende vroege lente toe. Met veel sneeuwklokjes, krokussen, tulpen en natuurlijk lammetjes.
En dan ben ik zo blij dat ik hier dominee ben, want ik sta zo dicht bij de natuur in Westwoud en Hoogkarspel-Lutjebroek.

Ds. Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Evenwichtskunst

– Bij de afscheidsviering van Ton Wiemers, zondag 25 januari 2015 –  

En toen lag ik ’s avonds uitgeteld op de bank met een dekentje over me heen, twee poezen bovenop me die dat geweldig vonden, en een pot thee naast me. Pijn in mijn benen en armen, alsof ik geconcentreerd over een lange richel heb gelopen en nu kan ontspannen. Voorgaan in een afscheidsviering, na het overlijden van een dierbaar mens is lichamelijk slopend.
Ton Wiemers was dinsdagavond overleden, meldde Carla, zijn vrouw, mij. We hadden al een jaar of twee jaar geleden afgesproken dat ik samen met Juut Meijer van De Dominicus de afscheidsviering zou leiden. Het liefst in De Duif, dat was immers zijn geliefde kerk, nee sterker: De Duif was zíjn kerk. En omdat ik 27 jaar geleden door hem naar De Duif ben gestuurd is het ook mijn geliefde kerk.

Voorgaan is één ding, doopvieringen voorbereiden, trouwvieringen voorbereiden, daar neem je de tijd voor. Je spreekt af, je hebt een lange voorbereiding en langzaam vormt zich een feest. Maar een afscheidsviering voorbereiden is een hogedrukketel van 4 dagen. Intenser kan ik me niet voorstellen. De dood nabij weten, het verdriet zien van wie achterblijft, je eigen oude herinnering aan afscheid en dood weer voelen en het leven van de overledene overzien. Dat alles ingebed in dingen regelen, mensen betrekken en overleggen, inleven, bij elkaar schrapen, boekje maken, organiseren, checken – het instituut koster was zo gek nog niet. Tegelijkertijd probeer ik me terug te trekken om een overweging te maken die staat als een huis. Ik wilde een overweging maken die Ton recht deed, die liet zien wat hij betekend heeft voor de wereld, een overweging die liet zien wie hij was en dat aan de hand van zijn eigen theologische inbreng in De Duif.

Er waren 150 mensen, meer nog, in De Duif. Het waren mensen die wekelijks in een kerk komen, mensen die er nooit meer komen. Hoe betrek je die, hoe neem je gezamenlijk afscheid? Met genoeg God, met niet teveel God, met genoeg emotie, met niet teveel emotie, met genoeg persoonlijke verhalen, met niet teveel persoonlijke verhalen.
Evenwichtskunst.

Liefhebben en Loslaten

‘Je kinderen zijn je kinderen niet’ schrijft  Kahlil Gibran in zijn boek  de Profeet uit 1928 over kinderen. En verder ook:
‘Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.
Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.
Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
want hun zielen toeven in het huis van morgen.‘

Eigen weg gaan
Ik kom er op omdat ik binnenkort  een kindje mag dopen in de Duif en dan komt deze tekst vaak in mij op. We gaan de gehele tekst gebruiken in de viering. En als je aan het begin staat van het opvoeden van zo’n klein mensje, kan je meer indenken, dan dat je voelt en weet wat de schrijver echt bedoelt.
Maar ervaren ouders weten hoe moeilijk het soms is, om én een kind liefdevol  te leiden, én te sturen, maar ook op tijd los te laten, omdat het kind zijn of haar eigen weg mag en moet gaan.
In deze tijd staat het verhaal van de doop van Jezus centraal, ook dit kind is wel een heel eigen weg gegaan en zijn ouders hebben hem dikwijls niet kunnen volgen. Te hoog, te ver, te radicaal, te anders dan ze verwacht hadden.  En dat is iets wat iedere ouder herkent.
Want wat gaat dat kind, dat eens een klein en aanhankelijk/afhankelijk wezentje was,  toch haar eigen gang of wat doet die jongen dingen die zijn ouders niet hadden kunnen dromen.

Anders… beter?
Bij ons is één van de kinderen aan het verhuizen en ook al is hij 28 jaar, toch heb ik de neiging om me ermee te bemoeien. Zou je dat niet anders doen, mijns inziens beter, maar het is natuurlijk nog maar de vraag of het beter is.
Het is de kunst van het leven om regelmatig op je handen te gaan zitten, je tong af te bijten en het jonge spul hun eigen koers te laten varen.
Adviseren mag, bemoeien niet en eigenlijk is dat hetzelfde wat wij volwassenen ook willen.
Behalve als het echt niet goed met mij gaat, dan ben ik  blij als iemand ingrijpt, het stuur even overneemt, maar zeker niet te lang.
Wat luistert het toch nauw, menszijn samen met anderen.
Jong en oud, elkaar in waarde laten, vrijheid in verbondenheid.
Want ik ontmoet vaak mensen bij wie het niet goed is gegaan. Waar de verbinding een strakke, onbarmhartige binding bleek te zijn, waar de zielen geketend zijn geweest en zelfs het lichaam niet van het kind zelf was, maar gebruikt of misbruikt werd door de volwassen ouder (zie tekst Kahlil Gibran). Het is belangrijk om die kleine, goddelijk geschapen mens die aan jou is toevertrouwd te koesteren, lief te hebben en in liefde te laten groeien en bloeien.

Dat maakt het leven van een mensenkind later ook veel makkelijker.

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Terugblik

Elke zichzelf respecterende krant of tijdschrift staat in deze tijd bol van de terugblikken. En je kunt op veel manieren terugkijken naar het afgelopen jaar. De overgrote meerderheid benoemt de rampen, oorlogen en andere ellende in de wereld, er zijn ook veel sport terugblikken over Oranje, over het geheel van het sportieve veld. En er zijn ook altijd terugblikken op wie er overleden is van de Bekende Nederlanders of wereldwijd van mensen die in de schijnwerpers staan.

Maar er was één terugblik die mij opviel. De terugblik op hoe goed het gaat in Nederland en in de wereld. Dat zie je meestal niet in een krant. Meestal worden de drama’s breed uitgemeten en wordt er nog eens een schepje bovenop gedaan bv over ‘waarom het zo lang duurde’ en ‘wat er fout ging!’ En als je dan zo’n positieve terugblik over het Nederlandse en wereldnieuws leest, is het bijna zó vreemd dat je het niet kunt geloven. Klopt dat nu wel? Is dat wel waar?

Twijfel
Dat is op z’n minst vreemd dat je systeem bij positief nieuws eerder in de twijfel schiet dan bij het gewone ‘beroerde nieuws’ van alledag. Voor een dominee die altijd met het goede nieuws van het evangelie bezig is, is dat helemaal vreemd, want je zou toch zeggen dat de blijde boodschap voor mij dichterbij ligt…

Ach, een dominee is ook maar een mens en ik wordt ook gehersenspoeld door alle kranten die elke dag weer mijn deurmat bedekken. Bij terugblikken valt het mij ook op hoe snel ik vergeet: was dát dit jaar, is dát ook gebeurd? Eigenlijk is het wereldje van een mens klein, we kijken met een schuin oog naar de buurt, naar het dorp en naar de rest van de wereld, maar we zien ook een heleboel niet.

Oecumene
Als ik terugblik, denk ik met blijdschap aan de start van de oecumene in Westwoud dit jaar. We gaan als een speer en wat is het leuk om steeds meer samen te doen, een gezonde mix van verschillende tradities houdt je wakker en levendig.
En verder heb ik genoten van al die mooie ontmoetingen met mensen in vreugdevolle en verdrietige omstandigheden. Ik mag overal bij zijn en wat is dat rijk. Dank voor het vertrouwen!

Columns
In dit afgelopen jaar ben ik ook begonnen met het schrijven van de columns en ik hoor van veel mensen dat ze het leuk vinden,dat ze ze  lezen en er veel in herkennen. Dus daar ga ik bloid mee door, want ik geniet van het schrijven.

Ik wens u allen een heel mooie, vrolijke en liefdevolle jaarwisseling en we zien elkaar in 2015.

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

‘Kerst’

Wat is de kersttijd toch een emotionele tijd voor veel mensen: de tederheid van de geboorte van het Christuskind raakt ons en onze samenleving. We gaan bij elkaar zitten, we willen het graag goed hebben met elkaar. De familie moet compleet zijn etc.

Naarmate ik ouder wordt, ervaar ik dat ik meega ik in die trend. Toen ik op kamers woonde, kon ik nog wel net doen alsof ik alleen voor mijn moeder even naar huis ging met kerst. Maar bij ons thuis was het ook niet altijd even gezellig met die dagen. Want sommige mensen passen nu eenmaal niet zo goed bij elkaar, ook niet op een feestje.

Kerststerren
Nu ik als dominee veel bij mensen thuis kom, zie ik dat al die schitterende kerststerren, niet in elk huis schijnen. Juist in deze tijd is het verdriet van mensen zo schrijnend, voor het eerst alleen zonder je man, zonder je vrouw, worstelend tegen een ongeneeslijke ziekte van jezelf of van een geliefde.
Verlies van een geliefde in de kersttijd hakt er zwaar in. Altijd is er de herinnering van die Kerst in tranen en rouw.

Maar ook net zonder werk of al tijden zonder werk en geen geld om iets leuks, lekkers te kopen voor je gezin.

Gelukkig zie ik ook veel mensen die zich verheugen op die tijd, die al maanden bezig zijn met het kerstdiner, met wie we aan tafel gaan.

Ik hoorde van een echtpaar dat hun zoveelste huwelijksjubileum vierde en zij vroegen geld aan hun bruiloftsgasten om voor 10 mensen die alleen zijn een onvergetelijk Kerstdiner te organiseren.

Heel veel mensen zijn bezig met en voor anderen, om alles voor te bereiden, kerstliederen in te studeren, enzovoort.

Ikzelf ben al maanden bezig voor alle kerstvieringen in Hoogkarspel en Westwoud en dat is mooi en intensief. Toptijd voor een dominee.

Veel samen doen, vooruitdenken, taken verdelen, voor de kinder- en jongerenkerst, wie is Jozef en Maria, hebben we een echt kerstkindje???

kerststal-2014

Stoomboot
Heerlijk om te doen, naast het troosten en begeleiden van mensen die het zwaar hebben in deze tijd. Zondag had ik een van de kleinkindjes aan de telefoon: voor een meisje van bijna 3 jaar is het grootste probleem (!) om na die intensieve periode van Sinterklaas de overstap naar Kerst te maken. We hebben ook echt alleen maar over de stoomboot en ‘Dag Sinterklaasje’ kunnen zingen. Toen ik met oma in die prachtige antroposofische winkel de Zaailing in Amsterdam was, wist ik wat te doen.

Ik heb ze ooit een lampje gegeven waar je elk seizoen, elk feest een nieuwe voorkant in kan schuiven. Dus wij hebben spoorslags een Kersttafereel met de geboorte in de stal aangeschaft. Ik hoop dat het meehelpt om de overgang te maken van de ene grote gebeurtenis in dat jonge mensenleven naar de volgende.

Want de geboorte van een kind in een donkere wereld van oorlog en geweld geeft mensen moed voor de toekomst. En brengt zachtheid in de wereld.
Ik wens jullie allen een mooi en gezegend kerstfeest toe.

En je bent allemaal welkom in onze kerken van Hoogkarspel en Westwoud.

Ds. Marina
marinaslot@kpnmail.nl