Kleurrijk Suriname

Als ik terugdenk aan dat land wordt ik altijd helemaal blij, de warmte, de schoonheid, de blijdschap van de mensen. Gelukkig hebben we in de familie van mijn vrouw een Surinaamse tak en het is heerlijk om elkaar te ontmoeten. En nu gaan we in de kerk ook Surinaams…

Eén land centraal
Bij het Wereldgebed dat traditioneel op de eerste vrijdag van maart gevierd wordt, staat altijd één land centraal en dat is dit jaar Suriname. We bidden, we zingen en staan stil bij onze schepping net zoals al die mensen in 183 landen over de hele wereld doen. En wat is er mooier dan dat wij aansluiting vinden  bij leden van de Evangelische Broedergemeente in de voorbereiding van ons Wereldgebed. Wie kent het land, de gewoonten en rituelen beter dan zij die er vandaan komen.

Hapjes en drankjes uit Suriname
Dit jaar wordt de informatie over het land en de overweging verzorgd door Roy Ho Ten Soeng, voormalig burgemeester van onze gemeente. Tevens werken vrouwen en mannen afkomstig uit Suriname mee aan de viering. Op 2 maart om 19.00 u vieren we onder leiding van ds Marina als voorganger een internationale en kleurrijke avond van gebed, zang en ontmoeting. En natuurlijk zullen na afloop de hapjes en drankjes uit Suriname niet ontbreken. Doe je mee met die bijzondere avond?

Zoals altijd is iedereen van harte welkom in onze kerk aan het Raadhuisplein 24 in Hoogkarspel. Ik hoop je te zien.

Hartelijke groet,

ds Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Verwachting

Met jonge mensen die in verwachting zijn, gaat de communicatie eigenlijk maar over een ding: het nieuwe kindje. Natuurlijk zijn er ook nog de andere kinderen die liefde en aandacht krijgen, gelukkig wel. Maar we worden elke keer verblijd met een echofotootje met een klein wezentje erop. De eerste keer in november was het heel klein, een klein wurmpje, Het is niet voor niks dat mensen een klein pasgeboren kind zo noemen. Onlangs kregen we er twee vlak achter elkaar, de 20- weeks echo met al een echt mensje, een mega groot hoofd en een klein lijfje met armpjes en beentjes. Vlak daarna kregen we er nog een, een lachende baby met mondje open en een brede grijns van oor tot oor ( oortjes die natuurlijk nog niet zichtbaar zijn)

Vreugde overheerst
De oudste twee zijn al 6 ½ en bijna 9 als de kleine geboren gaat worden. Het is spannend, hoe ouder je bent als ouders, hoe bewuster je alles beleeft en des te meer je je ook zorgen maakt. Dat hoort toch wel bij ouder worden, minder zorgeloos zijn als de jeugd. Je ziet meer gevaar. Maar de vreugde overheerst bij het jonge paar en bij de naaste omgeving, we hangen aan hun lippen en laten de foto’s ook zien als een nieuwe werkelijkheid in ons midden.

Wat jammer dat je als mens niets meer weet van die tijd, hoe lief je verwacht bent, hoe zacht je verwelkomd wordt, ook al is dat niet altijd zo. Maar meestal zijn we blij met een nieuwe telg aan de levensboom. Een nieuw wonder in ons midden dat weer gaat groeien, zich ontwikkelt en voor je het weet, je boven het hoofd groeit en niks meer van je aanneemt als ouder.

Kleine Teun als baby Jezus
In Westwoud zijn er veel jonge mensen actief bij onze oecumenische vieringen, jonge gezinnen waar elke keer weer zo’n wonder geschiedt, een nieuw kindje erbij. Wat hebben we genoten van de kleine Teun als baby Jezus in de kerstviering. En mooi is dat we met elkaar zo een kring van mensen vormen die in alle levensfasen van het leven verkeren. Niet toevallig – omdat het ons allen aanspreekt-  hebben we voor onze oecumenische vieringen in Westwoud als jaarthema gekozen: de fasen in een mensenleven van geboren worden, groeien, binding en bestendiging tot ouder worden.

U zult verrast worden door de mooie en creatieve vieringen dit jaar.

Welkom en tot ziens,

Ds.Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Bert van der Meer ook kandidaat voorganger

Naast de kandidaat voorgangers die in het jongste Groene Licht hun motivatie gaven stelt nu ook Bert van der Meer zich beschikbaar. In zijn toelichting schrijft Bert: “Na twee jaar als gastvoorganger wil ik me opnieuw committeren om als gekozen voorganger een zichtbare bijdrage te leveren aan de vieringen in ‘De Duif’. Ik ontdekte dat ik het miste, het graven in teksten, associëren met gebeurtenissen in mijn leven, linken met ons geloofsleven in ‘De Duif’ en het uitspreken van teksten met gevoel in de prachtige akoustiek van onze kerk.

“Mijn fascinatie voor sprookjes en het betrekken van jonge kinderen bij onze viering is niet gestopt met het ouder worden van mijn eigen kinderen. Op dat thema in het bijzonder mag u van mij een bijdrage verwachten. Want bij alle dorheid en ontevredenheid is de jeugd eeuwig als het gras (vrij naar Max Ehrmann).

Vieren wat er te vieren valt

We hebben dit jaar een diamanten bruidspaar in onze kerk: Jan Piet en Trien Compas-Brander zijn 60 jaar getrouwd met elkaar en willen dat met ons vieren in de protestantse kerk. Natuurlijk hebben ze een mooi feest met kinderen en kleinkinderen, maar als gemeenschap , die om hen heen staat bij lief en leed, willen we hen graag in het zonnetje zetten. Dus in de viering van zondag  28 januari komt niet alleen de Vocale kring Drechterland zingen, maar hebben we ook twee lieve mensen die we willen vereren met aandacht en liefde.

Bouwen aan verbondenheid en gemeenschap
In de afgelopen jaren hebben we gebouwd aan de verbondenheid en de gemeenschap in de onze kerk op het Raadhuisplein. We hebben gezegd en uitgestraald dat iedereen welkom is in onze vieringen en ook bij dans, film en toneel. Ook wordt er één keer in de maand lekker gekookt in onze herberg voor wie mee wil eten en voor vrijwilligers in onze samenleving om hen te bedanken voor al hun liefdewerk.

Dat bouwen aan gemeenschap doe je door het leven samen te delen met zorg en verdriet, met rouw en trouw en daar hebben we allemaal weet van. We hebben gelukkig veel gasten gehad, mensen die nooit in een kerk komen, maar zich bij ons welkom voelen. Dat is ook eigenlijk de diepere betekenis van wat “kerk” moet zijn: dat je welkom bent, dat er liefde woont in dat huis van God en mensen en dat je geaccepteerd en gerespecteerd wordt  zoals je bent.

Vieren
En omdat er dikwijls genoeg verdriet gedeeld moet worden in ons leven, hebben we nu het motto  dat we ‘Vieren wat er te vieren valt’.
Dus als je benieuwd bent of met Jan Piet en Trien wilt vieren dat ze 60 jaar bij elkaar zijn, of tot de fanclub van de VKD behoort, kom dan a.s. zondagmorgen om 10.00 u naar het Raadhuisplein 24. En beleef wat kerk anno 2018 inhoudt. Je bent van harte welkom!

Op weg naar Kerst

Wat zijn er toch verschillende tijden zo voor de kerst. Je kunt er feestelijk naar toe leven in alle rust, nadenken over wie je wilt uitnodigen, over de menu’s prakkizeren en dan weten wat je wilt. Maar het leven loopt soms heel anders dan je van plan was.

Marina Slot neemt afscheid als gekozen voorganger van De Duif

Zondag 3 december 2017. Marina Slot neemt afscheid als gekozen voorganger van De Duif. De Vredesvlucht kende zij toe aan Jeannette Deenik-Moolhuizen voor haar werk voor de VPSG.

Deze week na mijn prachtige afscheid van 27 jaar Duifvoorganger zijn met een geweldige viering en allemaal lieve mensen, zeiden we op maandagmorgen tegen elkaar: het wordt een lekkere, rustige ruime week. Je hebt echt tijd om de Kerst goed voor te bereiden, zei mijn vrouw.

Nieuw Zeeland en Azië
‘s Avonds ging we uit eten met de kinderen, want mijn pleegdochter die een paar maanden in Nederland was, ging de volgende dag naar Australië om daar te werken en weer verder te reizen naar Nieuw Zeeland en Azië.
Na een heerlijke sushimaaltijd in Amsterdam, kreeg ik telefoontjes en appjes dat Gerda Veerman was overleden die middag.
Wat een verdriet en opluchting tegelijk want ze was zo ziek de afgelopen tijd. Dan gaat de week opeens anders dan je denkt en dat terwijl ik al meerdere bezoeken had gepland aan mensen die aan het laatste eindje van hun leven bezig zijn.

Afscheid
De volgende dag vroeg naar Schiphol om Marjoleine uit te zwaaien en dan gauw naar Hoogkarspel naar de familie. En wat heerlijk om dan in een liefdevol huis te komen met Freek en de kinderen die allemaal op hun eigen manier bezig zijn om afscheid te nemen en een mooi afscheid voor te bereiden. Ik mag spreken op het afscheid en ook bidden voor dat lieve kind van God, zij die altijd zo actief was in én betrokken op het werk van onze kerken in Westwoud en Hoogkarspel.

Uitvaart en Kerstdiner
Dan zie je hoe anderen de kerst ingaan, met verlies, verdriet, met missen en alleen zijn. En weer anderen ook bezig met de dood, met hun eigen afscheid en met een groot verlangen om deze aarde te verlaten.
Dan aan het eind van de week de uitvaart van Gerda en op dezelfde dag het  Kerstdiner van de Herberg.
Verdriet en vreugde, van alles was er veel in deze ene week. En zeker in het gezin van één van onze geliefde gemeenteleden die  een zware operatie heeft  ondergaan met  complicaties.
We denken aan en bidden voor al die lieve mensen wier feestdagen er heel anders uitzien dan verwacht.

– – – – – – –
Wat zo lief was: ik hoorde dat mijn oude dame bij wie ik was, zo lekker gebabbeld had met haar buddy over ‘de dominee en sinterklaas!’
Daar wordt je toch weer vrolijk van…

Lieve groet en een mooi kerstfeest,
van Ds. Marina
marinaslot@kpnmail.nl

Leer van de vijgenboom

Leer van de vijgenboom - Matteüs 24:32Door Bert van der Meer – Ik heb me afgevraagd hoe het komt dat de volgelingen van Jezus zijn verhalen onthielden en konden doorvertellen, zonder opname-apparatuur of boeken. Dat kan alleen maar als de verhalen zo indrukwekkend waren dat je ze wílde doorvertellen. Omdat je er stil van werd, bang, geboeid aan de lippen hing van degene die het verhaal deed.
Het evangelie gaat verder met de oproep om waakzaam te zijn. En de aandacht wordt gevestigd op de werken der barmhartigheid, die van ons allemaal worden verwacht. De werken van barmhartigheid betreffen het voeden van degenen die honger hebben enzovoorts.

In de voorbereiding van de dienst, twee weken geleden, heb ik de vraag gesteld wat de redenen zouden kunnen zijn om deze verhalen te vertellen. De eerste reactie was: “om mensen angst in te boezemen, zodat ze goed zouden leven”. In de context van de lezing, de waakzaamheid die wordt gevraagd en de werken van barmhartigheid, lijkt het daar inderdaad op.

Einde van de wereld
We moeten ons ook realiseren dat het einde van de wereld voor de mensen van die tijd niet zo ‘ver van mijn bed’ was. Ze kenden de woorden van de profeet Daniël en werden opgevoed in de wetenschap dat ‘het oordeel spoedig zal komen’.
Ook werd “de hoop op een betere eeuwigheid” geopperd. Ik denk inderdaad dat we een verlangen hebben om ook onze grootste angsten onder ogen te zien. Omdat gedachten je bekruipen dat het voor jou, of voor ons, voor de wereld wel eens afgelopen zou kunnen zijn. De hoop dat het dan toch nog goed komt houdt je dan in leven.
In veel religies heeft het einde der tijden een plaats. In de Noordse mythologie heet het Ragnarok, in het Boeddhisme kalpa, volgens de Maya’s gebeurde het in 2012, Joden hebben een Messiaans verlangen en Christenen hopen dat Jezus terugkomt. En ook in films komt het einde van de wereld groots aangekondigd: The Day After Tomorrow, Hitchhikers guide to the Galaxy, 2012 en Melancholia.
Paulus zegt dat “de dag van de Heer komt als een dief in de nacht. Als de mensen zeggen dat er vrede en veiligheid is, worden ze plotseling getroffen door de ondergang (…) Wij behoren niet toe aan de nacht en de duisternis, dus laten we niet slapen, zoals anderen, maar waken en op onze hoede zijn (…) Want Gods bedoeling met ons is niet dat wij veroordeeld worden, maar dat wij gered worden door onze Heer Jezus Christus.”

Wees waakzaam
Het is een oproep tot waakzaamheid, waakzaam dat jezelf goed leeft, waakzaam voor je medemensen, dat we elkaar behoeden en doen leven. Alleen zijn de woorden van Paulus, in het licht van het evangelie, wel de milde variant.
In het evangelie wordt duidelijk gemaakt dat als je de tekenen ziet, dat je dan meteen moet stoppen met waar je mee bezig bent. En dat je je moet hoeden voor valse profeten. Dat laatste kan ik me goed voorstellen: valse profeten die inspelen op angstgedachten van de mensen.
En vervolgens worden alle registers opengetrokken. Zon en maan wordt verduisterd, sterren vallen van de hemel en hemelse machten wankelen. En dan worden de uitverkorenen bijeengebracht door de engelen. En ineens is daar dan de vijgenboom: “Leer van de vijgenboom deze les: zo gauw zijn takken uitlopen en in blad schieten, weet je dat de zomer in aantocht is. Zo moeten jullie ook weten, wanneer je dat alles ziet, dat het einde nabij is.”
Jezus maakt deze vergelijking, denk ik, om duidelijk te maken dat het in de natuur zit om ‘waakzaam’ te zijn. En dat dat voor mensen dus ook geldt.
Wij hebben sinds vorige winter twee vijgenbomen in onze tuin. Afgelopen zomer hebben ze ook vrucht gedragen: heel veel heerlijke vijgen! Ze maken van die prachtige bladeren die we kennen van schilderijen, waar ze ook wel als kledingstuk werden gedragen. Pas diep in de herfst worden de bladeren geel en vallen dan af. Het is een mooie gedachte dat ook in de winter onder die stam het leven broeit en, als de temperatuur en de daglengte het toelaat, bladeren opnieuw zullen uitlopen.

Hemelgewelven wankelen
Ik heb me afgevraagd wat voor mij het einde van de wereld betekent. Dit jaar zijn mijn vader en mijn broer overleden en vooral dat laatste heeft mijn hemelgewelven wel doen wankelen. Het heeft mij nog bewuster gemaakt van de noodzaak om iets goeds met mijn leven te doen. Voor mij is dat: goed zijn voor mijn naasten, dromen najagen en iets betekenen in deze wereld. Ik geloof dat ik daar zelf invloed op heb en ook dat het niet te beheersen, te controleren is.
Het einde der tijden heeft op mij geen afschrikwekkend effect. Als ik vandaag naar buiten kijk is de zon verduisterd, de maan verdwenen en de sterren onzichtbaar. En als het laatste oordeel moet komen, dan is dat zo, dan beleef ik dat ook wel. En dat de goeden dan gered worden en de kwaden gestraft… dat heeft voor mij geen wenkende of afschrikwekkende invloed. Ik denk dat het vermoeden dat je je leven goed besteedt een beloning op zich is, een bemoediging. En ik kan me niet goed voorstellen hoe je leeft zonder zo’n kompas.
Voor mij ligt de kern van deze lezingen in de belofte dat het goed komt met ons, óók dan.

Een nieuwe dag
Ook als je denkt dat voor jou het einde van de wereld daar is, komt er een nieuwe dag. Net als de vijgenboom weet dat de zomer komt, weet jij dat er een nieuw begin zal zijn.
In de voorbereiding van deze viering kwam dat voor mij in één zin naar voren: “dat je zonder angst zult leven, wat je leest”. Die zin komt uit “Boek, jij bent geleefd” dat we straks zullen zingen. Leven zonder angst betekent niet onnozel of onbezonnen, maar wel in volle overgave van het leven. Dat we ons niet bezighouden met wat mis zou kunnen gaan, maar verder gaan met het zorgen voor elkaar en elkaar tot voorbeeld zijn. Dat we elkaar behoeden en doen leven.

Moge het zo zijn.

– – – – – – –
Alle vieringteksten, de context rond deze overweging (PDF)

Alle Overwegingen in 2017

Grenzen overschrijden

Ik heb mij tot dusverre onthouden van commentaar op de mediahype die is ontstaan over seksueel misbruik en seksuele intimidatie van mannen en vrouwen in het publieke domein. Twee verschillende vormen van het overschrijden van de grenzen van een ander mens en een grove aantasting van diens menselijke waarde. Maar toch kan ik er niet om heen. In mijn leven ben ik verscheidene slachtoffers tegen gekomen en ik weet wat voor gigantische impact dit heeft op een mensenleven en dat van de omgeving.

Grensoverschrijdend gedrag
Ik hoorde laatst iemand stilletjes zeggen: “Ze weten niet wat ze aanrichten!” En dat klopt, want de gevolgen van grensoverschrijdend gedrag zijn giga groot en traumatisch: angst, slecht slapen, eeuwig alert zijn, moeite hebben met relaties en een gezond seksueel verkeer, boosheid, dwanghandelingen, vluchtgedrag, verwaarlozing, laag zelfbeeld enz. En echt helemaal helen, zal het nooit, je leert ermee te leven.

Geen excuses
En ik kan er zo boos van worden dat mensen dit elkaar aandoen. Het zijn voornamelijk mannen maar ook vrouwen die kinderen, jonge mensen, mensen met minder macht als zijzelf misbruiken voor hun eigen plezier en genot. Als er iets ingaat tegen de liefdevolle en respectvolle omgang die Jezus van Nazareth in zijn evangelie benoemt, dan is het dit wel. En ook al zijn er nog zoveel excuses voor dit gedrag in de jeugd van daders op te noemen, het mag niet! Dat is het enige dat ik wil zeggen.

Ondanks dit zware onderwerp van de column, wens ik iedereen een mooie en liefderijke dag en week toe.

Ds Marina                                           
marinaslot@kpnmail.nl

Van Weten naar Doen

Overweging Henk Kemper op zondag 12 november 2017 - Van Weten naar DoenWe rollen de laatste weken van het kerkelijk jaar uit. Over enkele weken begint de advent, de voorbereidingstijd die ons uiteindelijk bij Kerstmis brengt. Maar zo ver is het nog niet. De oudste teksten die we vandaag voorgeschoteld kregen zijn van de hand van Jesaja en van de Psalmist.

En Jesaja gaat even lekker tekeer. Hij spreekt namens de Heer, de Eeuwige, de Almachtige. Hij kondigt aan dat er iets nieuws aan staat te komen. “Iets wat jullie nog nooit eerder hebben gehoord. Iets wat jullie nog nooit eerder hebben gezien. Iets wat er nog nooit is geweest. Iets waarvan je niet wist dat zoiets kon gebeuren.
Lekker helder en overzichtelijk, nietwaar: Er staat ‘iets’ te gebeuren. En daar is ook een aanleiding voor. Want de Eeuwige is woest, witheet, laaiend op een onbetrouwbaar volk dat niet te vertrouwen is. Een volk dat al zo vaak gestraft is. Maar de straffen hebben niets geholpen. En de meest rigoureuze aller straffen, namelijk de doodstraf, die wil God niet uitvoeren.

Iets
God gaat iets nieuws doen, zegt Jesaja, zegt God. Waar gaat het in Gods Naam om, denk je zo langzaam aan. Laten we eens op zoek gaan.
De oud-testamentische God is een strenge, straffende God, die straft tot in het zevende geslacht. Een God dus die dader én nakomelingen straft, zo was toen althans het beeld van God. Maar als je Jesaja leest, komt er een andere God. Er staat dat God een goede en betrouwbare God wil zijn. Hij zal zich inhouden en het volk niet vernietigen. Maar het volk zal wel gestraft worden. Dat doet God voor zichzelf, omdat hij wil dat iedereen eerbied voor hem heeft. Eerbied dus voor een God die zijn strafmaat kan aanpassen. Een die uiteindelijk rekening houdt met zijn schepping. Maar het blijft een beetje geheimzinnig wát er dan wel gaat gebeuren. Er gaat íets’ gebeuren. Iets dat nog nooit is vertoond en dat nog niemand heeft gezien.
Wat een bijzonder woordje is dat aan het worden, dat woordje ‘iets. Ook Matteus gebruikt het in zijn lezing. De eerste zin luidt: “Jezus zei: “Dit voorbeeld kan je ‘iets’ leren over Gods nieuwe wereld. Nu is er opeens ook nog sprake van een nieuwe wereld. Een mooie combinatie overigens met Jesaja die ook sprak over een nieuwe wereld. En straks zullen we in het tafelgebed zingen: “Dat een nieuwe wereld komen zal.” En in dat tafelgebed vinden we een mooi aangrijppunt. Want de dichter zegt daar: “Dat een nieuwe wereld komen zal, waar brood en liefde is, genoeg voor allen.”

Afstand tot geloof en religie
Weten we alleen nog steeds niet wat het grote ‘iets’ is.
We horen en lezen dezer dagen veel over de ontkerkelijking en de afstand die mensen hebben tot geloof en religie. Als je mensen vraagt of ze in God geloven krijg je een veelvoud aan antwoorden. Heel divers, van rotsvast vertrouwen tot afwijzing. Er zijn ook mensen die zeggen dat God is uitgevonden door mensen. Er is ook taal gegeven aan de mensen die zeggen dat ze wel in ‘iets’ geloven, maar dat ze dat geen Naam kunnen geven. Dat dat voor hen niet is: een God op een wolk. Of een almacht die wereld en heelal bestuurt. Nee, zeggen ze, ik geloof wel dat er ‘iets’ is, een macht of kracht die onze denkdimensie te boven gaat. Die benadering noemen we het Ietsisme.
En als je dat op de vertaling van de perikopen van vandaag legt, dan is dat niet van vandaag, maar al eeuwenoud. Als je Jesaja in deze vertaling leest zou het zelfs door God zelf uitgevonden zijn.

Zoektochtje
Nou, mooi dan, zo’n zoektochtje naar het ‘iets.’ Niet voor niets heb ik de viering het thema ‘van Weten naar Doen’ meegegeven. Zowel bij Jesaja als bij de Psalmist is er sprake van een Godsbesef, een weten van Gods bestaan, maar tegelijkertijd een afhankelijkheid die passief maakt. Kijk maar naar het beeld dat in Psalm 70 oprijst. Een hulpeloze, gepijnigde figuur die zijn hoop stelt op zijn Heer.
Houd mijn vijanden tegen, straf ze, jaag ze weg. Zorg dat ze moeten vluchten. Ik ben ongelukkig en alleen. Kom mij toch helpen en wacht niet langer. Met enig gevoel voor dramatiek kun je er een prachtige wanhopige toneeluitvoering van maken met wilde dramatische gebaren van een op de grond kruipend type. Help mij toch!!!
Zeker, er spreekt vertrouwen uit de tekst. Maar ik mis zelf toch een beetje daadkracht. Bij de pakken neerzitten en klagen is in het algemeen geen oplossing voor een probleem. Je kunt er ook zelf tegen aan gaan. Mét hulp desgewenst, dat wel.
En het is Paulus in zijn brief aan de inwoners van Thessaloniki die ons daarin bemoedigt. Hij zegt: “Ik hoef jullie niet te schrijven dat jullie van elkaar moeten houden.

Nooit goed genoeg
Want dat heeft God zelf jullie al geleerd. Jullie houden van alle Christenen in Macedonië.” Dat is mooi gezegd. Daarmee zegt Paulus dat we de liefde van God zelf hebben meegekregen. Het is een beetje jammer dat hij zegt: doe nog beter je best. Dat is zo’n pessimistisch oer-Nederlands zinnetje van ‘het is nooit goed genoeg.’ Heel Nederlands, dus misschien spreekt het ook wel aan. Paulus heeft op zich gelijk als hij bedoelt te zeggen: heb elkaar lief, dat kun je nóóit genoeg doen, dat kun je nóóit overdrijven.
Paulus schrijft ook iets over onafhankelijkheid. Hij plaatst dat een beetje in een politieke context. De aangeschrevenen zijn wat hun geloof betreft nieuwelingen in de streek. Hij zegt: zorg dat je geen onrust veroorzaakt. Houd je bezig met je eigen zaken en verdiensten. Dan blijf je onafhankelijk.
Het is ook die onafhankelijkheid die we moeten inzetten als het gaat om te werken aan een eerlijke samenleving. We moeten vanuit onze eigen visie en inzet tonen wat we waard zijn. Wat we voor anderen over hebben. De bruidsmeisjes in het verhaal van Mattëus hadden geen olie over voor de domme meisjes die hun olie vergeten waren. Daar hebben we in de liturgievoorbereiding toch nog even op zitten kauwen. Wat een egoïsme en hardvochtigheid, zei iemand. Je kunt toch wel een scheutje olie weggeven. Maar ja, de verhalen die Jezus vertelde hadden doorgaans een diepere laag. Lang is het verhaal verteld als een metafoor dat je je leven lang waakzaam moet leven, want je weet immers niet wanneer je tijd is gekomen om verantwoording aan de allerhoogste af te leggen. Dan kun je maar beter geen zonden op je kerfstok hebben staan.

Denk vooruit en handel daarnaar
Zelf voel ik er meer voor om het verhaal te zien als een opwekking er voor te zorgen dat je actief bent. Dat je dóet. Dat je vooruitdenkt en handelt. Zorg dat je beschikt over voldoende brandstof voor onderweg. Voor jezelf en iemand anders. Ik ben er van overtuigd dat dat de opdracht is die ons gegeven is.
De afbeelding op de cover van het boekje illustreert die gedachte: een kordate tante. De handen uit de opgestroopte mouwen, hup, aan het werk: DOEN! Heel anders dus dan die domme blonde gansjes zonder olie voor hun lampjes.
Geloven is doen, is werken, is zorgen voor elkaar. Niet berekenend afwachten tot het moment suprême, maar een leven lang aandacht voor elkaar.

Dus… is God vandaag een straffende, helpende Ietsist? Of is hij de inspirator die ons influistert er te moeten zijn voor elkaar. Dat we elkaar dragen waar nodig en dat we op de ander kunnen leunen als we dat zelf nodig hebben.

God uitgevonden door mensen of andersom?
Hebben wij mensen God uitgevonden? Of zijn wij door God uitgevonden. Links of rechtsom kun je geloven in het grote Iets dat God heet of anders. Maar hoe het ook zij: het gaat om hoe we met elkaar leven. Want God heeft ons de liefde meegegeven, schrijft Paulus. En daar kunnen we allemaal, groot of klein, arm of rijk, jong of bejaard handen en voeten aan geven.
Onze lieve burgemeester Eberhard van der Laan zei het prachtig: “Alleen ga je sneller, maar samen kom je verder.”

Moge het zo zijn.

– – – – – – –
Vieringteksten, context rond deze overweging (PDF)

Alle Overwegingen in 2017

Vertrouwen in de toekomst

Overweging Maruja Bredie op zondag 5 november 2017 - Vertrouwen in de toekomstWaarom is iemand of iets vertrouwen zo belangrijk voor ons? Waarom maken we ons er zo druk om? We stoppen al onze vooroordelen en soms misplaatste opvattingen in het tegenovergestelde, in het wantrouwen. Daar kun je een hele waslijst benoemen, aangevuld met je persoonlijke en gedeelde ervaringen waaruit blijkt dat je gestelde vertrouwen niet altijd terecht was of misbruikt werd.

Je zou zeggen, we hebben dus wel een beetje recht van spreken. Ook het wereldtoneel laat zien dat wantrouwen leidt tot conflicten klein en groot en heel veel kapot maakt in allerlei soorten relaties. Vertrouwen hebben is dus lastig. Vertrouwen hebben betekent je meer open stellen, je kwetsbaar maken, inspiratie zoeken, hulp vragen.

Je kunt het dus eigenlijk niet buiten jezelf neerleggen: ‘ja, weet je, ik weet het ook niet meer ik sluit me af – of misschien zelfs op – en laat de boel de boel. Laat ze elkaar maar overhoop schieten. En dichterbij: ‘ik wil er niets mee te maken hebben, niets werkt, jammer dan.’ Zonder betrokkenheid en zonder begaan zijn met anderen draait de wereld misschien wel door maar langzaam maar zeker vrees ik zonder mensen.

Haast je tot het goede
De Boeddha, lezen we vandaag, reikt ons de volgende gedachten aan: ‘een mens moet zich haasten tot het goede en laat hem dat weer doen, laat hem blijdschap vinden in goed doen, opeenstapeling van goed brengt vreugde. Zelfs door het vallen van druppels wordt het vat gevuld, beetje bij beetje.’

Ons aandeel, hoe klein en hoe simpel dus ook telt, helpt mee om het vat van het goede te vullen. Maak je daarin niet klein, een bescheiden handreiking op de achtergrond is ook een zeer welkome druppel. We willen en kunnen niet allemaal op de voorste rij zitten. In de psalm over David lezen we, Eeuwige haast u mijn kracht is uitgeput ik ben even uitgedacht ik weet het even niet meer wat kan ik nou? Wijs me de weg, mijn ziel verlangt naar u. We vragen om hulp, we zoeken steun en willen ons gehoord voelen. Verkleint dat ons aandeel? Nee juist niet, het geeft ons kracht om verder te gaan om deel te nemen, om vertrouwen te geven en te delen. Martin Luther King heeft gezegd: als je vertrouwen hebt, hoef je niet de gehele trap te zien om de eerste stap te zetten. Het is stapje na stapje, beetje na beetje.

Recept met boodschappenlijst
Wil dat zeggen dat een recept met een boodschappenlijst noodzakelijk is om op weg te helpen om te weten wat we kunnen doen? Is dat niet hopeloos betuttelend en denigrerend? Als er één ding is dat ons al eeuwenlang uit allerlei oude teksten en bronnen wordt aangereikt dan is het wel de zogenoemde gouden regel: behandel een ander zoals je ook zelf behandeld zou willen worden.

Ieder van ons zoals die hier zit, weet van binnen welke aspecten daarbij tellen. Het feit dat een ander van je op aan kan, dat je betrouwbaar bent, je aan je woord houdt, respect hebt, goed luistert en nog zoveel meer. We weten als geen ander door de vele keren dat we gekwetst zijn geraakt, waar we belang aan hechten wat voor ons als mens telt en dus ook voor de ander. Vertrouwen ligt aan de basis van gezonde relaties. Zonder vertrouwen is er geen liefde en geen vervulling mogelijk. Je zou kunnen zeggen: vertrouwen heeft te maken met jezelf, met de diepere krachten in het leven en met de ander.

Lao Tse zegt: wie geen vertrouwen in anderen stelt, zal ook nimmer vertrouwen van anderen winnen. Als ik naar mezelf kijk vind ik dit nog wel een puntje. Het loslaten van mijn ervaringen en vooroordelen of misschien van mijn angst om me kwetsbaar op te stellen, lukt bepaald niet altijd.
Daarom tot slot nog de tekst van Mattheus, waarin ik las van: soms ben je welkom soms niet. Willen ze je niet ontvangen, geen punt, schud het stof van je voeten. Ik heb dat vertaald naar: soms lukt het soms niet, maak je daar niet druk om, ga naar een volgend huis. Er komt een volgend moment, een nieuwe kans.

Ervaringen relativeren
Deze bemoediging is fijn en helpt mij om verder te gaan, los te laten en de ervaringen opgedaan te relativeren. Rust in de chaos zullen we maar zeggen.

Eliza Laurillard, Nederlands dominee en dichter zegt: de kracht van vertrouwen maakt onrust tot rust. Ik denk wel dat dit hoopvol is niet alleen voor ons zelf maar ook gezien de onrust om ons heen. Vertrouwen hebben, vertrouwen geven, vertrouwen delen heeft dus alles van doen met hoe we daar zelf in staan, hoe we daar invulling aan geven en hoe we dit druppelsgewijs blijven aanvoeren, zodat we dat gaan merken aan de wederzijdse relaties waarin we als mens bestaan. Misschien in de toekomst, maar hopelijk dichterbij.

Ik wens ons allen veel vertrouwen.

– – – – – – –
Vieringteksten, context rond deze overweging (PDF)

Alle Overwegingen in 2017

John Christiaans overleden

Zondagavond 29 oktober rond 23:30 uur is, toch nog onverwacht en in het bijzijn van zijn kinderen en kleinkinderen, John Christiaans vredig ingeslapen.

Wij verliezen in John een toegewijde (schoon)vader, grootvader en ‘Duif’ van het eerste uur. Hij behoorde tot de groep krakers van 1974 en zette zich enthousiast in voor het behoud van het gebouw.