Liederen om in te wonen

In deze blog schrijven we steeds over een lied dat wij met het Duif-koor zingen, waarom het zo raakt of fascineert. En wat zo’n lied met je doet als je het zingt of hoort of eens extra goed leest. Ik ben benieuwd wat jouw favoriet is?

“Scheur de wolken uiteen en kom” is een oude bekende maar hij blijft voor mij spannend. Het begint al met het eerste woord!  Scheuren is een hele actieve gebeurtenis. Er zit kracht en urgentie in dat woord. Het gebeurt met twee handen en ik zie het gewoon voor me. Daar hoog in de wolken zit een Grote Vriendelijke God (de GVG) … Een mooi klassiek godsbeeld. En hij kijkt door de wolken naar beneden. Naar ons en naar mij. In het lied roep je God naar je toe of naar beneden. “Hier nu! Wees onze God, wie anders” Het lijkt de roep van een kind die het spontaan en direct zegt: “kom hier nou! Je hoort toch bij mij”. Daarna staat er: “Niemand anders heeft ons gezocht. Niemand anders heeft zo geroepen”. Jeetje wat een zin. Hij heeft als een verlorene geroepen?! Naar mij??  Maar ikzelf ben juist toch (af en toe heus wel eens een keer) verloren? Wij voelen toch een rare onvolmaaktheid als we ons zelf geen liefde, geen leven gunnen? Of God soms ook? Het lied zet mij daarover aan het denken. Wat een mooie vraag: wie roept hier nu wie?

En terwijl je het zingt gebeurt er nog iets: de rollen worden omgedraaid:  “Open mij eet mij hier is mijn hart” zing je uit volle borst! Aha. Degene die zingt is misschien wel degene die geopend wil worden, die zich wil aanbieden met hart en ziel. “Drink mijn ziel. Hier ben ik”. En als er dan zo geroepen wordt …  dan draai je je om en dan begin je te luisteren. “Ons hart draaide om en hoorde” staat er. Kan je met je hart horen? En dan als laatste drie zinnen zingen we: “Waar ben je nu? Waar bleef je hartstocht? Ben je niet meer die ene van toen?”  Ai, ik voel me aangesproken. Over wie gaat het hier? Heeft God zich verstopt? Parkeerde God zijn hartstocht? Maar in mijn beeld van God is er een altijd aanwezige ruimte van liefde. Met genoeg voor iedereen. Altijd en overal. Dus dan gaan die laatste vragen blijkbaar toch over ons mensen … En als ik eerlijk ben dan klopt dat beter. Het is echt weleens “weg”, dat gevoel van verbondenheid. Dan lijkt alles zo nietszeggend. Dan ben ik niet meer die ene van toen! Die ene die als vanzelf ruimte heeft en mij begrijpt.  “Ja” zegt een stem in mij, “Maar tegelijkertijd kan iemand die het gevoel van eenheid met God een tijdje kwijt was zich hierin herkennen: Mijn God waar ben je nu. Waar bleef je hartstocht. Ben je niet meer die ene van toen. “ Ook dat mag je zelf invullen. Tenslotte is het iets dat voorkomt in een mensenleven. En daar uiting aan geven is net zo belangrijk!  Allemaal bij dit éne lied…

Wat is eigenlijk jouw favoriete koorlied? Dat lijkt me leuk om het over te hebben met elkaar. Wat is je favoriete lied en vooral: waarom.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.